Чунин нақулӣ дурустаст аз паямбар

چنین نقلی درستست از پیمبر

Ки ҳақ гуяд бшхсии рӯзи маҳшар

که حق گوید بشخصی روز محشر

Ки эй бандаи биё ва нома бархон

که ای بنده بیا و نامه برخوان

Ки то чаҳ карда умрии фаровон

که تا چه کردهٔ عمری فراوان

Чу банда нома бархонад саросар

چو بنده نامه برخواند سراسر

На бинад ҷузи маосии чизи дигар

نه بیند جز معاصی چیز دیگر

Чу дар нома на бинад ҷузи сиёҳӣ

چو در نامه نه بیند جز سیاهی

Забон бигушоед ва гуяд илоҳӣ

زبان بگشاید و گوید الهی

Бдўзх май рӯми зини умри товон

بدوزخ می‌روم زین عمر تاوان

Ҳақаш гуяд ки пушт нома бархон

حقش گوید که پشت نامه برخوان

Чу пушт нома бархонад бикбор

چو پشت نامه برخواند بیکبار

Чунон ёбад навиштаи охири кор

چنان یابد نوشته آخر کار

Бтўбаҳ дар пушаймон гашта бошад

بتوبه در پشیمان گشته باشد

Ҳамаи дардяш дармон гашта бошад

همه دردیش درمان گشته باشد

Биҷой ҳар бадии донандаи роз

بجای هر بدی دانندهٔ راز

Бидода бошадаш даҳ никўӣии боз

بداده باشدش ده نیکوئی باز

Бадиро чун пушаймон гашта бошад

بدی را چون پشیمان گشته باشد

Худои даҳ никўӣӣ бинвишта бошад

خدا ده نیکوئی بنوشته باشد

Чу банда он бибинад шод гардад

چو بنده آن ببیند شاد گردد

Зиҳии банда ки чун озод гардад

زهی بنده که چون آزاد گردد

Баҳақ гуяд ки эй қиўми мутлақ

بحق گوید که ای قیّومِ مطلق

Надидам азкроми алкотбини ҳақ

ندیدم ازکرام الکاتبین حق

Ки ман дорам гунаҳи зин беш бисёр

که من دارم گنه زین بیش بسیار

Ки ннўштнд бар ман он ду ҳушёр

که ننوشتند بر من آن دو هشیار

Бигӯ кон бар ман мискин навиштанд

بگو کان بر من مسکین نوشتند

Магари он май ситурданад ин навиштанд

مگر آن می‌ستردند این نوشتند

Ки то чандон ки бад кардам зи оғоз

که تا چندان که بد کردم ز آغاز

Баҳри як даҳ нкўӣӣ май диҳии боз

بهر یک ده نکوئی می‌دهی باز

Агар чаҳ ман гуноҳ олуд мардум

اگر چه من گناه آلود مردم

зи фазлат бар гуноҳон суд кардам

ز فضلت بر گناهان سود کردم

Паямбар аз чунин гуфтору кирдор

پیمبر از چنین گفتار و کردار

Бихандед ва шудаш дандони падедор

بخندید و شدش دندان پدیدار

Пас онгаҳ гуфт эй дорандаи пок

پس آنگه گفت ای دارندهٔ پاک

Зиҳии густохии охир аз кафии хок

زهی گستاخی آخر از کفی خاک

зи сиррии кони миён ҷон покаст

ز سرّی کان میان جان پاکست

Агрогаҳи шӯй бим ҳалокаст

اگرآگه شوی بیم هلاکست

Ки медонад ки ин сар аҷаб чист

که می‌داند که این سر عجب چیست

Чунин сиррии аҷоибро сабаб чист

چنین سری عجایب را سبب چیست

Туро дар пеши чандини печи пайчи

ترا در پیش چندین پیچ پیچی

На зон омад ки яъне ҳеҷ ҳайчи

نه زان آمد که یعنی هیچ هیچی

Вале ин ҷумла зон афтод дар роҳ

ولی این جمله زان افتاد در راه

Ки то аз хеши гардии бӯ ки огоҳ

که تا از خویش گردی بو که آگاه

Чу ту маъшӯқ будӣ ӯ чунон кард

چو تو معشوق بودی او چنان کرد

Ки аз чашми худу хилқат ниҳон кард

که از چشم خود و خلقت نهان کرد

Ҳазорон парда асбоб биниҳод

هزاران پردهٔ اسباب بنهاد

Даруни ҷумлаи тахт хоб биниҳод

درون جمله تختِ خواب بنهاد

Ту бо маъшӯқи зери парда бар тахт

تو با معشوق زیر پرده بر تخت

Туоне хуфт бе ғайриӣ зиҳии бахт

توانی خفت بی غیری زهی بخت

Чу натавон дид сар то пои маъшӯқ

چو نتوان دید سر تا پای معشوق

Чунин беҳтар ки бошад ҷои маъшӯқ

چنین بهتر که باشد جای معشوق

Ки ҷилва додани маъшӯқи ҳаргиз

که جلوه دادن معشوق هرگز

Мусаллам нест пинҳон бояд аз ъз

مسلَّم نیست پنهان باید از عز