Шабии ҷбрил пок омад сӯии хок

شبی جبریل پاک آمد سوی خاک

Бензади Мустафои султони лўлок

بنزد مصطفی سلطان لولاک

Ки эй меҳтари азин зиндони буруни ой

که ای مهتر ازین زندان برون آی

Дар имшаби анбиёро раҳнамӯни ой

در امشب انبیا را رهنمون آی

Ситодаи анбиёу мрслинонд

ستاده انبیا و مرسلیناند

Ба ҳар ҷониби ҷаҳонӣ ҳур айнанд

به هر جانب جهانی حور عیناند

зи моҳии тобмаҳи ҷӯш ва хурӯш аст

ز ماهی تابمه جوش و خروش است

Ҳамаи Каррӯбӣон ҳалқа бигӯаш аст

همه کروبیان حلقه بگوش است

Дар имшаб чун сӯии ҳазрати шитобӣ

در امشب چون سوی حضرت شتابی

Муроди худ дар он ҳазрат биёбӣ

مراد خود در آن حضرت بیابی

Бихоҳ аз ҳақи таъолии уммати худ

بخواه از حق تعالی امت خود

Ки то бахшад мари эшонро ҳамаи бад

که تا بخشد مر ایشان را همه بد

Шаби имшаби турои айн висол аст

شب امشب ترا عین وصال است

Вази он ҳазрати таҷаллӣ ҷалол аст

وز آن حضرت تجلی جلال است

Барроқ оварад онгаҳ пеши Аҳмад

براق آورد آنگه پیش احمد

Аннан ӯ гирифта дар кафи худ

عنان او گرفته در کف خود

Чаҳ гӯям васф ӯ чун кас надида аст

چه گویم وصف او چون کس ندیده است

Бигуфто баҳри ту ҳақ офарӣда аст

بگفتا بهر تو حق آفریده است

На чандон будаш онҷои иштиёқ ӯ

نه چندان بودش آنجا اشتیاق او

Нишаст онгоҳ бар пушти барроқ ӯ

نشست آنگاه بر پشت براق او

зи чор ва панҷ ва шаш онҷо бурун шуд

ز چار و پنج و شش آنجا برون شد

Ҳамаи куну маконро раҳнамӯн шуд

همه کون و مکان را رهنمون شد

Илм зад бар фарози ҳафт афлок

علم زد بر فراز هفت افلاک

Бурун биниҳод по аз арсаи пок

برون بنهاد پا از عرصهٔ پاک

Ба ҳар чизе ки омад сӯй ӯ боз

به هر چیزی که آمد سوی او باز

Ҳақиқат маҳв мекард он сарафроз

حقیقت محو میکرد آن سرافراز

Гузар мекард ва мешуд то расед ӯ

گذر میکرد و میشد تا رسید او

Мақоми анбиё дар сидра дид ӯ

مقام انبیا در سدره دید او

Тамомати анбиёро дид онҷо

تمامت انبیا را دید آنجا

Саломаш кард одам гуфт абно

سلامش کرد آدم گفت ابنا

Шаб онаст эй фарзанди маймун

شب آنست ای فرزند میمون

Ки ореи ҷумларо зи андешаи берун

که آری جمله را ز اندیشه بیرون

Якояк дар саломаш роз гуфтанд

یکایک در سلامش راز گفتند

Ғами дерина худ бозгуфтанд

غم دیرینهٔ خود بازگفتند

Ҳамаи бшнФт аз эшон рози эшон

همه بشنفت از ایشان راز ایشان

Ниҳоди онгоҳи рухро сӯии ҷонон

نهاد آنگاه رخ را سوی جانان

Басӣ медид андари раҳи аҷоиб

بسی میدید اندر ره عجایب

Гузар мекард аз чандон ғароиб

گذر میکرد از چندان غرایب

Чу рФрФи сади раҳро бигузашт аз давр

چو رفرف سد ره را بگذشت از دور

Ҳақиқат Ҷабраилаш монад маҳҷӯр

حقیقت جبرئیلش ماند مهجور

Азуи ҷбрили муаззам давр афтод

ازو جبریل معظم دور افتاد

Муҳамад дар миён нур афтод

محمد در میان نور افتاد

