Яке тарсои тоҷир буд пари сим
یکی ترسای تاجر بود پر سیم
Ки ӯро хоҷагӣ будӣ дар иқлӣм
که او را خواجگی بودی در اقلیم
Яке зебои писар ӯро чунон буд
یکی زیبا پسر او را چنان بود
Ки он тарсои бачаи шамъи ҷаҳон буд
که آن ترسا بچه شمع جهان بود
Бунафшаи зулфи машки афшон азу ёфт
بنفشه زلف مشک افشان ازو یافت
Гули нозуки лаби хандон азу ёфт
گل نازک لب خندان ازو یافت
Ниқобаш чун зи рухи бози аўФтодӣ
نقابش چون ز رخ باز اوفتادی
Бшб дар рӯзи оғози аўФтодӣ
بشب در روز آغاز اوفتادی
Чу шасти зулфи мишкӣни тори бастӣ
چو شست زلف مشکین تار بستی
Ҳамаи ушшоқро зуннори бастӣ
همه عشّاق را زنّار بستی
зи баси кажӣ ки зулф ӯ намӯдаш
ز بس کژی که زلف او نمودش
Сари як ростӣ ҳаргиз набӯдаш
سر یک راستی هرگز نبودش
Чу кардӣ ҳарби мижгонаши бҳрбаҳ
چو کردی حرب مژگانش بحربه
Фурӯ додӣ ду гетиро ду зарба
فرو دادی دو گیتی را دو ضربه
Чу абрӯяш буза кардӣ камон ро
چو ابرویش بزه کردی کمان را
зи тираши бими ҷон будӣ ҷаҳон ро
ز تیرش بیم جان بودی جهان را
Шукри Пошидан аз лаби мазҳабаш буд
شکر پاشیدن از لب مذهبش بود
Ки доролмлки ширинии лабаш буд
که دارالملک شیرینی لبش بود
Канори ошиқон аз лаъли хандонаш
کنار عاشقان از لعل خندانش
Чу дрёӣӣ шуда аз дар дандонаш
چو دریائی شده از دُرِّ دندانش
Магар бемор шуд он зиндагонӣ
مگر بیمار شد آن زندگانی
Бамурд алқсаҳ дар рӯзи ҷавонӣ
بمُرد القصّه در روز جوانی
Падар аз дард ӯ май кишти худ ро
پدر از درد او میکُشت خود را
Бадари афканди ҳам ҷони ҳам хирад ро
بدر افکند هم جان هم خرد را
Ба охир чун бишуст ва кард покаш
به آخر چون بشُست و کرد پاکش
Мусулмони гашту барад онгаҳ бхокш
مسلمان گشت و بُرد آنگه بخاکش
Чунин гуфт ӯ ки гашти имрӯзи мо ро
چنین گفت او که گشت امروز ما را
зи марги ин писари дайни ошкоро
ز مرگ این پسر دین آشکارا
Ки албата худоро нест фарзанд
که البتّه خدا را نیست فرزند
Мубаррост аз зан ва аз хешу пайванд
مبرّاست از زن و از خویش و پیوند
Кигар ӯро яке фарзанд будӣ
که گر او را یکی فرزند بودی
Бдоғи ман куҷо хурсанд будӣ
بداغ من کجا خُرسند بودی
Бдонстм ки ҷуз беиллатӣ нест
بدانستم که جز بیعلّتی نیست
Касе кӯ нест муъмин давлатӣ нест
کسی کو نیست مؤمن دولتی نیست