Чу сангу оҳани афтоданди даркор

چو سنگ و آهن افتادند درکار

Заҳри ду оташӣ омад падедор

زهر دو آتشی آمد پدیدار

Даромад сӯхта каз сӯз ме зист

درآمد سوخته کز سوز می‌زیست

Забон бикшод оташ гуфт ҳин кист

زبان بگشاد آتش گفت هین کیست

Ҷавобаш дод онҷои сӯхтаи боз

جوابش داد آنجا سوخته باز

Ки ҳастам ошно эй ёри дмсоз

که هستم آشنا ای یار دمساز

Пас оташ гуфт корами рўшноӣист

پس آتش گفت کارم روشنائیست

Ту торикии туро чаҳ ошноӣист

تو تاریکی ترا چه آشنائیست

Ҷавобаш дод ҳолеи сӯхтаи хуш

جوابش داد حالی سوخته خوش

Ки торик аз киам алои зи оташ

که تاریک از که‌ام الا ز آتش

Марои ту сӯхтӣ дар рўшноӣӣ

مرا تو سوختی در روشنائی

Кунун гўӣии надории ошноӣӣ

کنون گوئی نداری آشنائی

Чунин чун сӯхтаи ман аз туами зор

چنین چون سوخته من از توام زار

БлтФии сӯхтаи худро нигаҳи дор

بلطفی سوختهٔ خود را نگه دار

Чу ъҷн сӯхта бишнохт оташ

چو عجن سوخته بشناخت آتش

зи олами даст бо ӯ кард даракаш

ز عالم دست با او کرد درکش

Агар ту низ зини ғами брФрўзӣ

اگر تو نیز زین غم برفروزی

Чу ӣнҷои сӯхтӣ онҷо насӯзӣ

چو اینجا سوختی آنجا نسوزی

Ки хишти пухта гарчи аз замини зод

که خشت پخته گرچه از زمین زاد

Валикин ҳаст хиштии оташини зод

ولیکن هست خشتی آتشین زاد

Чу хишти пухта хиштӣ оташинаст

چو خشت پخته خشتی آتشینست

Нишоед гӯри онро коҳил дайнаст

نشاید گور آن را کاهل دینست

Чу шаръати ин қадар ҷоиз надорад

چو شرعت این قدر جایز ندارد

Барои оташат ҳаргиз надорад

برای آتشت هرگز ندارد

Чароғӣ гар бичишам ояд чаман ро

چراغی گر بچشم آید چمن را

Кунад пажмурдаи ҳолеи ёсуман ро

کند پژمرده حالی یاسمن را

Чароғӣ каз дар ҳақ нозанинаст

چراغی کز در حق نازنینست

Мисолаш чун чароғ ёсаминаст

مثالش چون چراغ یاسمینست

Агарчӣ дар машаққат мебуд зист

اگرچه در مشقّت می‌بوَد زیست

зи мо нозуктару бечора тар кист

ز ما نازکتر و بیچاره تر کیست

Агар барг гулӣ уфтад бмо бар

اگر برگ گلی افتد بما بر

зи мо касро на бинӣ бе навотар

ز ما کس را نه بینی بی‌نواتر