Ҷамоли ҳасани Юсуфи бас латиф аст
جمال حُسنِ یوسف بس لطیف است
Вале дил диданашро бас заъиф аст
ولی دل دیدنش را بس ضعیف است
Чу аҳли Мисри мар ӯро бидиданд
چو اهل مصر مر او را بدیدند
зи беҳӯшии тамаъ аз ҷон буриданд
ز بیهوشی طمع از جان بریدند
Чу пайдо шуд ҷамоли Юсуф аз давр
چو پیدا شد جمال یوسف از دور
Ҷаҳон аз партав ӯ гашти пари нур
جهان از پرتو او گشت پر نور
Агар дории тўтоқт дар ҷамолаш
اگر داری توطاقت در جمالش
Биёбӣ дар даруни ҷони висолаш
بیابی در درون جان وصالش
Зулайхо гум бишуд чун дид ӯ ро
زلیخا گم بشد چون دید او را
Ҷамоли ҳасани он рӯй накӯ ро
جمال حُسن آن روی نکو را
Вале он ҷамъ бетоқат бимонаданд
ولی آن جمع بی طاقت بماندند
зи дардаши ҷумла бероҳат бимонаданд
ز دردش جمله بی راحت بماندند
Дар он дидор ҳайрон гашта мардум
در آن دیدار حیران گشته مردم
Мисоли қатраи афтодаи бқлзм
مثال قطره افتاده بقلزم
Ҳазорон халқи онҷо беш марданд
هزاران خلق آنجا بیش مردند
Ҳамаи ҷон дар намӯд ӯ супурданд
همه جان در نمود او سپردند
Надидаи каси варо дар рӯй бозор
ندیده کس ورا در روی بازار
Ки доим буд дар маънӣ кам озор
که دائم بود در معنی کم آزار
Надидӣ каси варо дар сол ва дар моҳ
ندیدی کس ورا در سال و در ماه
Ки буд ӯ доӣмодри ишқи огоҳ
که بود او دائمادر عشق آگاه
Сиёҳӣ буд пери онҷои ҷигарсӯз
سیاهی بود پیر آنجا جگرسوز
Заъифу хастаи номаш буд пирӯз
ضعیف و خسته نامش بود پیروز
Сиёҳӣ буд аммо дили сипед ӯ
سیاهی بود امّا دل سپید او
зи рӯйиши халқ будӣ пари умед ӯ
ز رویش خلق بودی پر امید او
Саду чли соли умраш буд он пер
صد و چل سال عمرش بود آن پیر
Бадӣ ӯ сокинӣ бо ройу тадбир
بدی او ساکنی با رای و تدبیر
Басии асрори сар маънавӣ дошт
بسی اسرار سرّ معنوی داشت
з дид дӯсти пушти дил қавӣ дошт
ز دید دوست پشتِ دل قوی داشت
Даруни хилвати дил буд сокин
درونِ خلوتِ دل بود ساکن
Бтоът дар бадии пайвастаи эмин
بطاعت در بُدی پیوسته ایمن
Бар ӯ халқи рафтандии дамодам
بِر او خلق رفتندی دمادم
Ки ӯ зон дам ҳаме зад доимои дам
که او زان دم همی زد دائما دم
Дам ӯ буд рӯҳонӣ чу исо
دِم او بود روحانی چو عیسی
Басӯрат асваду покизаи маънӣ
بصورت اسود و پاکیزه معنی
Аёни асрори сар ломакон дошт
عیان اسرار سرّ لامکان داشت
Ҳамеша ӯ ба дили роз ниҳон дошт
همیشه او به دل راز نهان داشت
Бақадр хеши бад дар ишқи восил
بقدرِ خویش بُد در عشق واصل
Басии асрорҳо рокрдаҳи ҳосил
بسی اسرارها راکرده حاصل
Басии асрор маънӣ дошт дарҷон
بسی اسرار معنی داشت درجان
Дам ваҳдат задӣ монанди луқмон
دم وحدت زدی مانند لقمان
Сиёҳӣ буд равшани дил чу хуршед
سیاهی بود روشن دل چو خورشید
Ҳақиқат дошт ӯ асрори ҷовид
حقیقت داشت او اسرار جاوید
Қазоро сӯрати хуш дӯст медошт
قضا را صورت خوش دوست میداشت
Вале асрори он бо дӯст медошт
ولی اسرار آن با دوست میداشت
Хилоиқ ҳар ки будӣ сӯратии хуш
خلایق هر که بودی صورتی خَوش
Ҷамоли ҳасан ӯ будяш дилкаш
جمال حُسن او بودیش دلکش
Бар ӯ омадандӣ баҳри дидор
بر او آمدندی بهر دیدار
Бҷон вдл шудӣ сӯрати харидор
بجان ودل شدی صورت خریدار
Набад шаҳвати мар ӯро ҳеҷ бртн
نبد شهوت مر او را هیچ برتن
Вуҷӯдӣ дошт чун ойинаи равшан
وجودی داشت چون آئینه روشن
Басӣ ӯро намудандӣ суварҳо
بسی اورا نمودندی صورها
Биҷуз ҷонон надидӣ ҳеҷ онҷо
بجز جانان ندیدی هیچ آنجا
Дам аз аллоҳи ваз дидор мезад
دم از اللّه وز دیدار میزد
Намӯд ишқ аз дилдор мезад
نمود عشق از دلدار میزد
Чу аз аҳволи Юсуфи бишанвед ӯ
چو از احوال یوسف بشنوید او
зи беҳӯшӣ дар он маҷмаъи давид ӯ
ز بیهوشی در آن مجمع دوید او
Назар кард ӯ ҷамол ҷовдон дид
نظر کرد او جمال جاودان دید
Ниҳони хештани онҷо аён дид
نهان خویشتن آنجا عیان دید
Бузади як наъра ва дар поиш афтод
بزد یک نعره و در پایش افتاد
Баромад зу дамодами бонгу фарёд
برآمد زو دمادم بانگ و فریاد
Хилоиқи ҷумлаи ҳайрони истода
خلایق جمله حیران ایستاده
Дар онҷои ҷумлаи гирёни истода
در آنجا جمله گریان ایستاده
Бирафту пои Юсуф бӯса дод
برفت و پای یوسف بوسهٔ داد
Забони хештан дар ком бикшод
زبان خویشتن در کام بگشاد
Ки эй нури дўчшму дидау дил
که ای نور دوچشم و دیده و دل
Марои айни алъёни рози мушкил
مرا عین العیان راز مشکل
Тўӣии ҷонам ки бар лаби омдстӣ
توئی جانم که بر لب آمدستی
Яқини дон каз паии ман омдстӣ
یقین دان کز پی من آمدستی