Магари шблии эмоми олами афрӯз
مگر شبلی امام عالمافروز
Гузар мекард дар Арафоти як рӯз
گذر میکرد در عرفات یک روز
Фитодаш чашм бар Иблис ногоҳ
فتادش چشم بر ابلیس ناگاه
Бадви гуфто ки эй малъуни даргоҳ
بدو گفتا که ای ملعونِ درگاه
Чу на исломи дории венаи тоъат
چو نه اسلام داری ونه طاعت
Чаро гардии миёни ин ҷамоат ?
چرا گردی میان این جماعت؟
Бигӯ чун шуд азин торики рӯзат ?
بگو چون شد ازین تاریک روزت؟
Умедӣ май буд аз ҳақ ҳанузат ?
امیدی میبوَد از حق هنوزت؟
Чу бишунид ин сухани Иблиси пари ғам
چو بشنید این سخن ابلیس پُر غم
Забон бикшод ва гуфт эй шайхи олам
زبان بگشاد و گفت ای شیخ عالم
Чу ҳақро садҳазорони соли ҷовид
چو حق را صدهزاران سال جاوید
Прстидми миёни хавфу умед
پرستیدم میان خوف و امید
Млоикро ба ҳазрат раҳ намудем
ملایک را به حضرت ره نمودم
Баҳри саргашта ӯ дар гушӯдам
بهر سرگشتهٔ او دَر گشودم
Дилии пари доштам аз иззат ӯ
دلی پر داشتم از عزّت او
Мақар будам ба ваҳдоният ӯ
مُقِر بودم به وحدانّیت او
Агар беиллатӣ бо ин ҳамаи кор
اگر بی علّتی با این همه کار
Баранд аз даргаи хешам ба якбор
براند از درگه خویشم بهیکبار
Ки кас Зуҳра надошт аз халқи даргоҳ
که کس زَهره نداشت از خلق درگاه
Ки гуяд : аз чаҳ рад кардяш ногоҳ ?
که گوید: از چه رد کردیش ناگاه؟
Агар бе иллатии бипазирадами боз
اگر بی علّتی بپذیردم باز
Аҷаб набӯд ки натавон дод овоз
عجب نبوَد که نتوان داد آواز
Чу бе иллати шдстми ронда ӯ
چو بیعلّت شدستم راندهٔ او
Шавам бе иллатии ҳам хонда ӯ
شَوَم بیعلتی هم خواندهٔ او
Чу дар кори худо чун ва чаро нест
چو در کار خدا چون و چرا نیست
Умед аз ҳақ баридан ҳам раво нест
امید از حق بریدن هم روا نیست
Чу қаҳраш ҳукм кард ва ронадам оғоз
چو قهرش حکم کرد و راندم آغاز
Аҷаб набӯд ки лутфаш хондам боз
عجب نبوَد که لطفش خواندم باز
намедонам намедонам илоҳӣ
نمیدانم نمیدانم الهی
Ту доне ва ту доне то чаҳ хоҳӣ
تو دانی و تو دانی تا چه خواهی
Якеро хондае бо сад навозиш
یکی را خواندهای با صد نوازش
Якеро рондае бо сад гудозаш
یکی را راندهای با صد گدازش
На зини як тоъатӣ на зон гуноҳӣ
نه زین یک طاعتی نه زان گناهی
Ба сари ту касеро нест роҳӣ
به سرّ تو کسی را نیست راهی
Ба ҳақи онкии ту касро наМонӣ
به حقّ آنکه تو کس را نمانی
Ки он соъат ки ту касро наМонӣ
که آن ساعت که تو کس را نمانی
зи ҷурм ва нокасе ман гузар кун
ز جُرم و ناکسی من گذر کن
Ба фазлат дар ман нокас назар кун
به فضلت در من ناکس نظر کن
Макаш дар пои пели қаҳри зорам
مکُش در پای پیل قهر زارم
Ки ман худ тоқат мӯрӣ надорам
که من خود طاقت موری ندارم
Маро чун паҳлавии як мӯр набӯд
مرا چون پهلوی یک مور نبوَد
Ба пеши пели қаҳрат зӯр набӯд
به پیش پیل قهرت زور نبوَد
Ман ғами куштаро дилшоди гардон
من غم کُشته را دلشاد گردان
Макаши венаи гарданами озоди гардон
مکُش وین گردنم آزاد گردان
Агар кардам бадӣ бо хеш кардам
اگر کردم بدی با خویش کردم
На аз фазли ту ман бад беш кардам
نه از فضل تو من بد بیش کردم
Агар нек ва агар бад кардаам ман
اگر نیک و اگر بد کردهام من
Ту май доне ки бо худ кардаам ман
تو میدانی که با خود کردهام من
Чу аз неку бади мо бе ниёзӣ
چو از نیک و بد ما بینیازی
з ҳар ду бигузарӣ корам бисозӣ
ز هر دو بگذری کارم بسازی
Агарчӣ бастаи нек ва бидам лек
اگرچه بستهٔ نیک و بدم لیک
намегӯям зи неку бади баду нек
نمیگویم ز نیک و بد بد و نیک
Чу бе иллати басии давлати диҳии ту
چو بی علّت بسی دولت دهی تو
Кунун ҳам низ бе иллати диҳии ту
کنون هم نیز بی علت دهی تو
Чу беиллат ато додӣ вуҷӯдам
چو بی علت عطا دادی وجودم
Ҳаме беиллатӣ кун ғарқи ҷўдм
همی بی علتی کن غرق جودم
Чу нест аз ранҷи ман осоиши ту
چو نیست از رنجِ من آسایش تو
Ки иллат нест дар бахшоиши ту
که علت نیست در بخشایش تو
Мдр аз карда ман пардаи ман
مَدَر از کردهٔ من پردهٔ من
Хаттии даракаш ба гирд карда ман
خطی درکش بهگِرد کردهٔ من
На он кофар ки ӯ дайндор гардад
نه آن کافر که او دیندار گردد
Дар аввали рӯзи мард кор гардад ?
در اوّل روز مرد کار گردد؟
зи чандини солаи куфраш аз шаҳодат
ز چندین ساله کفرش از شهادت
Диҳад ғусли дилаши айни саодат
دهد غُسل دلش عین سعادت
Худоё гарчи дар хӯни омадами ман
خدایا گرچه در خون آمدم من
Ҳамон ингор ки акнӯн омадами ман
همان انگار کهاکنون آمدم من
Чу он кофар пушаймонем ингор
چو آن کافر پشیمانیم انگار
Ҳаме чун нав мусулмонем ингор
همی چون نو مسلمانیم انگار