Чу пеш Юсуф омад ибни ёмин

چو پیش یوسف آمد ابن یامین

Нишондаши ҳам нафас бар тахти заррин

نشاندش هم نفس بر تخت زرّین

Нишаста буд Юсуф дар ниқобӣ

نشسته بود یوسف در نقابی

Ки натавонӣ нуҳуфтани офтобӣ

که نتوانی نهفتن آفتابی

Чаҳ медонист ҳаргизи ибни ёмин

چه می‌دانست هرگز ابن یامین

Ки дорад дар бар худ ҷони ширин

که دارد در بر خود جان شیرین

Гумони барад ӯ ки султон азизаст

گمان برد او که سلطان عزیزست

Чаҳ медонист кӯ ҷон азизаст

چه می‌دانست کو جان عزیزست

Агар ӯ дар азизӣ ҷон набӯдӣ

اگر او در عزیزی جان نبودی

Азизи Миср ҷовидон набӯдӣ

عزیز مصر جاویدان نبودی

Чаҳгар Юсуфи нишондаш дар бар хеш

چه گر یوسف نشاندش در بر خویش

зи ҳурмат бар наёвард ӯ сари хеш

ز حرمت بر نیاورد او سر خویش

Суханҳо гуфт Юсуфи хуби онҷо

سخنها گفت یوسف خوب آنجا

Хабар пурсед аз ёқӯби онҷо

خبر پرسید از یعقوب آنجا

Яке номаи бзири парда дар дод

یکی نامه بزیر پرده در داد

зи сӯзи ҷони ёқӯбаш хабар дод

ز سوز جان یعقوبش خبر داد

Чу Юсуфи номаи бастад ном зад шуд

چو یوسف نامه بستد نام زد شد

Вази онҷои пеши фарзандон худ шуд

وز آنجا پیش فرزندان خود شد

Чаҳ гӯям нома бикшоданд охир

چه گویم نامه بگشادند آخر

Басӣ бар чашм биниҳоданд охир

بسی بر چشم بنهادند آخر

Дарон ҷамъи аўФтод аз шавқи ҷӯшӣ

دران جمع اوفتاد از شوق جوشی

Баромад аз миёни бонгу хурӯшӣ

برآمد از میان بانگ و خروشی

Басии хуноба ҳасрат фишонданд

بسی خونابهٔ حسرت فشاندند

Вазони ҳасрати бсд ҳайрат бимонаданд

وزان حسرت بصد حیرت بماندند

Бохри Юсуфи онҷо боз омад

بآخر یوسف آنجا باز آمد

Бтхти худ бсд эъзоз омад

بتخت خود بصد اعزاز آمد

Замонӣ буду халқӣ дар расиданд

زمانی بود و خلقی در رسیدند

Миёни сафа хуоне баркашиданд

میان صُفّه خوانی برکشیدند

Чунин фармуд Юсуфи шоҳи маҳбӯб

چنین فرمود یوسف شاه محبوب

Ки ҷамъ оянд фарзандони ёқӯб

که جمع آیند فرزندان یعقوب

Вале ҳар як якеро баргузинанд

ولی هر یک یکی را برگزینند

Бик хон ду бародар дар нишинанд

بیک خوان دو برادر در نشینند

Чунон кӯ гуфт бинишастанд бо ҳам

چنان کو گفت بنشستند با هم

Нишонданд ибни ёминро бмотм

نشاندند ابن یامین را بماتم

Чу танҳо монад онҷои ибни ёмин

چو تنها ماند آنجا ابن یامین

зи Юсуф ёдаш омад гашти ғамгин

ز یوسف یادش آمد گشت غمگین

Басӣ бигирист аз андӯҳи Юсуф

بسی بگریست از اندوه یوسف

Басӣ хӯрд аз фироқ ӯ таъассуф

بسی خورد از فراق او تأسّف

Азу пурсед Юсуфи шоҳи аҳрор

ازو پرسید یوسف شاه احرار

Ки эй кӯдак чаро грӣии чунин зор

که ای کودک چرا گرئی چنین زار

Чунин гуфт ӯ ки чун танҳо бимонадам

چنین گفت او که چون تنها بماندم

Азин андӯҳи хӯн бояд фишондам

ازین اندوه خون باید فشاندم

Ки будаст эй азизами як бародар

که بودست ای عزیزم یک برادر

Ман ва ӯ ҳам падар будему модар

من و او هم پدر بودیم و مادر

Кунун ӯ гум шудаст аз диргоҳӣ

کنون او گُم شدست از دیرگاهی

Басӯи ӯ касеро нест роҳӣ

بسوی او کسی را نیست راهی

Агар ӯ низ бо ин хаста будӣ

