Яке перӣ чу моҳии як писар дошт

یکی پیری چو ماهی یک پسر داشت

Ки бо рӯй накӯи халқ ва ҳунар дошт

که با روی نکو خُلق و هنر داشت

Падари кӯро чунон пиндошта буд

پدر کو را چنان پنداشته بود

Ҳисоб аз вай басӣ бардошта буд

حساب از وی بسی برداشته بود

Ба охири марду ҷони он падари сӯхт

به آخر مرد و جان آن پدر سوخت

Чаҳ мегӯям ҷигари кӯи сад ҷигари сӯхт

چه می‌گویم جگر کو صد جگر سوخت

Падар бе худ пай тобут ме шуд

پدر بی‌خود پی تابوت می‌شد

Ки ҳам ҳайрон ва ҳам мабҳут ме шуд

که هم حیران و هم مبهوت می‌شد

Чу хок ифшоанд бисёр ва фиғон кард

چو خاک افشاند بسیار و فغان کرد

Дилии пари дарди сар бар осмон кард

دلی پُر درد سر بر آسمان کرد

Чунин гуфт эй ки пайвандат набӯдаст

چنین گفت ای که پیوندت نبودست

Ту маъзӯрӣ ки фарзандат набӯдаст

تو معذوری که فرزندت نبودست

Фароғати дорӣ аз дарди ман онгаҳ

فراغت داری از درد من آنگه

Ки ҳастӣ аз пас пардаи муназзаҳ

که هستی از پس پرده منزّه

Гар истиғфор бепоён надидӣ

گر استغفار بی پایان ندیدی

Ҳадиси кулба аҳзон шунидӣ

حدیث کلبهٔ احزان شنیدی

Писарро чоҳ ва зиндонаст онҷо

پسر را چاه و زندانست آنجا

Падарро байти алоҳзонсти ӣнҷо

پدر را بیت الاحزانست اینجا

Агар ҳамчун ту пайвандаш набӯдӣ

اگر همچون تو پیوندش نبودی

Набӯдӣ шак ки монандаш набӯдӣ

نبودی شک که مانندش نبودی

Писарро бо падари чли соли пайваст

پسر را با پدر چل سال پیوست

Чаро саъии бадви надиҳади дамии даст

چرا سعی بدو ندهد دمی دست

Агар хаттӣ буд он ҷуз хато нест

اگر خطّی بود آن جز خطا نیست

Вагар ҳарфӣ буд он ҳам раво нест

وگر حرفی بوَد آن هم روا نیست