Чунин дорам ман аз он пери худ ёд
چنین دارم من از آن پیر خود یاد
Каз ин маънӣ ӯ шуд ҷони ман шод
کز این معنی او شد جان من شاد
Ки вақте дар раҳи чин буд мардӣ
که وقتی در ره چین بود مردی
Ки дар дарёи сафар бисёр кардӣ
که در دریا سفر بسیار کردی
Қазои ҳақи бади он пери пари асрор
قضای حق بُد آن پیر پُر اسرار
Мар ӯро як писар чун моҳи анвор
مر او را یک پسر چون ماه انوار
Бахӯбии ҳамчуи хуршеди мунаввар
بخوبی همچو خورشیدِ منوّر
Бзибоӣӣ чу моҳӣ буд дилбар
بزیبائی چو ماهی بود دلبر
Ду чашмаши ҳамчуи наргиси масту Шаҳло
دو چشمش همچو نرگس مست و شهلا
Қадаш чун сарви раънои равиши зебо
قدش چون سرو رعنا روش زیبا
Бғоит дар латофати дили рабӯдӣ
بغایت در لطافت دل ربودی
Ки чун ӯ дар ҳама олам набӯдӣ
که چون او در همه عالم نبودی
Бзибоӣӣ ӯ дигар наёяд
بزیبائی او دیگر نیاید
Чу ӯ дигари ҷаҳон дун назояд
چو او دیگر جهان دون نزاید
Қазоро бо падари азм сафар кард
قضا را با پدر عزم سفر کرد
Ки ҳамчун боб буд ӯ соҳиби дард
که همچون باب بود او صاحب درد
зи тақво ӯ бмънии покрў буд
ز تقوی او بمعنی پاکرو بود
Бмънӣ ва басӯрат ҳии маъбуд
بمعنی و بصورت حیّ معبود
Мар ӯро офарӣда бо саодат
مر او را آفریده با سعادت
Мар ӯро дода будаш ъзу қурбат
مر او را داده بودش عزّ و قربت
Бғоити он писари Фрмонбри дӯст
بغایت آن پسر فرمانبرِ دوست
Ҳар он кӯи ин чунин кардаст некӯаст
هر آن کو این چنین کردست نیکوست
зи ҳиси хеши бархӯрдор аз худ
ز حسّ خویش برخوردار از خود
Нмидонсти ҷузи ҳақи нек ё бад
نمیدانست جز حق نیک یا بد
Чу дар наздикии дарёи расиданд
چو در نزدیکی دریا رسیدند
Назар карданду дарёро бидиданд
نظر کردند و دریا را بدیدند
Пдргрчаҳ сафар карда басӣ буд
پدرگرچه سفر کرده بسی بود
Писар дар сӯрату маънӣ касе буд
پسر در صورت و معنی کسی بود
Тамомати тоҷирон онҷо бимонаданд
تمامت تاجران آنجا بماندند
зи баҳри хеш дар ғавғо бимонаданд
ز بهر خویش در غوغا بماندند
Шудаи онҷои саргардони тамомат
شده آنجای سرگردان تمامت
Гирифта дар бар дарёи қиёмат
گرفته در برِ دریا قیامت
Набад касро фироқ ва ҳечкас суд
نبُد کس را فراغ و هیچکس سود
Ки то воқиф шаванд онҷои дарс буд
که تا واقف شوند آنجا درس بود
зи млоҳони яке овоз дар дод
ز ملّاحان یکی آواز در داد
Ки ойед ин замони комади аҷаби бод
که آیید این زمان کامد عجب باد
Ки хоҳад рафт киштӣ то ммонид
که خواهد رفت کشتی تا ممانید
Шитобӣ оваред аз кору оӣид
شتابی آورید از کار و آئید
Ҳамаи бихўди миёни баҳру киштӣ
همه بیخود میان بحر و کشتی
Ҳамаи ҷустанд чун мӯашони даштӣ
همه جستند چون موشان دشتی
