Магари як рӯзи иброҳӣми адҳам

مگر یک روز ابراهیم ادهم

Бипурсед аз яке дарвеши пари ғам

بپرسید از یکی درویش پُر غم

Ки будӣ бо зану фарзанди ҳаргиз

که بودی با زن و فرزند هرگز

Чунин гуфт ӯ ки на , гуфтои зиҳии ъз

چنین گفت او که نه، گفتا زهی عِز

Бадв дарвеш гуфт эй марди мардон

بدو درویش گفت ای مرد مردان

Чрогўӣӣ , марои огоҳи гардон

چراگوئی، مرا آگاه گردان

Чунин гуфт онгаҳ иброҳӣми к-эии мард

چنین گفت آنگه ابراهیم کای مرد

Ҳар он дарвеши дармонда ки зан кард

هر آن درویش درمانده که زن کرد

Ба киштӣ дар нишаст ӯ бехуру хоб

به کشتی در نشست او بی خور و خواب

Вагар фарзандаш омад гашти ғарқоб

وگر فرزندش آمد گشت غرقاب

Дил аз фарзанд чун дар бандат афтод

دل از فرزند چون در بندت افتاد

Ки ширини душманӣ фарзандат афтод

که شیرین دشمنی فرزندت افتاد

Агарчӣ дар адаби соҳиби қиронӣ

اگرچه در ادب صاحب قرانی

Чу фарзандат падед омад на онӣ

چو فرزندت پدید آمد نه آنی

Агарчӣ зоҳидӣ бошӣ гиромӣ

اگرچه زاهدی باشی گرامی

Чу фарзанд омадат риндии тамомӣ

چو فرزند آمدت رندی تمامی