Занӣ оварад тифлиро ббозор

زنی آورد طفلی را ببازار

зи модар гум шуд ва бигирист бисёр

ز مادر گم شد و بگریست بسیار

Замонии хок бар сари зуд май рехт

زمانی خاک بر سر زود می‌ریخت

Замонии ашк хӯн олуд май рехт

زمانی اشک خون آلود می‌ریخت

Чу май диданди ғарқи хӯну хокаш

چو می‌دیدند غرق خون و خاکش

Бтрсиднд аз бими ҳалокаш

بترسیدند از بیم هلاکش

Бадв гуфтанд модарро чаҳ номаст

بدو گفتند مادر را چه نامست

Бигӯ , гуфто надонам кўкдомст

بگو، گفتا ندانم کوکدامست

Бадв гуфтанд баси девонаи ту

بدو گفتند بس دیوانهٔ تو

Куҷост охир , нгўӣӣ , хонаи ту ?

کجاست آخر، نگوئی، خانهٔ تو؟

Чунин гуфт он бачаи афтодаи гумроҳ

چنین گفت آن بچه افتاده گمراه

Ки як зарраи ним зон хонаи огоҳ

که یک ذرّه نَیَم زان خانه آگاه

Бадв гуфтанд номи он маҳалат

بدو گفتند نام آن محلّت

Бигӯ то фориғи оӣии зини мазаллат

بگو تا فارغ آئی زین مذلت

Чунин гуфт ӯ ки пари дардасти ҷонам

چنین گفت او که پر دردست جانم

Ки номи он маҳалат ҳам надонам

که نام آن محلت هم ندانم

Бадв гуфтанд пас бо ту чаҳ созем

بدو گفتند پس با تو چه سازیم

Ки ту май сӯзӣ ва мо ме гудозем

که تو می‌سوزی و ما می‌گدازیم

Чунин гуфт ӯ ки ман саргаштаи роҳ

چنین گفت او که من سرگشتهٔ راه

Ним аз модар ва аз номаши огоҳ

نیم از مادر و از نامش آگاه

Маҳалат менадонам хонаи ҳам низ

محلّت می‌ندانم خانه هم نیز

Биҷуз модар намедонам дигар чиз

بجز مادر نمی‌دانم دگر چیز

Ман ин донам чунин дар монда бе кас

من این دانم چنین در مانده بی کس

Ки ӣнҷои модарам май бояду бас

که اینجا مادرم می‌باید و بس

Ман ин донам ки пар хӯнаст ҷонам

من این دانم که پر خونست جانم

Ки модар боядам дигар надонам

که مادر بایدم دیگر ندانم

Агар ту марди соҳиби дарди гардӣ

اگر تو مرد صاحب درد گردی

Ҳарими васлро дар хӯрд гардӣ

حریم وصل را در خورد گردی

Вале чун ту нанӯшӣ хӯни алӣ алҳақ

ولی چون تو ننوشی خون عَلَی الحَق

На бинӣ дар ҷаҳони матлӯби мутлақ

نه بینی در جهان مطلوب مطلق

Вале ту ту на ту акси аўӣӣ

ولی تو تو نهٔ تو عکس اوئی

Азон ту ҳам ҷамил ва ҳам нкўӣӣ

ازان تو هم جمیل و هم نکوئی

Агарчӣ ту нкўӣӣ эй нкўбин

اگرچه تو نکوئی ای نکوبین

Чу ту аксӣ , на худ , он ӯ байн

چو تو عکسی، نهٔ خود، آن او بین

Ба байни аҳволи худ то бар чаҳ сонаст

به بین احوال خود تا بر چه سانست

На никўӣии ту , ӯ никўнҳонст

نه نیکوئی تو، او نیکونهانست

Ту худро мангар ва ин ҷону тан ро

تو خود را منگر و این جان و تن را

Ниҳод ӯ нигар на хештан ро

نهاد او نگر نه خویشتن را