зи хавфу тарси дарёи мишдндш
ز خوف و ترس دریا میشدندش
Баҳри ҷониби ҳаме пинҳон шудандаш
بهر جانب همی پنهان شدندش
Падар низу писари онҷои рафтанд
پدر نیز و پسر آنجای رفتند
Даруни киштии ғавғои рафтанд
درونِ کشتیِ غوغای رفتند
Чўкори ҷумлагӣашон рост омад
چوکار جملگیشان راست آمد
Писарро аз падар длхўост омад
پسر را از پدر دلخواست آمد
Ки эй бобо дар ин дарё чаҳ бинӣ
که ای بابا در این دریا چه بینی
Дар ин хавфу бало чун менишинӣ
در این خوف و بلا چون مینشینی
Бирав то боз гирдем ин замони мо
برو تا باز گردیم این زمان ما
Шавемаш шоди дили сӯии дукони мо
شویمش شاد دل سوی دکان ما
Ки хавф омад дар ин дарёи фарои байн
که خوف آمد در این دریا فرا بین
Намӯд ақли моро раҳнамои байн
نمود عقل ما را رهنما بین
Кҷоъоқл дар ин киштӣ нишинад
کجاعاقل در این کشتی نشیند
Ки оқил низ он дарё набинад
که عاقل نیز آن دریا نبیند
Бирав то бозгардем аз чунин ҷой
برو تا بازگردیم از چنین جای
Шавем мо фориғи андари ҷойу мأўоиӣ
شویم ما فارغ اندر جای و مأوایی
Ки илҳомӣ маро омад дар ин дам
که الهامی مرا آمد در این دم
Ки бесиррӣ набошад кори олам
که بی سرّی نباشد کار عالم
Ҳаме гуфтанд ва мешуд киштӣ аз ҷо
همی گفتند و میشد کشتی از جا
Даруни баҳри пар аз шӯру ғавғо
درونِ بحر پر از شور و غوغا
Падар гуфт эй писар тифлӣ макун ту
پدر گفت ای پسر طفلی مکن تو
Бигӯ то чанд гўӣии ин сухани ту
بگو تا چند گوئی این سخن تو
Бигӯ то чанд гӯйии андари ин дард
بگو تا چند گویی اندر این درد
Ки ҳам тоқат наёрад низ ҳам мард
که هم طاقت نیارد نیز هم مرد
Ман аз баҳри тамошои омдстм
من از بهر تماشا آمدستم
Миёни шӯру ғавғои омдстм
میان شور و غوغا آمدستم
Писар гуфт эй падар чун моли дорӣ
پسر گفت ای پدر چون مال داری
Чаро умрат бзоиъ мегузорӣ
چرا عمرت بضایع میگذاری
Ки ин қавманд монанди ту ғофил
که این قومند مانند تو غافل
Бсди пора чу ту ҳастанд ғофил
بصد پاره چو تو هستند غافل
Касе кин сим ва зар дорад фаровон
کسی کاین سیم و زر دارد فراوان
Чаро бар хӯн худ гардад шитобон
چرا بر خون خود گردد شتابان
Дар ин киштӣ наад биъқли ин мол
در این کشتی نهد بیعقل این مال
Бимонад поймоли азкли аҳвол
بماند پایمال ازکلّ احوال
Чаҳ ҷой хавф бошад ӯ чигуна
چه جای خوف باشد او چگونه
Чу киштӣ гардад ӣнҷои божгўнаҳ
چو کشتی گردد اینجا باژگونه
Шавад ғарқаи бики лаҳза дар ӣнҷо
شود غرقه بیک لحظه در اینجا
Набошад зарраи ӣнҷои ҳувайдо
نباشد ذرّهٔ اینجا هویدا
Падар гуфт эй писари гуфтан чаҳ чиз аст
پدر گفت ای پسر گفتن چه چیز است
Бузургии ҷаҳони мол азиз аст
