Ҷавонӣ дошт деринаи рафиқӣ

جوانی داشت دیرینه رفیقی

Раседаш захми санги манҷаниқӣ

رسیدش زخم سنگ منجنیقی

Миёни хоку хӯни оғишта май гашт

میان خاک و خون آغشته می‌گشت

Расидаи ҷони блби саргашта май гашт

رسیده جان بلب سرگشته می‌گشت

Дамии ду монда буд аз зндгониш

دمی دو مانده بود از زندگانیش

Рафиқи андари миёни нотавоняш

رفیق اندر میان ناتوانیش

Бадв гуфто бигӯ то чунӣ охир

بدو گفتا بگو تا چونی آخر

Ҷавобаш дод ту маҷнӯнии охир

جوابش داد تو مجنونی آخر

Агар сангӣ расад аз манҷаниқат

اگر سنگی رسد از منجنیقت

Бадонеи ту ки чунаст ин рафиқат

بدانی تو که چونست این رفیقت

Вале нохӯрдаи сангӣ кӣ бадоне ?

ولی ناخورده سنگی کی بدانی؟

Бигуфт ин ва бараст аз зиндагонӣ

بگفت این و برست از زندگانی

Ту нашиносӣ ки мардон дар чаҳ дарданд

تو نشناسی که مردان در چه دردند

Вале донанд дарди онҳо ки марданд

ولی دانند درد آنها که مردند

Агар дарди марои донеи дўоӣӣ

اگر درد مرا دانی دوائی

Бикун вар на бирав биншин бҷоӣӣ

بکن ور نه برو بنشین بجائی

Насиби ман чу моҳам зер меғаст

نصیب من چو ماهم زیرِ میغست

Дареғаст вдриғст ва дареғаст

دریغست ودریغست و دریغست

Марои сад гӯна андӯҳаст ӣнҷо

مرا صد گونه اندوهست اینجا

Ки ҳар як маи з сад кӯҳаст ӣнҷо

که هر یک مه ز صد کوهست اینجا

Агар ман қисса андӯҳ гӯям

اگر من قصّهٔ اندوه گویم

Бар дарёу пеш кӯҳ гӯям

بر دریا و پیش کوه گویم

Шавад чун сайли кӯҳи ӣнҷои зи андӯҳ

شود چون سیل کوه اینجا ز اندوه

Чу дарё ашк гардад ҷумлаи кӯҳ

چو دریا اشک گردد جملهٔ کوه

Чунин нақулӣ дуруст омад зи ахбор

چنین نقلی درست آمد ز اخبار

Ки ҳар рӯзӣ ки субҳ ояд падедор

که هر روزی که صبح آید پدیدار

Миёни чори рукн ва ҳафт доир

میان چار رکن و هفت دایر

Шавад ҳафтод меғ аз ғайби зоҳир

شود هفتاد میغ از غیب ظاهر

Бар он дили кӯи зи ҳақ андӯҳ дорад

بر آن دل کو ز حق اندوه دارد

зи шаст ва на бирав андӯҳи борад

ز شست و نُه برو اندوه بارد

Вале ҳар дил ки аз ҳақ бошадаш сабр

ولی هر دل که از حق باشدش صبر

Ҳама шодӣ бирав боради бики абр

همه شادی برو بارد بیک ابر

Замину осмони дарёии дардаст

زمین و آسمان دریای دردست

Нагардад ғарқа ҳар кӯ мард мардаст

نگردد غرقه هر کو مرد مردست

Чу гирам бар канори баҳри хона

چو گیرم بر کنار بحر خانه

зи мавҷам бим бошад ҷовдона

ز موجم بیم باشد جاودانه

Фурӯ рафтам бдрёӣии ман эй дӯст

فرو رفتم بدریائی من ای دوست

Ки ҷони сад ҳазорон ғарқа ӯст

که جان صد هزاران غرقهٔ اوست

Чу чандини ҷон фурӯ шуд ҳар замонӣ

چو چندین جان فرو شد هر زمانی

Куҷо бодед ояд ним ҷонӣ

کجا بادید آید نیم جانی

Аҷаб набӯд ки гуми гирдами бикбор

عجب نبوَد که گم گردم بیکبار

Аҷаб бошад агар оем падедор

عجب باشد اگر آیم پدیدار