Яке зебои писар мҳрўӣ будаст
یکی زیبا پسر مهروی بودهست
Ки машк аз мӯӣ ӯ як мӯӣ будаст
که مشک از موی او یک موی بودهست
Сари зулфаш ки долӣ дошт дар сар
سر زلفش که دالی داشت در سر
Нбўдони доли ҷузи доли алии алшр
نبود آن دال جز دالُّ عَلَی الشّر
Брх дар оинаи ма дар назар дошт
به رخ در آینه مه در نظر داشت
Блб бо лаъли дастӣ дар камар дошт
به لب با لعل دستی در کمر داشت
Чу пайваста бобирав сайд дил кард
چو پیوسته به ابرو صید دل کرد
Азон пайвастагӣ ӯ сҷл кард
ازهٔن پیوستگی او سجل کرد
Даҳонаш буд чун ҳарфии зшнгрФ
دهانش بود چون حرفی ز شنگرف
Шуда аз ҷузами вақфаши бист ва на ҳарф
شده از جزم وقفش بیست و نه حرف
Дарав аз зиқи ҳарфӣ чун нагунҷад
درو از ضیق حرفی چون نگنجد
Сазад каз бист вена берун нагунҷад
سزد کز بیست و نُه بیرون نگنجد
Замонии сқбаҳ дар гӯш гуҳар кард
زمانی ثقبه در گوش گهر کرد
Замонии ҳалқа дар гӯш қамар кард
زمانی حلقه در گوش قمر کرد
Яке дарвеш дар ишқаш забун шуд
یکی درویش در عشقش زبون شد
Дилӣ буд аз ҳамаи нақдаш ки хӯн шуд
دلی بود از همه نقدش که خون شد
Чу ишқи гарм дар оташ фикандаш
چو عشق گرم در آتش فکندش
зи оташ гарм шуд худ банди бандаш
ز آتش گرم شد خود بند بندش
Чу охири тоқат ӯ тоқ омад
چو آخر طاقت او طاق آمد
Бар он дилбар офоқ омад
برِ آن دلبرِ آفاق آمد
Бигуфто дарди ман дармон надорад
بگفتا درد من درمان ندارد
Ки бе ту зистан имкон надорад
که بی تو زیستن امکان ندارد
Нахоҳам бе ту як дами зиндагонӣ
نخواهم بی تو یک دم زندگانی
Маро ҷонӣасту бас , дигари ту доне
مرا جانیست و بس، دیگر تو دانی
Агар май бахшем афтодаам ман
اگر میبخشیم افتادهام من
Вагар мебикашем устодаам ман
وگر میبکشیم استادهام من
Маро бе ту на тоқат монад на тоб
مرا بی تو نه طاقت ماند نه تاب
Бикун корӣ ки хоҳӣ кард , башитоб
بکن کاری که خواهی کرد، بشتاب
Чу бишунид он писар аз ошиқи ин роз
چو بشنید آن پسر از عاشق این راز
Бадви гуфто агар ҳастӣ ту ҷонбоз
بدو گفتا اگر هستی تو جانباز
Кашам дар танги бези имтиҳонат
کشم در تنگ بیز امتحانت
Бубинами эҳтирому қадари ҷонат
ببینم احترام و قدر جانت
Чу дарвеши ин сухан башнавад бархест
چو درویش این سخن بشنود برخاست
Чу оташ гарм шуд чун дӯд бархест
چو آتش گرم شد چون دود برخاست
Писар бар асп шуд ҳолеи савора
پسر بر اسپ شد حالی سواره
Ба саҳро шуд зи мардум бар канора
به صحرا شد ز مردم بر کناره
Расан дар гардани дарвеши афканд
رسن در گردن درویش افکند
Пас онгаҳ аспро дар пеши афканд
پس آنگه اسپ را در پیش افکند
Битозед асп чун дарвеш дидаш
بتازید اسپ چون درویش دیدش
Расан дар гардан аз пай май давидаш
رسن در گردن از پی میدویدش
Басӣ дар таги заҳр сӯяш давонед
بسی در تگ ز هر سویش دوانید
Басӣ сахтӣ биравӣ ӯ расонид
بسی سختی به روی او رسانید
Чу бисёраш давонед охири кор
چو بسیارش دوانید آخر کار
Бдштӣ дар кашидаш ҷумлаи пари хор
به دشتی در کشیدش جمله پُر خار
Шикасти он бесар ва бенро бсди ҷой
شکست آن بی سر و بن را به صد جای
Чу шохи гули ҳазорон хор дар пой
چو شاخ گل هزاران خار در پای
Чу шуд маъшӯқ аз сараши хабардор
چو شد معشوق از سرش خبردار
Ки ҳаст он ошиқ бе дили гирифтор
که هست آن عاشق بی دل گرفتار
Надорад ҳеҷ шаҳват содиқаст ӯ
ندارد هیچ شهوت صادقست او
Ба сари ишқ бозӣ лоиқаст ӯ
به سرّ عشق بازی لایقست او
Фурӯд омад зи аспи он олами орой
فرود آمد ز اسپ آن عالم آرای
Ниҳодаш бар канор аз меҳри дили пой
نهادش بر کنار از مهر دل پای
Бадасти хеши як як хори длдўз
به دست خویش یک یک خار دلدوز
Бурун мекард аз поиши ҳамаи рӯз
برون میکرد از پایش همه روز
Бадал мегуфт бо худ ошиқи зор
به دل میگفت با خود عاشق زار
Чаҳ будигар бадӣ ҳар хори сад хор
چه بودی گر بدی هر خار صد خار
Кигар танро ҷароҳат беш будӣ
که گر تن را جراحت بیش بودی
Диламро рӯҳу роҳат беш будӣ
دلم را روح و راحت بیش بودی
Ҳаме гуфт ин сухан дар дили наҳуфта
همی گفت این سخن در دل نهفته
зи хори пои чандон гули шукуфта
ز خار پای چندان گل شکفته
Кигар ин хор дар поем набӯдӣ
که گر این خار در پایم نبودی
Канори ин писар ҷоем набӯдӣ
کنار این پسر جایم نبودی
Чу дар пои ту хор аз баҳр ёраст
چو در پای تو خار از بهر یارست
Глстонисти он ҳар як на хораст
گلستانیست آن هر یک نه خارست
Басии бурноам ӯ то куштаи гардӣ
بسی بر نام او تا کشته گردی
Ҳамаи аъзои бхўни оғиштаи гардӣ
همه اعضا به خون آغشته گردی
Чу ном ӯ буд хӯни хораи ту
چو نام او بود خون خوارهٔ تو
Кунад бар хӯни ту назораи ту
کند بر خون تو نظّارهٔ تو