بزرگی جهان مال عزیز است
Якеро суд даҳ ояд падедор
یکی را سود ده آید پدیدار
Дар ин дарёи зи баъди ранҷ бисёр
در این دریا ز بعد رنج بسیار
Бўдсўду забони рафта аз пеш
بودسود و زبان رفته از پیش
Шавад андаки турш аз муштарӣ беш
شود اندک ترش از مشتری بیش
Ҳама аз баҳри зари ҳайрони шдстнд
همه از بهر زر حیران شدستند
зи баҳри моли саргардони шдстнд
ز بهر مال سرگردان شدستند
Чу баъд аз муддатӣ бо хавфи дарё
چو بعد از مدّتی با خوف دریا
Бибинад суд бисёре зи коло
ببیند سود بسیاری ز کالا
Ҳама аз баҳри суд худ бакоранд
همه از بهر سود خود بکارند
Дар ӣнҷои хоҷагони бишморнд
در اینجا خواجگان بیشمارند
Ҳама бо неъмат ва зарҳо тамоманд
همه با نعمت و زرها تمامند
зи баҳри ин ба дунёи никномнд
ز بهر این به دنیا نیکنامند
Писар гуфт эй падар акнӯн ту доне
پسر گفت ای پدر اکنون تو دانی
Чу эшон кӣ биёбӣ никномӣ
چو ایشان کی بیابی نیکنامی
Талаб кун никномии бақои ту
طلب کن نیکنامی بقا تو
Чаро дар баҳр бошӣ дар фанои ту
چرا در بحر باشی در فنا تو
Чу эшон толибонанд аз зару сим
چو ایشان طالبانند از زر و سیم
Фитодаи ин чунин дар хавф ва дар бим
فتاده این چنین در خوف و در بیم
зи баҳри ин ҷаҳон эшон бакоранд
ز بهر این جهان ایشان بکارند
зи баҳри охират тухмӣ накоранд
ز بهر آخرت تخمی نکارند
Маро кардӣ ту саргардон чу эшон
مرا کردی تو سرگردان چو ایشان
Шдстм эй падари хору парешон
شدستم ای پدر خوار و پریشان
Надорам роҳ то беруни рӯми ман
ندارم راه تا بیرون روم من
Падар гуфт эй писар акнӯн ту тани зан
پدر گفت ای پسر اکنون تو تن زن
Набоист омадан чун омадӣ ту
نبایست آمدن چون آمدی تو
Сазадгар қавл бобо бишинавӣ ту
سزد گر قول بابا بشنوی تو
Дил аз ҷони худ акнӯн зуд баргир
دل از جان خود اکنون زود برگیر
Мари ин панди падар аз ҷон ту бипазир
مر این پند پدر از جان تو بپذیر
Ки дунёи ҷои кас ҳаргиз набошад
که دنیا جای کس هرگز نباشد
Вуҷӯди ҷумла зу оҷиз набошад
وجود جمله زو عاجز نباشد
Ки аз баҳри тафарруҷи солҳо ман
که از بهر تفرّج سالها من
Басӣ донистаам аҳволҳо ман
بسی دانسته ام احوالها من
Дар ин дарёи писар бисёр рафтам
در این دریا پسر بسیار رفتم
Дар ин киштӣ ба шаб бисёр хуфтам
در این کشتی به شب بسیار خفتم
Тамошои фаровон дидаам ман
تماشای فراوان دیده ام من
зи дарди хеши соҳиб дидаам ман
ز درد خویش صاحب دیده ام من
зи ҷумлаи фардаму ҷавҳар ту дорам
ز جمله فردم و جوهر تو دارم
Биҷузи дидори ту чизе надорам
بجز دیدار تو چیزی ندارم
Ту дорам дар ҳамаи олам ту дорам
تو دارم در همه عالم تو دارم
Ки бе рӯяти дамӣ тоқат наёрам
