Вазириро яке зебои писар буд

وزیری را یکی زیبا پسر بود

Ки моҳ аз меҳр ӯ зеру зибр буд

که ماه از مهر او زیر و زبر بود

Ҷамолаш карда дилбарӣ ро

جمالش ختم کرده دلبری را

Чашида лаби зулоли кавсарӣ ро

چشیده لب زلال کوثری را

Бахӯбии ҳамчуи абрӯ тоқ бӯда

به خوبی همچو ابرو طاق بوده

Ба наргиси раҳи зан ушшоқ бӯда

به نرگس ره زن عشاق بوده

Яке сӯфии зи ишқаш нотавон шуд

یکی صوفی ز عشقش ناتوان شد

Чунон кӯ шуд надонам то тавон шуд

چنان کو شد ندانم تا توان شد

Набӯд аўри аи бҳичи анвоъи ёро

نبود او را به هیچ انواع یارا

Ки кардӣ сари ишқаши ошкоро

که کردی سر عشقش آشکارا

Чунон ҳамвора ишқаши зор май сӯхт

چنان همواره عشقش زار می‌سوخت

Ки сар то пой ӯ ҳамвор май сӯхт

که سر تا پای او هموار می‌سوخت

Чу ҳам дардии ҳам овозӣ набӯдаш

چو هم دردی هم آوازی نبودش

Дарон андӯҳи ҳам розӣ набӯдаш

دران اندوه هم رازی نبودش

Даруни дил ниҳон медошт он роз

درون دل نهان می‌داشت آن راز

Ки то аз бедилӣ ҳам монад зон боз

که تا از بی دلی هم ماند زان باز

Ду чашмаши ҳамчуи борони гашти хўнбор

دو چشمش همچو باران گشت خونبار

Ки то шуд ҳар ду нобӣнои бикбор

که تا شد هر دو نابینا به یکبار

Чу нобиноӣӣ омад ошкораш

چو نابینائی آمد آشکارش

Баҳри дардӣ зиёдат шуд ҳазораш

به هر دردی زیادت شد هزارش

Ба охири роз ӯ гашти ошкора

به آخر راز او گشت آشکاره

Ҷаҳонӣ халқ шуд бар ваии назора

جهانی خلق شد بر وی نظاره

Чу тираи гашти чашм ва рӯй зардаш

چو تیره گشت چشم و روی زردش

Бадарад омад дили халқии зи дардаш

به درد آمد دل خلقی ز دردش

Бузургону амироне ки буданд

بزرگان و امیرانی که بودند

Ҳама дар диданаш рағбат намуданд

همه در دیدنش رغبت نمودند

Вазир шоҳ меомад зи роҳӣ

وزیر شاه می‌آمد ز راهی

Писар бо ӯ расед онҷоигоҳӣ

پسر با او رسید آنجایگاهی

Шунӯда буд ҳоли марди ошиқ

شنوده بود حال مرد عاشق

Пиёдаи гашт дар пеши хилоиқ

پیاده گشت در پیش خلایق

Писарро фориғу озод бо хеш

پسر را فارغ و آزاد با خویش

Хушӣ бинишонад андари пеши дарвеш

خوشی بنشاند اندر پیش درویش

Писаргар мардуми чашми падар буд

پسر گر مردم چشم پدر بود

Валикини кори он ошиқ дигар буд

ولیکن کار آن عاشق دگر بود

Ки чашми ошиқ аз вай буд рафта

که چشم عاشق از وی بود رفته

Вале чашми падар кӣ буд рафта

ولی چشم پدر کی بود رفته

Вазири неки розии гашт бе хашм

وزیر نیک راضی گشت بی خشم

Ки чашм кӯр ёбад мардуми чашм

که چشم کور یابد مردم چشم

Ба нобӣноӣ оҷиз гуфт онгоҳ

به نابینای عاجز گفت آنگاه

Кигар чашм ту шуд зин рӯй чун моҳ

که گر چشم تو شد زین روی چون ماه

Писар инак ба пеш ту нишаста

