Дар он вайрона шуд Маҳмӯди як рӯз

در آن ویرانه شد محمود یک روز

Яке девонаеро дид пари сӯз

یکی دیوانه‌ای را دید پر سوز

Кулоҳӣ аз намад бар сари ниҳода

کلاهی از نمد بر سر نهاده

Баду неки ҷаҳон бар дар ниҳода

بد و نیک جهان بر در نهاده

Бар ӯ чун фурӯд омад замонӣ

بر او چون فرود آمد زمانی

Ту гуфтӣ дошт андӯҳи ҷаҳонӣ

تو گفتی داشت اندوه جهانی

На як лаҳзаи сӯии султон назар кард

نه یک لحظه سوی سلطان نظر کرد

На аз андӯҳи худ як дам гузар кард

نه از اندوه خود یک دم گذر کرد

Шаҳаши гуфто ки чаҳ андӯҳи дорӣ

شهش گفتا که چه اندوه داری

Ки гӯйӣ бар дилати сад кӯҳи дорӣ

که گویی بر دلت صد کوه داری

Забон бикшод мард аз пардаи роз

زبان بگشاد مرد از پردهٔ راز

Ки эй парварда дар сад пардаи ноз

که ای پرورده در صد پردهٔ ناز

?герати ҳам зин намад будӣ кулоҳӣ

گرت هم زین نمد بودی کلاهی

Туро будӣ дарин андӯҳи роҳӣ

ترا بودی درین اندوه راهی

Валикин дар миёни подшоиӣ

ولیکن در میان پادشایی

Чаҳ донеи сахтӣу дарди ҷудоӣ ?

چه دانی سختی و درد جدایی‌؟

Ки мумӣ бо асали хуфта ба сад ноз

که مومی با عسل خفته به‌صد ناز

На аз оташ хабар дорад на аз газ

نه از آتش خبر دارد نه از گاز

Вале ҳргаҳ ки аз ваии шамъи созанд

ولی هرگه که از وی شمع سازند

зи сӯзи ши равшании ҷамъи созанд

ز سوز‌َش روشنی‌ِ جمع سازند

Чу ашк аз оташ ояд афсар ӯ

چو اشک از آتش آید افسر او

Бидонад ончӣ ояд бар сар ӯ

بداند آنچه آید بر سر او

Ту ҳам ин дам нае аз хеши огоҳ

تو هم این دم نه‌ای از خویش آگاه

Вале он дам ки бргирндт аз роҳ

ولی آن دم که برگیرندت از راه

Ба ҳар як як нафаси равшани бадоне

به‌هر یک یک نفس روشن بدانی

Ки мурда бӯдае дар зиндагонӣ

که مُرده بوده‌ای در زندگانی