Паямбар гуфт баси муфсиди занӣ буд

پیمبر گفت بس مفسد زنی بود

Ки дар дайни ҳамчуи гултар доманӣ буд

که در دین همچو گِل تر دامنی بود

Магар мерафт дар саҳрои броҳӣ

مگر می‌رفت در صحرا براهی

Падед омад миёни роҳи чоҳӣ

پدید آمد میان راه چاهی

Сегиро дид онҷои истода

سگی را دید آنجا ایستاده

Забонаш аз тишнагии беруни фитода

زبانش از تشنگی بیرون فتاده

БшФқти тарки кор хештан кард

بشفقت ترک کار خویشتن کرد

зи музеии далв ва аз чодар расан кард

ز موزه دلو و از چادر رسن کرد

Кашид обӣ ба саг доду худояш

کشید آبی به سگ داد و خدایش

Гиромӣ кард дар ҳар ду сароиш

گرامی کرد در هر دو سرایش

Шаб миъроҷ дидам ҳчўи моҳаш

شب معراج دیدم هچو ماهش

Биҳишт адан гашта ҷойгоҳаш

بهشت عدن گشته جایگاهش

Зании муфсиди сегӣ рододи обӣ

زنی مفسد سگی راداد آبی

Ҷазо будаш зи ҳақи чандини савобӣ

جزا بودش ز حق چندین ثوابی

Агар як дил кунӣ осӯдаи як дам

اگر یک دل کنی آسوده یک دم

Савобаш барнатобад ҳар ду олам

ثوابش برنتابد هر دو عالم

Барои онкии дил бо хеш бошад

برای آنکه دل با خویش باشد

Савобаш аз ду гетӣ беш бошад

ثوابش از دو گیتی بیش باشد

зи Иблисии худгар поки гардӣ

ز ابلیسیِ خود گر پاک گردی

Чу одами сахти некӯи хоки гардӣ

چو آدم سخت نیکو خاک گردی

Чу Иблисӣ манӣ оварад ҷонат

چو ابلیسی منی آورد جانت

Кӣ аз раҳмат буд бар ҷовдонат

کَی از رحمت بوَد بَر جاودانت