Ҳаме шуд то бҷоӣии кон на ҷо буд

همی شد تا بجائی کان نه جا بود

Ки онҷои гоҳи ҷои муқтадо буд

که آنجا گاه جای مقتدا بود

Чу аз на пардаи нилӣ гузар кард

چو از نه پردهٔ نیلی گذر کرد

Варои пардаи ғайбӣ сафар кард

ورای پردهٔ غیبی سفر کرد

Ба ҳар парда ки мешуд роз меҷуст

به هر پرده که میشد راز میجست

Намӯд буд худро боз меҷуст

نمود بود خود را باز میجست

Талаб мекард толиби айни матлӯб

طلب میکرد طالب عین مطلوب

Ки куллӣ бозбинд рӯй маҳбӯб

که کلی بازبیند روی محبوب

Чу нур зот омад дар сафоташ

چو نور ذات آمد در صفاتش

Ҳақиқат кашф шуд асрори зотш

حقیقت کشف شد اسرار ذاتش

Чу мем Аҳмади онҷо маҳв омад

چو میم احمد آنجا محو آمد

Аҳад шуд дар миёнаи исми Аҳмад

احد شد در میانه اسم احمد

Ҳиҷоби сӯрати онҷомҳўи монда

حجاب صورت آنجامحو مانده

Ҳақиқати Мустафои зи он сҳўи монда

حقیقت مصطفی ز آن صحو مانده

Хитобӣ кард бо ваии соҳиби роз

خطابی کرد با وی صاحب راز

Чаро дар хеши мондстии чунин боз

چرا در خویش ماندستی چنین باز

Манам ту ту манӣ дории зи ман ҳон

منم تو تو منی داری ز من هان

Турои зебади зи зоти ҳақи бурҳон

ترا زیبد ز ذات حق برهان

Бигӯ комшб чаҳ мехоҳӣ бигӯям

بگو کامشب چه میخواهی بگویم

Ки бишки сарвару шоҳии чгўим

که بیشک سرور و شاهی چگویم

Бигӯям то чаҳ мехоҳӣ кунун ту

بگویم تا چه میخواهی کنون تو

Ки кардам дар миёнаи раҳнамӯни ту

که کردم در میانه رهنمون تو

Турои ман баргузедам аз мақомат

ترا من برگزیدم از مقامت

Бтўи бахшами ҳамаи рӯзи қиёмат

بتو بخشم همه روز قیامت

Туро кардам кунун бар ҷумлаи солор

ترا کردم کنون بر جمله سالار

Мари он чизе ки мегӯям нигаҳдор

مر آن چیزی که میگویم نگهدار

Хитоби мо шинав ҳар лаҳза аз ҷон

خطاب ما شنو هر لحظه از جان

Миёни аҳли дунё худ маранҷон

میان اهل دنیا خود مرنجان

Ту аз моӣии вмо аз ту бидидам

تو از مائی وما از تو بدیدم

Ҳақиқати халқ аз ту офаридам

حقیقت خلق از تو آفریدم

Тӯии султон ва ҳар ҷумлаи гадоят

توی سلطان و هر جمله گدایت

Бар ман беҳтар омад хокпоит

بر من بهتر آمد خاکپایت

Дар имшаби ҳазрати мо ёФтстӣ

در امشب حضرت ما یافتستی

зи моҳӣ то Бамаи бштоФтстӣ

ز ماهی تا بمه بشتافتستی

Талаб кун то туро эй меҳтари роз

طلب کن تا ترا ای مهتر راز

Чаҳ боистат он бо мо бигӯ боз

چه بایستت آن با ما بگو باز

Ҷавобаш дод он шаби шоҳи ҷумла

جوابش داد آن شب شاه جمله

Чаҳ гӯям ман тӯии огоҳи ҷумла

چه گویم من توی آگاه جمله

Ту майдонӣ ки доноӣӣ дар асрор

تو میدانی که دانائی در اسرار

Тӯй аз хотири мӯрии хабардор

توی از خاطر موری خبردار

Турои зебад ки рози ҷумлаи доне

ترا زیبد که راز جمله دانی

Муроди мо бар овардан туоне

مراد ما بر آوردن توانی

Ту доноӣӣ ки дар хотир чаҳ дорам

