Магари як рӯз мешуд Юсуфи пок
مگر یک روز میشد یوسف پاک
Зулайхоро нишаста дид бар хок
زلیخا را نشسته دید بر خاک
Шудаи пӯшида аз чашмаши ҷаҳонӣ
شده پوشیده از چشمش جهانی
Вале пӯшидаи чашми хокдонӣ
ولی پوشیده چشم خاکدانی
Ба беморӣу дарвешии гирифтор
به بیماری و درویشی گرفتار
зи сад гӯна ба бе хешии гирифтор
ز صد گونه به بی خویشی گرفتار
Бҳрдми сад таъассуф беш хӯрда
بهردم صد تأسّف بیش خورده
Ғами Юсуфи зи Юсуф беш хӯрда
غم یوسف ز یوسف بیش خورده
Барра бинишаста чун умеди ворӣ
بره بنشسته چون امّید واری
Ки аз хок раҳаш ёбад ғуборӣ
که از خاک رهش یابد غباری
Ки то бӯ каз ғубори роҳи он шоҳ
که تا بو کز غبار راهِ آن شاه
Ғуборигар буд бархезад аз роҳ
غباری گر بود برخیزد از راه
Чу Юсуф дид ӯро гуфт илоҳӣ
چو یوسف دید او را گفت الهی
Азин фартути нобӣно чаҳ хоҳӣ
ازین فرتوتِ نابینا چه خواهی
Чаро ӯро нигарадоне каму кост
چرا او را نگردانی کم و کاست
Ки ӯ бадномии пайғамбарии хост
که او بدنامی پیغمبری خواست
Даромад Ҷабраил ва гуфт онгоҳ
درآمد جبرئیل و گفت آنگاه
Ки ӯро бар намегирем аз роҳ
که او را بر نمیگیریم از راه
Ки ӯ онро ки моро дӯст дорад
که او آنرا که ما را دوست دارد
Ҷаҳонии дӯстӣ дар пӯст дорад
جهانی دوستی در پوست دارد
Чу ӯро дӯстии тести пайваст
چو او را دوستی تست پیوست
Марои баҳри ту бо аўдўстӣ ҳаст
مرا بهر تو با اودوستی هست
Ки гуфтат марги гул дар бӯстони хоҳ
کِه گفتت مرگِ گل در بوستان خواه
Ҳалоки дӯстони дӯстони хоҳ ?
هلاک دوستان دوستان خواه؟
Кигар умрии бҷони грдонмши ман
که گر عمری بجان گردانمش من
Барои ту ҷавони грдонмши ман
برای تو جوان گردانمش من
Чу ӯ ҷони азизи худ туро дод
چو او جان عزیز خود ترا داد
Далелаш чун кунам ? бояд туро дод !
دلیلش چون کنم؟ باید ترا داد!
Чу ӯ бар Юсуф мо меҳрбонаст
چو او بر یوسف ما مهربانست
Кро дар кӣна ӯ қасд ҷонаст ?
کرا در کینهٔ او قصد جانست؟
Гараш дар ишқи ту дида табоҳаст
گرش در عشق تو دیده تباهست
Ду чашми оби резиш ду гувоҳаст
دو چشم آب ریزش دو گواهست
Чу ин ошиқи гўо бо хеш дорад
چو این عاشق گوا با خویش دارد
Бнў ҳар рӯзи равнақ беш дорад
بنو هر روز رونق بیش دارد
Агар воқифи шӯй аз ҷон фишонӣ
اگر واقف شوی از جان فشانی
Зсри ошиқони ёбии нишоне
زسرّ عاشقان یابی نشانی
Вагар аз ҷон фишондан нест бӯят
وگر از جان فشاندن نیست بویت
Надорад ҳеҷ судӣ гуфту гӯят
ندارد هیچ سودی گفت و گویت
Вагар ҷони брФшонд бар ту ҳоле
وگر جان برفشاند بر تو حالی
Сетанд аз ту теғи лоуболӣ
ستاند از تو تیغ لااُبالی