Яке риндии миёни доғу дардӣ

یکی رندی میان داغ و دردی

Ситода буд бар дукони мардӣ

ستاده بود بر دکان مردی

Азу май хости чизе , май надодаш

ازو می‌خواست چیزی، می ندادش

Басӣ бар пеши дукони истодаш

بسی بر پیش دکان ایستادش

Забон бикшод дӯкондори пари печ

زبان بگشاد دکاندار پر پیچ

Ки то ту захм накунӣ ндҳмти ҳеҷ

که تا تو زخم نکنی ندهمت هیچ

Чу кардӣ захм , аз ман нақд май ҷӯй

چو کردی زخم، از من نقد می‌جوی

Вагар на ҳамчунин мебош ва май гӯй

وگر نه همچنین می‌باش و می‌گوی

Бараҳна кард ринди андоми ҳоле

برهنه کرد رند اندام حالی

Бадви гуфто нигаҳ кун аз ҳаволӣ

بدو گفتا نگه کن از حوالی

Агар бар ман зи сари даргир то пой

اگر بر من ز سر درگیر تا پای

Туоне дид бе сад захми як ҷой

توانی دید بی صد زخم یک جای

Бигӯ конҷоигаҳи захмии расонам

بگو کانجایگه زخمی رسانم

Ки бе сад захм ҷоӣӣ ме надонам

که بی صد زخم جائی می‌ندانم

Агар безахм ҳастам ҷойгоҳӣ

اگر بی زخم هستم جایگاهی

Набошад чашми захм аз ту гуноҳӣ

نباشد چشم زخم از تو گناهی

Чу нест аз пой то сар бе ҷароҳат

چو نیست از پای تا سر بی جراحت

Бидиҳ чизе ки ёбам аз ту роҳат

بده چیزی که یابم از تو راحت

Танам чун ҷумла маҷрӯҳаст акнӯн

تنم چون جمله مجروحست اکنون

Азин пас навба рӯҳаст акнӯн

ازین پس نوبة روحست اکنون

Худоёи ман чу он ринд гадоем

خدایا من چو آن رند گدایم

Ки бар тан нест бе сад захм ҷоем

که بر تن نیست بی صد زخم جایم

зи сар то пои ман чандон ки ҷўӣӣ

ز سر تا پای من چندان که جوئی

Ҷароҳати пар буд чандон ки гўӣӣ

جراحت پُر بوَد چندان که گوئی

Дамии ҳаргизи броҳти брнёрм

دمی هرگز براحت برنیارم

Ки сар аз сад ҷароҳат бар наёрам

که سر از صد جراحت بر نیارم

Дамигар сад ҷароҳат ме наёбам

دمی گر صد جراحت می‌نیابم

зи умри хеш роҳат ме наёбам

ز عمر خویش راحت می‌نیابم

Агар худ пой то сари айни дардам

اگر خود پای تا سر عین دردم

зи дардии кофарамгар сайри гирдам

ز دردی کافرم گر سیر گردم

Ғами ту боядам аз олами ту

غم تو بایدم از عالم تو

Надорам ғам чу ман дорам ғами ту

ندارم غم چو من دارم غم تو

Дариғо ҷон надорам сад ҳазорон

دریغا جان ندارم صد هزاران

Ки дар пои ғамати резам чу борон

که در پای غمت ریزم چو باران

Чу ҳарфҳо ва ҳў ояд бгўшм

چو حرف ها و هو آید بگوشم

Ҳама дарҳоу ҳў ва дар хурӯшам

همه در ها و هو و در خروشم

Туро дидам худии худ стрдм

ترا دیدم خودی خود ستُردم

Бтў зинда шудам вази хеши мардум

بتو زنده شدم وز خویش مُردم

Агрдоим чунин бошам камоласт

اگردایم چنین باشم کمالست

Вагар бо хештан рафтам заволаст

وگر با خویشتن رفتم زوالست

Худоёи дасти ин шӯридаи дили гир

خدایا دست این شوریده دل گیر

Халосами даҳ азин зиндони дилгир

خلاصم ده ازین زندان دلگیر

Дар он соъат ки ҷон ояд бҳлқм

در آن ساعت که جان آید بحلقم

Намонад ҳеҷ умедии бхлқм

نماند هیچ امیدی بخلقم

Танамро рўшноӣии лаҳади бахш

تنم را روشنائی لحد بخش

Диламро ошноӣии абади бахш

دلم را آشنائی ابد بخش

Чу зоил гардад ин малики вуҷӯдам

چو زایل گردد این مُلک وجودم

Макун бебаҳра аз дарёии ҷўдм

مکن بی بهره از دریای جودم