اگر او نیز با این خسته بودی

Бихон бо ман баҳам бинишаста будӣ

بخوان با من بهم بنشسته بودی

Бигуфт ин ва яке хон дошт дар пеш

بگفت این و یکی خوان داشت در پیش

Ҳамаи пар об кард аз дидаи хеш

همه پر آب کرد از دیدهٔ خویش

Начандоне гирист аз ашки дида

نچندانی گریست از اشک دیده

Ки ҳаргизи дида буд он ашки дида

که هرگز دیده بود آن اشک دیده

Чу Юсуфи ончунон гирён бидидаш

چو یوسف آنچنان گریان بدیدش

Чу ҷони худ дилӣ бирён бидидаш

چو جان خود دلی بریان بدیدش

Бадви гуфто ки магӯӣ эй ҷавони ту

بدو گفتا که مگوی ای جوان تو

Маро чун Юсуфии гири ин замони ту

مرا چون یوسفی گیر این زمان تو

Ки то ҳам коса бошам ман азизат

که تا هم کاسه باشم من عزیزت

зи ман ҳам косаи беҳтар чаҳ чизат

ز من هم کاسهٔ بهتر چه چیزت

Забон бикшод хўонсолори онгоҳ

زبان بگشاد خوانسالار آنگاه

Ки ин косаи пар ашк ӯст эй шоҳ

که این کاسه پر اشک اوست ای شاه

Бигӯ кини ашки хунин чун хурии ту

بگو کین اشک خونین چون خوری تو

Равои дорӣ ки нон бо хӯни хурии ту

روا داری که نان با خون خوری تو

Чунин гуфт онгаҳе Юсуф ки хомӯш

چنین گفت آنگهی یوسف که خاموش

Ки хӯни ман азин ғам мезанад ҷӯш

که خون من ازین غم می‌زند جوش

Дилами гўӣии азин хӯни қӯт ҷон ёфт

دلم گوئی ازین خون قوت جان یافت

Чунин хӯнии бхўн хӯрдан тавон ёфт

چنین خونی بخون خوردن توان یافت

Ятемаст ӯу ҷон май пурварами ман

یتیمست او و جان می‌پرورم من

Агар хӯнӣ ятемӣ мехӯрам ман

اگر خونی یتیمی می‌خورم من

Чунин гуфтанд фарзандони ёқӯб

چنین گفتند فرزندان یعقوب

Ки хирадаст ӯ агарчӣ ҳаст маҳбӯб

که خُردست او اگرچه هست محبوب

Надонад ҳеҷ одоби мулӯк ӯ

نداند هیچ آداب ملوک او

Бхдмт чун кунад зебои сулӯк ӯ

بخدمت چون کند زیبا سلوک او

Азон тарсими мо ва ҷой онаст

ازان ترسیم ما و جای آنست

Ки хурдии пеши шоҳ хурда донист

که خردی پیش شاه خرده دانست

Чунин омад ҷавоб аз Юсуфи хуб

چنین آمد جواب از یوسف خوب

Ки шоиста буд фарзанди ёқӯб

که شایسته بود فرزند یعقوب

Касе кӯро падар ёқӯб бошад

کسی کو را پدر یعقوب باشد

Азу ҳарчиз коид хуб бошад

ازو هرچیز کآید خوب باشد

Пас онгаҳ гуфт ҳон эй ибни ёмин

پس آنگه گفت هان ای ابن یامین

Чаро зардаст рӯй ту бигӯ ҳин

چرا زردست روی تو بگو هین

Чунин гуфт ӯ ки Юсуф дар фироқам

چنین گفت او که یوسف در فراقم

Бикушт визрад кард аз иштиёқам

بکشت وزرد کرد از اشتیاقم

Бадви гуфто ки гар шуд зарди рӯят

بدو گفتا که گر شد زرد رویت

Пшўлидаҳ чаро шуд машки мӯят

پشولیده چرا شد مشک مویت

Чунин гуфт ӯ ки чун модар надорам

چنین گفت او که چون مادر ندارم

Пшўлидсти мӯӣу рӯзгорам

پشولیدست موی و روزگارم

Пас огаҳ гуфт чун дидӣ падар ро

پس آگه گفت چون دیدی پدر را

Ки мегӯйанд гум кард ӯ писар ро

که می‌گویند گُم کرد او پسر را

Чунин гуфт ӯ ки нобӣно бимонадаст

چنین گفت او که نابینا بماندست

Чу Юсуф нест ӯ танҳо бимонадаст

چو یوسف نیست او تنها بماندست

Ҷаҳонии оташаш бар ҷон нишаста

جهانی آتشش بر جان نشسته

Миёни кулба аҳзон нишаста

