Магари намрудро чун ҳаштсад сол

مگر نمرود را چون هشتصد سال

Баромад тира шуд ҳоле бар ӯ ҳол

برآمد تیره شد حالی بر او حال

Агарчӣ аз такаббури пели тан буд

اگرچه از تکبّر پیل‌تن بود

Вале як пашша ӯро роҳи зан буд

ولی یک پشّه او را راه‌زن بود

Яқинаш шуд ки чун инкор карда сет

یقینش شد که چون انکار کرده‌ست

Худои ин пашшаро бар кор карда сет

خدای این پشه را بر کار کرده‌ست

Ба абрҳим гуфт ӯ ки ошкори сет

به ابرهیم گفت او که‌آشکار‌ست

Ки акнӯн ганҷи ман беш аз ҳазор сет

که اکنون گنج من بیش از هزار‌ست

Ҳамаи пари зар сурхасту ҷавоҳир

همه پُر زرِّ سرخ است و جواهر

Ба ту бахшам , дуоеи гӯии охир !

به تو بخشم‌، دعایی گوی آخر‌!

Ки то аз фазлу раҳмати ҳақи таъолӣ

که تا از فضل و رحمت حق تعالی

Диҳад аз нури имонами камолӣ

دهد از نور ایمانم کمالی

Халили онҷои ниҳодаш рӯй бар хок

خلیل آنجا نهادش روی بر خاک

Забон бикшод к-эии дорандаи пок

زبان بگشاد کای دارندهٔ پاک

з дил баргир қуфли ин бехабар ро

ز دل برگیر قفل این بی‌خبر را

Биҷунбон силсила , бигушоӣ дар ро

بجنبان سلسله‌، بگشای در را

Ба имони тозаи гардони ҷони масташ

به ایمان تازه‌گردان جان مستش

Ба фазли худ ммирони бути парастиш

به فضل خود ممیران بت‌پرستش

Хитоб омад зи ҳазрати к-эии паямбар

خطاب آمد ز حضرت کای پیمبر

Ту фориғи шӯи азуу ранҷ кам бар

تو فارغ شو ازو و رنج کم بر

Ки моро нест имони баҳоӣ

که ما را نیست ایمان بهایی

Ки ҳаст ин гавҳари имони атое

که هست این گوهر‌ِ ایمان عطایی

Ки чун хоҳеми фурмонеи даройад

که چون خواهیم فرمانی درآید

зи тарсое мусулмонӣ барояд

ز ترسایی مسلمانی برآید

Бузургоне ки истиғноаши диданд

بزرگانی که استغناش دیدند

На шаб хуфтанд ва на рӯз орамиданд

نه شب خفتند و نه روز آرمیدند

Чу кӯр аз нуқта асрор буданд

چو کور از نقطهٔ اسرار بودند

Ҳамаи саргашта чун паргор буданд

همه سرگشته چون پرگار بودند

Чу касро аз дами охир хабар нест

چو کس را از دم آخر خبر نیست

Азон дами ҳиссаи ҷузи хавф ва хатар нест

ازان دم حصّه جز خوف و خطر نیست