Чу маҷнӯни дарга Лайлӣ бидидӣ

چو مجنون درگه لیلی بدیدی

Набӯдӣ тоби онаш май давидӣ

نبودی تاب آنش می‌دویدی

Шудӣ чун заъфарони он ранги рӯйиш

شدی چون زعفران آن رنگ رویش

Синони гаштии зи сар то пои мӯяш

سنان گشتی ز سر تا پای مویش

Фитодӣ бар ҳамаи аъзоаши ларза

فتادی بر همه اعضاش لرزه

Чу рӯбоҳӣ ки бинад шери шарза

چو روباهی که بیند شیر شرزه

Бадв гуфтанд эй дар инқитоъӣ

بدو گفتند ای در انقطاعی

На бинад ҳечкас чун ту шуҷоъӣ

نه بیند هیچکس چون تو شجاعی

На ту бимии зи шери бешаи дорӣ

نه تو بیمی ز شیر بیشه داری

На ҳаргиз аз паланги андешаи дорӣ

نه هرگز از پلنگ اندیشه داری

Ба саҳроу миёни кӯҳи гардӣ

به صحرا و میان کوه گردی

Натарсӣ аз ҳама олам бамурдӣ

نترسی از همه عالم بمردی

Чу ояд даргаи Лайлии падедор

چو آید درگه لیلی پدیدار

Шӯии зард ва билразӣ чун сапедор

شوی زرد و بلرزی چون سپیدار

Чунин гуфт онгаҳе маҷнӯни пари ғам

چنین گفت آنگهی مجنون پر غم

Ки онкас кӯ натарсад аз ду олам

که آنکس کو نترسد از دو عالم

Бибин то зӯри шер ишқ чандаст

ببین تا زور شیر عشق چندست

Ки чун мӯрем дар пои аўФкндст

که چون موریم در پای اوفکندست

Ҳар он қӯт ки нақд ҳар ниҳодаст

هر آن قوّت که نقد هر نهادست

Ба пеши зӯри даст ишқ бодаст

به پیش زور دست عشق بادست

Агар ту марди оӣии ин сухан ро

اگر تو مرد آئی این سخن را

Ту бошӣ ҳамнишин он сарви бен ро

تو باشی همنشین آن سرو بن را

Чу ошиқ бар маҳак ояд падедор

چو عاشق بر محکّ آید پدیدار

Шавад маъшӯқи ҷовидаши харидор

شود معشوق جاویدش خریدار