تو دانائی که در خاطر چه دارم

Бнздики ту чун посухи гузорам

بنزدیک تو چون پاسخ گذارم

БФзли худ бибахшо уммати ман

بفضل خود ببخشا امت من

Ту афзудии ту аз худ ҳурмати ман

تو افزودی تو از خود حرمت من

Бубахшӣ умматам чун пргноҳнд

ببخشی امتم چون پرگناهند

Дарин ҳазрати ситода узр хоҳанд

درین حضرت ستاده عذر خواهند

Чаҳ бошадгар ббхшоӣии кафи хок

چه باشد گر ببخشائی کف خاک

Каф хоканд пеши сонеъи пок

کف خاکند پیش صانع پاک

Гуноҳонишони бмни бахшеи саросар

گناهانشان بمن بخشی سراسر

Наяндозӣ мари эшонро дар озар

نیندازی مر ایشان را در آذر

Чу фазлу раҳмати ту бишмор аст

چو فضل و رحمت تو بیشمار است

Турои бахшоиши бечора кор аст

ترا بخشایش بیچاره کار است

Чаҳ бошадгар брҳмти даст гирӣ

چه باشد گر برحمت دست گیری

Ки ту афтодагонро дастгирӣ

که تو افتادگان را دستگیری

На чандонаст фазлу раҳмати ту

نه چندانست فضل و رحمت تو

Ки донад ҳечкас аз қурбати ту

که داند هیچکس از قربت تو

Тӯии аввали тӯии охир чаҳ гӯям

توی اول توی آخر چه گویم

Ки дар майдони ҳазрат ҳамчу гӯям

که در میدان حضرت همچو گویم

Ҳамаи уммат бтў доранд умед

همه امت بتو دارند امید

Ки эшонро кунӣ раҳмати ту ҷовид

که ایشان را کنی رحمت تو جاوید

Биёмурзӣ мароишони охири кор

بیامرزی مرایشان آخر کار

Нигарадоне бдўзхи шани гирифтор

نگردانی بدوزخ شان گرفتار

Бимиронеи боимоншони ту ҷумла

بمیرانی بایمانشان تو جمله

Нигаҳдории зи шайтонашони ту ҷумла

نگهداری ز شیطانشان تو جمله

Туро донанд чизеи миндоннд

ترا دانند چیزی میندانند

Туро аз ҷону дили доне ки хонанд

ترا از جان و دل دانی که خوانند

Хитоб омад бадв аз ҳазрати пок

خطاب آمد بدو از حضرت پاک

Ки шуд охири ҳақиқати заҳру тирёк

که شد آخر حقیقت زهر و تریاک

Махӯр ғами сидо андеша бигзор

مخور غم سیدا اندیشه بگذار

Ки бахшойами гуноҳонишони бикбор

که بخشایم گناهانشان بیکبار

Бтў бахшедам эшонро ки донанд

بتو بخشیدم ایشان را که دانند

зи баҳри ту сӯй ҷинат расонанд

ز بهر تو سوی جنت رسانند

Лақоӣ худ кунам рӯзии эшон

لقای خود کنم روزی ایشان

Даҳуми ман бахту пирӯзии эшон

دهم من بخت و پیروزی ایشان

Муҳамад шод шуд аз ваъдаи дӯст

محمد شاد شد از وعدهٔ دوست

Хушо он ваъдаи кон ваъда ӯст

خوشا آن وعدهٔ کان وعدهٔ اوست

НўдолФи сухан бо ҳақ баён кард

نودالف سخن با حق بیان کرد

НўдолФ дигар нақш баён кард

نودالف دگر نقش بیان کرد

Ҳақиқати сӣ ҳазораш гуфт бар гӯ

حقیقت سی هزارش گفت بر گو

Ту бо ин дӯстони роҳбари гӯ

تو با این دوستان راهبر گو

Магӯ ин сӣ ҳазор дигар эй дӯст

مگو این سی هزار دیگر ای دوست

Ки яксон бошад онгаҳ мағз бо пӯст

که یکسان باشد آنگه مغز با پوست

Дигар сӣ гуфт агар хоҳӣ бигӯ ту

دگر سی گفت اگر خواهی بگو تو