میان کلبهٔ احزان نشسته

зи бас каз дида ӯ хуноби ронда

ز بس کز دیده او خوناب رانده

зи хӯну об дар гирдоби монда

ز خون و آب در گرداب مانده

Чу аз Юсуфи фаро андеш гирад

چو از یوسف فرا اندیش گیرد

Дарон соъати маро дар пеш гирад

دران ساعت مرا در پیش گیرد

Чгўими ман ки он соъати бзорӣ

چگویم من که آن ساعت بزاری

Чигуна гиряд ӯ аз биқрорӣ

چگونه گرید او از بیقراری

Агар ҳозир буд он рӯзи сангӣ

اگر حاضر بود آن روز سنگی

Шавад дар ҳоли хӯнӣ бе дирангӣ

شود در حال خونی بی درنگی

Чу аз ёқӯби Юсуфро хабар шуд

چو از یعقوب یوسف را خبر شد

Бикраҳи бурқаъаш аз ашк тар шуд

بیکره برقعش از اشک تر شد

Ниҳон мекард он ашк аз таъассуф

نهان می‌کرد آن اشک از تأسف

Ки омад пиги ҳазрати пеши Юсуф

که آمد پیگ حضرت پیش یوسف

Ки рух бинмоӣ чандаш ранҷаи дорӣ

که رخ بنمای چندش رنجه داری

Ки ширини гўӣӣу сари панҷаи дорӣ

که شیرین گوئی و سر پنجه داری

Чу аз ашки он ниқоб ӯ бар оғшт

چو از اشک آن نقاب او بر آغشت

з рӯй худ ниқоби охири фурӯи ҳашт

ز روی خود نقاب آخر فرو هشت

Чу алқсаҳ бидидаш ибни ёмин

چو القصّه بدیدش ابن یامین

Ҷудо шуд зу ту гуфтӣ ҷони ширин

جدا شد زو تو گفتی جان شیرین

Чу дрёӣии дилаш дар ҷӯш афтод

چو دریائی دلش در جوش افتاد

Бузади як наъра ва биҳуш афтод

بزد یک نعره و بیهوش افتاد

Бсди ҳила чу боҳуш омад онгоҳ

بصد حیلة چو باهوش آمد آنگاه

Азу пурсед Юсуфи к-эии накӯи хоҳ

ازو پرسید یوسف کای نکو خواه

Чаҳ афтодат ки биҳуши аўФтодӣ

چه افتادت که بیهوش اوفتادی

БиФсрдӣ ва дар ҷӯши аўФтодӣ

بیفسردی و در جوش اوفتادی

Чунин гуфт ӯ надонам ту чаҳ чизе

چنین گفت او ندانم تو چه چیزی

Ки гўӣии Юсуфӣ гарчи ғарӣзӣ

که گوئی یوسفی گرچه غریزی

Биҷои Юсуфат бгзидаҳам ман

بجای یوسفت بگزیده‌ام من

Ту гўӣии пеши азинт дидаам ман

تو گوئی پیش ازینت دیده‌ام من

Ба Юсуфи Монӣ аз баҳри худои ту

به یوسف مانی از بهر خدا تو

Агар ҳастӣ чаҳ ранҷонеи марои ту

اگر هستی چه رنجانی مرا تو

Ман бекас надорам ин пару бол

من بی کس ندارم این پر و بال

намедонам ту медоне бигӯ ҳол

نمی‌دانم تو می‌دانی بگو حال

Касе кин қиссаам афсона хонд

کسی کین قصّه‌ام افسانه خواند

Хирад ӯро зи худ бегона донад

خرد او را ز خود بیگانه داند

Туро дар пардаи ҷони ошноӣист

ترا در پردهٔ جان آشنائیست

Ки бо ӯ пеши азинти моҷроӣист

که با او پیش ازینت ماجرائیست

Агар бозаши шиносии як дамии ту

اگر بازش شناسی یک دمی تو

Сабақи барадии зи халқи олимии ту

سبق بردی ز خلق عالمی تو

Вагар бо ӯ дилии бегонаи дорӣ

وگر با او دلی بیگانه داری

Яқини таври марои афсонаи дорӣ

یقین طور مرا افسانه داری

Дили ту гар надорад ошноӣӣ

دل تو گر ندارد آشنائی

Нагирад ҳеҷ карти рўшноӣӣ

نگیرد هیچ کارت روشنائی

Касе каз ошноӣӣ буи дорад

کسی کز آشنائی بوی دارد

Ҳамӯ бо қурби ҳазрат хуй дорад

همو با قرب حضرت خوی دارد

Чу ӯ бо ҳақ буд ҳақ низ ҷовид

چو او با حق بود حق نیز جاوید

Азон соя надорад даври хуршед

ازان سایه ندارد دور خورشید