که بی رویت دمی طاقت نیارم
Биҷузи ту ман надорам ҳеҷ молӣ
بجز تو من ندارم هیچ مالی
Ки чун эшон намоями поймолӣ
که چون ایشان نمایم پایمالی
зи баҳр дидан ту поймолам
ز بهر دیدن تو پایمالم
Чу тўҳстӣ нахоҳам ҳеҷ молам
چو توهستی نخواهم هیچ مالم
Кунун дорам туро аз ҳар ду олам
کنون دارم ترا از هر دو عالم
Бтўи шодонми ӣнҷогоҳу хуррам
بتو شادانم اینجاگاه و خرّم
Ҳама бар молу симу зари чунин зор
همه بر مال و سیم و زر چنین زار
Шудаи ғарқаи фитодаи андари ин бор
شده غرقه فتاده اندر این بار
Ман аз баҳри ту эй дилдор вае ҷон
من از بهر تو ای دلدار و ای جان
Сӯй дарё шудам дарёбу майдон
سوی دریا شدم دریاب و میدان
Ки бобои ҷузи ту чизе менадорад
که بابا جز تو چیزی میندارد
Вале ӣнҷо намӯд ҷумла дорад
ولی اینجا نمود جمله دارد
Ман андари баҳри мибинми ҷамолат
من اندر بحر میبینم جمالت
Даруни баҳри мибинми ҷалолат
درون بحر میبینم جلالت
Ҳама аз ту бмн пайдо намӯд аст
همه از تو بمن پیدا نمود است
з ту дорам ки ин дарё намӯдаст
ز تو دارم که این دریا نمودست
Падар бе рӯй ту олам нахоҳам
پدر بی روی تو عالم نخواهم
Биҷузи дидори ту ин дам нахоҳам
بجز دیدار تو این دم نخواهم
Ман андари ишқи рӯяти биқрорм
من اندر عشق رویت بیقرارم
Ки аз савдои ту ҳайрону зорам
که از سودای تو حیران و زارم
зи модари даврати афкандам бар хеш
ز مادر دورت افکندم بر خویش
Туро донам бъолми дилбари хеш
ترا دانم بعالم دلبر خویش
Чаро аз боб худ ме бозгардӣ
چرا از باب خود می بازگردی
Кунун шояд ки соҳиби розгрдӣ
کنون شاید که صاحب رازگردی
Сафар кун эй писари мштоб аз ман
سفر کن ای پسر مشتاب از من
Намӯд ҷузв кул дарёб аз ман
نمود جزو کل دریاب از من
Чу ҳар ду боҳамему неи ҷдоӣим
چو هر دو باهمیم و نی جدائیم
з дид икдгри мо подшоӣим
ز دید یکدگر ما پادشائیم
Наадгар ҷони бобо дар дилу ҷон
نهد گر جان بابا در دل و جان
Дар ин баҳри ҳақиқати розҳо дон
در این بحر حقیقت رازها دان
СФркни ҷони бобо то туоне
سفرکن جان بابا تا توانی
Назари майдори айёми ҷавонӣ
نظر میدار ایّام جوانی
Сафар кун ҷони бобои сӯии дарё
سفر کن جان بابا سوی دریا
Вале ӣнҷоӣ бош аз ишқи шайдо
ولی اینجای باش از عشق شیدا
Сафар кун бо падар чанде дигар ту
سفر کن با پدر چندی دگر تو
Ки ҳамчун ман шӯии ҷони падари ту
که همچون من شوی جان پدر تو
Ки ҷавҳари андар ин дарёст бе мар
که جوهر اندر این دریاست بی مر
Бадаст уфтад басии андари сафар дар
بدست افتد بسی اندر سفر در
Вале дар хона мечизе наёбӣ
ولی در خانه می چیزی نیابی
Агарчӣ чанд ҳар сӯеи шитобӣ
اگرچه چند هر سویی شتابی