Хуши овозии зи хайли никхўоҳон

خوش آوازی ز خیل نیکخواهان

Муаззин буд дар шаҳри сипоҳон

مؤذّن بود در شهر سپاهان

Дар он шаҳр аз бузургии гунбадӣ буд

در آن شهر از بزرگی گنبدی بود

Ки сар дар гунбади гарданда май суд

که سر در گنبد گردنده می‌سود

Бар он гунбад шуд он марди сарафроз

بر آن گنبد شد آن مرد سرافراز

Намози фарзро медод овоз

نماز فرض را می‌داد آواز

Яке девона мерафт дар роҳ

یکی دیوانهٔ می‌رفت در راه

Яке пурсед азуи к-эии марди огоҳ

یکی پرسید ازو کای مردِ آگاه

Чаҳ мегуяд барин гунбади муаззин

چه می‌گوید برین گنبد مؤذّن

Ҷавобаши даҳ ту эй маҳбӯби Муҳсин ( ? )

جوابش ده تو ای محبوب محسن (؟)

Ки ин ҷўзст аз сар то қадами пӯст

که این جوزست از سر تا قدم پوست

Ки меифшоанд ӯ бар гунбад эй дӯст

که می‌افشاند او بر گنبد ای دوست

Чу ӯ аз сидқ маънӣ ме наҷунбад

چو او از صدقِ معنی می‌نجنبد

Яқин май дон ки чун ҷўзсту гунбад

یقین می‌دان که چون جوزست و گنبد

Ту ҳамчун ҷўзӣ аз ғифлат ки дорӣ

تو همچون جوزی از غفلت که داری

Навад на ном бар ҳақ май шуморӣ

نود نُه نام بر حق می‌شماری

Чу дар ту ҳеҷ номиро асар нест

چو در تو هیچ نامی را اثر نیست

зи сад кам як турои сад як хабар нест

ز صد کم یک ترا صد یک خبر نیست

Чу неъмат бар ту нашимурд ӯ ҳазорон

چو نعمت بر تو نشمرد او هزاران

Ту ҳам мшмри бадв чун сарфаи корон

تو هم مشمر بدو چون صرفه کاران

Чу номи хештани ҳақ бенишон кард

چو نام خویشتن حق بی‌نشان کرد

Чаҳ гӯнаи ёд ӯ ҳаргиз тавон кард

چه گونه یاد او هرگز توان کرد

Чу натавонӣ зи кана ӯ нафас зад

چو نتوانی ز کنه او نفس زد

Наме бояд нафас аз ҳечкас зад

نمی‌باید نفس از هیچکس زد