Ба пеши каъбаи иброҳӣми адҳам

به پیش کعبه ابراهیم ادهم

Баҳақ мегуфт к-эии дорои олам

بحق می‌گفت کای دارای عالم

Марои маъсӯми хоҳ ва бе гунаҳи дор

مرا معصوم خواه و بی گنه دار

Гуноҳӣ кон равад зонам нигаҳи дор

گناهی کان رود زانم نگه دار

Яке ҳотиф хитобаш кард онгоҳ

یکی هاتف خطابش کرد آنگاه

Ки ин исмат ки май хоҳии ту дар роҳ

که این عصمت که می‌خواهی تو در راه

Ҳамин будаст аз ман халқро хост

همین بودست از من خلق را خواست

Агар кори ту ва эшон кунам рост

اگر کار تو و ایشان کنم راست

Ки то ҷумлаи баҳам маъсӯм монед

که تا جمله بهم معصوم مانید

Ҳама аз раҳматам маҳрӯм монед

همه از رحمتم محروم مانید

Ҳазорон баҳри раҳмат бе қиёсаст

هزاران بحرِ رحمت بی قیاسست

Валикини бандаро ҷой ҳаросаст

ولیکن بنده را جای هراسست

Надорам аз ҷаҳони ҷузи бими ҷони ман

ندارم از جهان جز بیمِ جان من

зи дард ӯ забони тарҷумони ман

ز درد او زبان ترجمان من

Чу ман аз умр беҳбӯдӣ надидам

چو من از عمر بهبودی ندیدم

Зиён дидам вале судӣ надидам

زیان دیدم ولی سودی ندیدم

Бмрдни розӣами зини зиндагонӣ

بمُردن راضیم زین زندگانی

Агар бозами раҳоне май туоне

اگر بازم رهانی می‌توانی

зи сар то пои ман ҷой назар нест

ز سر تا پای من جای نظر نیست

Ки биравӣ ҳар замони захмӣ дигар нест

که بروی هر زمان زخمی دگر نیست