پسر اینک به پیش تو نشسته

Чаҳ май хоҳӣ дигар эй чашми баста

چه می‌خواهی دگر ای چشم بسته

Чу ошиқи ин сухан башнавад бурҷаст

چو عاشق این سخن بشنود برجست

Бузади як наъра ва афтод аз даст

بزد یک نعره و افتاد از دست

На чандон рехти ашки он кори дида

نه چندان ریخت اشک آن کار دیده

Ки резади абр бо бисёр дида

که ریزد ابر با بسیار دیده

Вазираш гуфт эй ғофили азин кор

وزیرش گفت ای غافل ازین کار

Писар бо ту чаҳ май грӣии чунин зор

پسر با تو چه می‌گرئی چنین زار

Забон бикшод нобӣнои дилтанг

زبان بگشاد نابینای دلتنگ

Ки хӯн мегиряд аз дарди дилами санг

که خون می‌گرید از درد دلم سنگ

Ки мегардид умрӣ дар сари ман

که می‌گردید عمری در سر من

Ки як дами ин писар ояд бар ман

که یک دم این پسر آید بر من

Кунун чун омад ин меҳри ваии ушшоқ

کنون چون آمد این مهر وی عشّاق

Марои ду чашм май бояд зи офоқ

مرا دو چشم می‌باید ز آفاق

Агар ҷӯён ӯ зини пеши гаштам

اگر جویان او زین پیش گشتم

Кунун ҷӯёни чашми хеши гаштам

کنون جویان چشم خویش گشتم

Марогар чашм хеш ояд падедор

مرا گر چشم خویش آید پدیدار

Бҷони гирдами ҷамолашро харидор

به جان گردم جمالش را خریدار

Марогар чашм набӯд дар миёна

مرا گر چشم نبود در میانه

Чу хоҳам кард маъшӯқи ягона

چو خواهم کرد معشوق یگانه

Агар олами ҳама маъбуд бошад

اگر عالم همه معبود باشد

Чу набӯд чашм чаҳ мақсӯд бошад

چو نبود چشم چه مقصود باشد

Марои пас чашм май бояд на маъшӯқ

مرا پس چشم می‌باید نه معشوق

Ки пеши кӯр чаҳ холиқ чаҳ махлуқ

که پیش کور چه خالق چه مخلوق

Ҳамаи олами ҷамол андар ҷамоласт

همه عالم جمال اندر جمالست

Валикин кӯр мегуяд маҳоласт

ولیکن کور می‌گوید محالست

Агар бинандаи ин роҳи гардӣ

اگر بینندهٔ این راه گردی

зи биноӣии хеши огоҳи гардӣ

ز بینائی خویش آگاه گردی

Дилатгар поки азин зиндон барояд

دلت گر پاک ازین زندان برآید

Заҳри ҷузвяти сад бустон барояд

زهر جزویت صد بستان برآید

Кунад ҳар зарраи хоки шӯраи ту

کند هر ذره خاک شورهٔ تو

Мау хуршедро мастураи ту

مه و خورشید را مستورهٔ تو

Танат кӯрасту ҷонро чун аён нест

تنت کورست و جان را چون عیان نیست

Ки як як зарра чун соҳиби қронист

که یک یک ذره چون صاحب قرانیست

зи як ҷавҳар чу ду олам барояд

ز یک جوهر چو دو عالم برآید

Заҳри зарра ки хоҳӣ ҳам барояд

زهر ذره که خواهی هم برآید

Яқин май дон ки ҳрҷоӣӣ ки хораст

یقین می‌دان که هرجائی که خارست

Бзири он биҳиштӣ чун нигораст

بزیر آن بهشتی چون نگارست

Валикингар бурун ояд зи парда

ولیکن گر برون آید ز پرده

Шаванд он кӯри чашмони захми хӯрда

شوند آن کور چشمان زخم خورده