Дигар хоҳӣ магӯу роз кам гӯ

دگر خواهی مگو و راز کم گو

Ҳақиқати ваъда ӯ рост омад

حقیقت وعدهٔ او راست آمد

Турои имшаби зи мо дархост омад

ترا امشب ز ما درخواست آمد

Чу Аҳмад розҳо бишунид аз ёр

چو احمد رازها بشنید از یار

Ҳақиқат саҷда кард аз ҷони бикбор

حقیقت سجده کرد از جان بیکبار

Чу назд дӯсти соҳиб роз гардид

چو نزد دوست صاحب راز گردید

Даронҷо саҷда кард ва боз гардид

درآنجا سجده کرد و باز گردید

Чунон дар сайри иззат бо хабар буд

چنان در سیر عزت با خبر بود

Ки ҷононаши бакулӣ дар назар буд

که جانانش بکلی در نظر بود

Ба ҳар парда ки дигар дар назар буд

به هر پرده که دیگر در نظر بود

зи ҷонони бози соҳиби розтар буд

ز جانان باز صاحب رازتر بود

Ҳақиқати зоти покаши бишкӣ буд

حقیقت ذات پاکش بیشکی بود

Нузулаш бо духули онҷои яке буд

نزولش با دخول آنجا یکی بود

Чу боз омад сӯии дунёи ҳақиқат

چو باز آمد سوی دنیا حقیقت

Яқини рӯз дигар шоҳи шариъат

یقین روز دگر شاه شریعت

Ҳамаи ёрон бар Аҳмад шудаи боз

همه یاران بر احمد شده باز

Яқин ҳар як чу бозӣ ӯ чу шаҳбоз

یقین هر یک چو بازی او چو شهباز

Бъзт назд Аҳмад хуш нишастанд

بعزت نزد احمد خوش نشستند

Ҳақиқати баҳри таслимӣ ба бастанд

حقیقت بهر تسلیمی به بستند

Забон багушӯд шоҳи онгоҳи онҷо

زبان بگشود شاه آنگاه آنجا

Ки гирданд ҳамаи огоҳи онҷо

که گرداند همه آگاه آنجا

Бигуфт он сарҳо кӯ буд дида

بگفت آن سرّها کو بود دیده

Биҷуз ӯ ҳечкас он сари надида

بجز او هیچکس آن سر ندیده

Амӣралмуъминӣни ҳайдар ки ҷон буд

امیرالمؤمنین حیدر که جان بود

Румузи ошкорояши аён буд

رموز آشکارایش عیان بود

Чунин гуфтои мубораки бодат эй ҷон

چنین گفتا مبارک بادت ای جان

Ки мибинми дили ободат эй ҷон

که میبینم دل آبادت ای جان

Аз ин пас ҳам тӯй ҳам мерӯ ҳам шоҳ

از این پس هم توی هم میرو هم شاه

Ки ҳастӣ аз камоли ишқи огоҳ

که هستی از کمال عشق آگاه

Турои ин лаҳза бояд сӯии давлат

ترا این لحظه باید سوی دولت

Гроӣидн ки дории ъзу қурбат

گرائیدن که داری عز و قربت

зи дарди уммати худ ёди майдор

ز درد امت خود یاد میدار

Чу шаҳ бо тести ҷонати шоди майдор

چو شه با تست جانت شاد میدار

Манеҳ беруни зҳди шаръи худ пой

منه بیرون زحد شرع خود پای

Чу ҷинати арсаи олам ба паймоӣ

چو جنت عرصهٔ عالم به پیمای

Сари бадхоҳи худро костии ту

سر بدخواه خود را کاستی تو

Макун ҳеҷ дигар ҷузи ростии ту

مکن هیچ دگر جز راستی تو

Туро бахшанд ӣнҷои ростии боз

ترا بخشند اینجا راستی باز

Куҷои бозор ҳақ оростӣ боз

کجا بازار حق آراستی باز

Зиҳии меҳтар ки қурб ту фузунаст

زهی مهتر که قرب تو فزونست

зи ҷумлаи анбиё ин раҳнамӯнаст

ز جمله انبیا این رهنمونست

Туро бар раҳнамӯнӣ ҳақ фиристод

ترا بر رهنمونی حق فرستاد

