Яке рҳбони магари дерӣ накӯ кард
یکی رُهبان مگر دَیری نکو کرد
Дараш дар баст ва як равзан фурӯ кард
درش در بست و یک روزن فروکرد
Дар онҷо муддатӣ бинишаст дар кор
در آنجا مدّتی بنشست در کار
Риёзатҳо ба ҷой оварад бисёр
ریاضتها بهجای آورد بسیار
Магари бўолқосми ҳамадонӣ аз роҳ
مگر بوالقاسم همدانی از راه
Даромад гирди он май гашт ногоҳ
درآمد گردِ آن میگشت ناگاه
з ҳар сӯе басӣ медодаш овоз
ز هر سویی بسی میدادش آواز
Наомад ҳеҷ рҳбони пеш ӯ боз
نیامد هیچ رهبان پیش او باز
Алии алҷмлаҳи зи баси фарёд ков кард
علی الجُمله ز بس فریاد کاو کرد
зи болои марди рҳбони сар фурӯ кард
ز بالا مرد رُهبان سر فرو کرد
Бадви гуфто ки эй марди фузулӣ
بدو گفتا که ای مرد فضولی
Ман саргаштаро чандин чаҳ шўлӣ ?
من سرگشته را چندین چه شولی؟
Чаҳ май хоҳии зи ман ? бо ман бигӯ рост
چه میخواهی ز من؟ با من بگو راست
Ба рҳбон гуфт шайх онаст дархост
بهرُهبان گفت شیخ آنست درخواست
Ки маълумам кунӣ аз дӯсти дорӣ
که معلومم کنی از دوست داری
Ки ту аинҷоигаҳи андар чаҳ корӣ ?
که تو اینجایگه اندر چه کاری؟
Забон бикшод рҳбон гуфт эй пер
زبان بگشاد رهبان گفت ای پیر
Кадомин кор , тарки ин сухани гир
کدامین کار، ترک این سخن گیر
Сегӣ ман дидаам дар худ газанда
سگی من دیدهام در خود گزنده
Ба гирди шаҳри беҳудаи даванда
بهگرد شهر بیهوده دونده
Дарин дайраши чунин маҳбӯс кардам
درین دَیرش چنین محبوس کردم
Дараш дарбастам ва мдрўс кардам
درش دربستم و مدروس کردم
Ки дар халқи ҷаҳон бисёр афтод
که در خلق جهان بسیار افتاد
Дарин дайрам кунун ин кор афтод
درین دَیرم کنون این کار افتاد
Манам тарки зан ва фарзанд карда
منم ترک زن و فرزند کرده
Ба зиндонии сегӣ дар банд карда
بهزندانی سگی در بند کرده
Ту низаш банд кун то ҳар замонӣ
تو نیزش بند کن تا هر زمانی
Нагардад гирд ҳар шӯридаи ҷонӣ
نگردد گردِ هر شوریدهجانی
Сагатро банд кун то кӣ зи савдо
سگت را بند کن تا کی ز سَودا
Ки то масхат нагардонанд фардо
که تا مسخت نگردانند فردا
Чунин гуфта сети пайғомбар ба соил
چنین گفتهست پیغامبر بهسایل
Ки масхи уммат ман ҳаст дар дил
که مسخ امّت من هست در دل
Дилати қурбони нафаси зишт кеш аст
دلت قربانِ نفس زشتکیش است
Турои зини кеши баси қурбон ки пеш аст
ترا زین کیش بس قربان که پیش است
Турои афросйоби нафас ногоҳ
ترا افراسیاب نفس ناگاه
Чу бежан кард зиндонии дарин чоҳ
چو بیژن کرد زندانی درین چاه
Вале акуон дев омад ба ҷангат
ولی اکوان دیو آمد بهجنگت
Ниҳод ӯ бар сари ин чоҳи сангат
نهاد او بر سر این چاه سنگت
Чунон сангӣ ки мардони ҷаҳон ро
چنان سنگی که مردان جهان را
Набошад зӯри ҷнбонидни он ро
نباشد زورِ جُنبانیدن آنرا
Турои пас рустамӣ бояд дарин роҳ
ترا پس رستمی باید درین راه
Ки ин санги гарон бар гирад аз чоҳ
که این سنگ گران بر گیرد از چاه
Турои зини чоҳи зулмонеи برارد
ترا زین چاهِ ظلمانی برآرد
Ба хилватгоҳи рӯҳонии дарорад
بهخلوتگاهِ روحانی درآرد
зи туркистони пари макри табиат
ز ترکستان پُر مکر طبیعت
Кунад рӯят ба Эрони шариъат
کند رویت به ایران شریعت
Бар Кайхусрав рӯҳат диҳад роҳ
بر کیخسرو روحت دهد راه
Наад ҷоми ҷамат бар дасти онгоҳ
نهد جام جمت بر دست آنگاه
Ки то зон ҷоми як як зарраи ҷовид
که تا زان جام یک یک ذرّه جاوید
Ба раъии алъайн май бинӣ чу хуршед
به رأیالعین میبینی چو خورشید
Туро пас рустами ин роҳи пери сет
تورا پس رستم این راه پیرست
Ки Рахши давлат ӯро боргири сет
که رخش دولت او را بارگیرست
Саги девонаро чун дам чунон аст
سگ دیوانه را چون دم چنان است
Ки дар мардуми асар аз вай аён аст
که در مردم اثر از وی عیان است
Бузургиро ки мард кор бошад
بزرگی را که مرد کار باشد
Буриш биншин ки асар бисёр бошад
برش بنشین کهاثر بسیار باشد
Ки ҳар кови дӯстдор пер гардад
که هر کاو دوستدار پیر گردد
Ҳамаи тақсир ӯ тавфир гардад
همه تقصیرِ او توفیر گردد
Валикини ту на перӣ на мурӣдӣ
ولیکن تو نه پیری نه مُریدی
Ки як дами боязидии гуҳи язидӣ
که یک دم بایزیدی گه یزیدی
Ту то кӣ бурҷи ду ҷасадин бошӣ ?
تو تا کی بُرجِ دو جِسدَین باشی؟
Миёни куфру дайн мобайн бошӣ ?
میان کفر و دین مابین باشی؟
На марди хирқае на марди зуннор
نه مرد خرقهای نه مردِ زنّار
На инӣ ва на он ҳар ду ба якбор
نه اینی و نه آن هر دو بهیکبار
зи ҷилфӣ аз мусулмонии бурӣда
ز جِلفی از مسلمانی بریده
Ба тарсоеи тамомати норасида
به ترسایی تمامت نارسیده