Шунидам ман ки ъзроӣили ҷонсӯз

شنیدم من که عزرائیل جانسوز

Дар айвон сулаймон рафт як рӯз

در ایوان سلیمان رفت یک روز

Ҷавонӣ дид пеш ӯ нишаста

جوانی دید پیش او نشسته

Назар бикшод бар рӯйиши фиришта

نظر بگشاد بر رویش فرشته

Чу ӯро дид аз пешаш бадар шуд

چو او را دید از پیشش بدر شد

Ҷавон аз бим ӯ зер ва зибр шуд

جوان از بیمِ او زیر و زبر شد

Сулаймонро чунин гуфт он ҷавони зуд

سلیمان را چنین گفت آن جوان زود

Ки фармони даҳ ки то меғи ин замони зуд

که فرمان ده که تا میغ این زمان زود

Марои зини ҷойгаҳи ҷоӣии баради давр

مرا زین جایگه جائی برد دور

Ки гаштам аз наҳифи марги ранҷур

که گشتم از نهیب مرگ رنجور

Сулаймон гуфт то меғи он замонаш

سلیمان گفت تا میغ آن زمانش

Бабрад аз порс то Ҳиндӯстонаш

ببرد از پارس تا هندوستانش

Чу як рӯзӣ ба сар омад азин роз

چو یک روزی به سر آمد ازین راز

Ба пеши тахт ъзроӣил шуд боз

به پیش تخت عزرائیل شد باز

Сулаймон гуфташ эй бе теғи хӯни рез

سلیمان گفتش ای بی تیغ خون ریز

Чаро кардӣ назари сӯии ҷавони тез

چرا کردی نظر سوی جوان تیز

Ҷавобаш дод ъзроӣили онгоҳ

جوابش داد عزرائیل آنگاه

Ки фармонам чунин омад зи даргоҳ

که فرمانم چنین آمد ز درگاه

Ки ӯро то се рӯз аз роҳ баргир

که او را تا سه روز از راه برگیر

Ба ҳндстонши ҷон ногоҳ баргир

به هندستانش جان ناگاه برگیر

Чу ӣнҷо дидамаш мондам дар ин сӯз

چو اینجا دیدمش ماندم در این سوز

Каз ӣнҷо чун равад онҷо ба се рӯз

کز اینجا چون رود آنجا به سه روز

Чу меғ оварад то Ҳиндӯстонаш

چو میغ آورد تا هندوستانش

Шудам онҷо ва кардам қабзи ҷонаш

شدم آنجا و کردم قبض جانش

Мудомати ин ҳикояти ҳасб ҳол аст

مدامت این حکایت حسب حال است

Ки аз ҳукми азали гаштан маҳол аст

که از حکم ازل گشتن محال است

Чаҳ бархезад зи тадбирӣ ки карданд

چه برخیزد ز تدبیری که کردند

Ки нокомаст тақдирӣ ки карданд

که ناکام است تقدیری که کردند

Ту андари нуқтаи тақдири аввал

تو اندر نقطهٔ تقدیر اول

Нигаҳ мекун машав дар кори аҳвал

نگه می‌کن مشو در کار احول

Чу кор ӯ на чун кор ту ояд

چو کار او نه چون کار تو آید

Гулигар бушковади хор ту ояд

گلی گر بشکفد خار تو آید

Чу мшкр буд ҳар кӯ дар дўӣӣ буд

چو مشکر بود هر کو در دوئی بود

Балои ман манӣ буду тўӣӣ буд

بلای من منی بود و توئی بود

Чу бархезад ду бӯдани азмёни рост

چو برخیزد دو بودن ازمیان راست

Яке гардад баҳами ин хост ва он хост

یکی گردد بهم این خواست و آن خواست

з ҳар мижа агар сад хӯни гшоӣӣ

ز هر مژه اگر صد خون گشائی

Фурӯи бастанди чашмат , чун гшоӣӣ ?

فرو بستند چشمت، چون گشائی؟

Чу дастат бастаанд эй хастаи охир

چو دستت بسته‌اند ای خسته آخر

Чаҳ бигушоед зи дасти бастаи охир ?

چه بگشاید ز دست بسته آخر؟

Гирифтаи дарди дайни аҳли хирад ро

گرفته درد دین اهل خرد را

Миёни ҷодӯии хоҳии ту худ ро

میان جادوی خواهی تو خود را

Ҳамаи аҷзои олам аҳл дарданд

همه اجزای عالم اهل دردند

Сари афшонон майдон набурданд

سر افشانان میدان نبردند

Ту як дами дарди дайни дорӣ ? надорӣ

تو یک دم درد دین داری؟ نداری

Биҷузи савдои бекории надорӣ

بجز سودای بیکاری نداری

Агар як зарраи дарди дайни бадоне

اگر یک ذره درد دین بدانی

Бимирии зи орзӯии зиндагонӣ

بمیری ز آرزوی زندگانی

Валикин бар ҷигари нохӯрдаи теғӣ

ولیکن بر جگر ناخورده تیغی

На ҳаргизи дарди доне на дареғӣ

نه هرگز درد دانی نه دریغی