Яқини ин иззату тамкин туро дод

یقین این عزت و تمکین ترا داد

Турои аттори бечора ғулом аст

ترا عطار بیچاره غلام است

Тамомаш кун ки мискин нотамом аст

تمامش کن که مسکین ناتمام است

Бтў умед дорад дар шафоат

بتو امید دارد در شفاعت

Казин ранҷиши ту бхшоӣии броҳт

کزین رنجش تو بخشائی براحت

Нахоҳад шуд турои беруни азин боб

نخواهد شد ترا بیرون ازین باب

Баҳақи гесуяти кӯ буд дар тоб

بحق گیسویت کو بود در تاب

Умедӣ доштам ҳаст он умедам

امیدی داشتم هست آن امیدم

Ки дил гашта сиёҳу мӯи сипедам

که دل گشته سیاه و مو سپیدم

Заъифу мубталоу хўормондаҳ

ضعیف و مبتلا و خوارمانده

Аҷоиби хастау ғмхўори монда

عجایب خسته و غمخوار مانده

Умеди ман тӯй дар ҳар ду олам

امید من توی در هر دو عالم

Назарҳо мекунӣ бар ман дамодам

نظرها میکنی بر من دمادم

Чунонӣ дар миёни ҷони аттор

چنانی در میان جان عطار

Ки ҳамчун нуқта дар айни паргор

که همچون نقطهٔ در عین پرگار

Бтўи нозонсти ӣнҷои анбиёи кул

بتو نازانست اینجا انبیا کل

Ҳақиқат бе шаккии ҳам анбиёи кул

حقیقت بی شکی هم انبیا کل

Дамӣ эй садри дайн аттор бинавоз

دمی ای صدر دین عطار بنواز

Варои куллӣ ту аз хотир наяндоз

ورا کلی تو از خاطر نینداز

Дгркз шоиронам нашмурӣ ту

دگرکز شاعرانم نشمری تو

Бичишам шоиронам нанигарӣ ту

بچشم شاعرانم ننگری تو

Ту майдонӣ ки ин мискини дарвеш

تو میدانی که این مسکین درویش

Ҳавоӣ равзаот дорад Фропиш

هوای روضهات دارد فراپیش

Чу бишк дар миёни ҷон наоне

چو بیشک در میان جان نهانی

Ҳамеи донеи ҳамаи роз наоне

همی دانی همه راز نهانی

Талабкор ту будам дар ҷаҳони ман

طلبکار تو بودم در جهان من

Кунунат ёФтстми ройгони ман

کنونت یافتستم رایگان من

Чунонат ошиқам эй моҳи ӣнҷо

چنانت عاشقم ای ماه اینجا

Ки бар гардуни занами харгоҳи ӣнҷо

که بر گردون زنم خرگاه اینجا

Ту майдонӣ ки рози ҷон мо чист

تو میدانی که راز جان ما چیست

Дарин дарду балои дармон мо чист

درین درد و بلا درمان ما چیست

Бикун дармони дарди мо ҳақиқат

بکن درمان درد ما حقیقت

Ки қӯт ёфт аз ҳар сӯи табиат

که قوت یافت از هر سو طبیعت

Фанои гардони маро аз буд хешам

فنا گردان مرا از بود خویشم

Ки дидам дар фанои маъбуди хешам

که دیدم در فنا معبود خویشم

Фано хоҳад бадани аввали бқоом

فنا خواهد بدن اول بقاام

Аз он пайваста дар айни Фноом

از آن پیوسته در عین فناام

Дар охири ин буд моро саранҷом

در آخر این بود ما را سرانجام

Бияёд хӯрдани охири ҷумлаи он ҷом

بیاید خوردن آخر جمله آن جام

Ҳамаи ӣнҷоам бояд хӯрд охир

همه اینجام باید خورد آخر

Ки то ҷонон шавад охири бзоҳр

که تا جانان شود آخر بظاهر

Ҳамаи онҷоам бояд карданати нӯш

همه آنجام باید کردنت نوش

Ки гардонем ғамҳоро фаромӯш

که گردانیم غمها را فراموش