Чу аз доя сухан башнавад ҳурмуз
چو از دایه سخن بشنود هرمز
Чунон шуд кон наёрам гуфт ҳаргиз
چنان شد کآن نیارم گفت هرگز
Бадв гуфт эй зи дониши даври монда
بدو گفت ای ز دانش دور مانده
зи ғӯли нафаси худ мағрури монда
ز غول نفس خود مغرور مانده
Надории шарм бо мӯӣ чу пунба
نداری شرم با موی چو پنبه
Ки ҳалқ чун манӣ барии бднбаҳ
که حلق چون منی برّی به دنبه
зи мӯии ҳамчуи пунба дом кардӣ
ز موی همچو پنبه دام کردی
Чу мурғии пеши домам ром кардӣ
چو مرغی پیش دامم رام کردی
Мсози ин пунбаи доми макру фан ро
مساز این پنبه دام مکر و فن را
Бунаи ин пунбаи карбосу кафан ро
بنه این پنبه کرباس و کفن را
Ҷавонӣ мекунӣ дар пеши ман ту
جوانی میکنی در پیش من تو
Ҳисоб гӯр кун эй перзани ту
حساب گور کن ای پیرزن تو
Бофусунии маро май бар нишоне
به افسونی مرا میبرنشانی
Ним зон дасти афсун чанд хуоне
نیَم زآن دست افسون چند خوانی
Ту бар ман менаҳй кории бсди ноз
تو بر من مینهی کاری به صد ناز
Натарсӣ кӯ фурӯ уфтад зи ҳам боз
نترسی کو فرو افتد ز هم باز
Ту дам медаҳ агар ҳамдам бимонад
تو دم میده اگر همدم بماند
Ту барҳам на агар бар ҳам бимонад
تو بر هم نه اگر بر هم بماند
Бсолўсии либосӣ бар серум на
به سالوسی لباسی بر سرم نه
Бъшўаҳи пеши поеи дигарам на
به عشوه پیش پایی دیگرم نه
Кҷозрқ ту ёбад даст бар ман
کجا زرق تو یابد دست بر من
Фусун ва зарқ натавон баст бар ман
فسون و زرق نتوان بست بر من
Маро оҳиста меронӣ сӯии шаст
مرا آهسته میرانی سوی شست
Чу сайдӣ мекашӣ то баркашӣ даст
چو صیدی میکشی تا برکشی دست
Машав дар хӯни хешу хӯни ман ту
مشو در خون خویش و خون من تو
Яке дигар гузин беруни ман ту
یکی دیگر گزین بیرون من تو
Гар ӯ некӯаст некӯкоряши бод
گر او نیکوست نیکوکاریش باد
зи никўииши бархӯрдоряши бод
ز نیکوییش برخورداریش باد
Бҳрнўъӣ ки ҳаст ӯ он хешаст
به هر نوعی که هست او آنِ خویشست
Худовандаст ва дар фармон хешаст
خداوندست و در فرمانِ خویشست
Маро бо он смнбр нест корӣ
مرا با آن سمنبر نیست کاری
Ки гулро ҳамнишин бояд баҳорӣ
که گل را همنشین باید بهاری
Куҷои дармонд аз чун ман касе гул
کجا درماند از چون من کسی گل
Ки чун ман хор раҳ дорад басии гул
که چون من خار ره دارد بسی گل
Чаҳ гирдами гирди шамъи олами афрӯз
چه گردم گرد شمع عالم افروز
Маро бо гул на идаст ва на наврӯз
مرا با گل نه عیدست و نه نوروز
Чу ман парвонаи он длФрўзм
چو من پروانهٔ آن دلفروزم
Агар бо шамъи пурм пар бисӯзам
اگر با شمع پرّم پر بسوزم
Бирав эй пери ҷодӯии фусуни боз
برو ای پیر جادوی فسونباز
Ки натавонӣ шудан бо ман фусуни соз
که نتوانی شدن با من فسونساز
Брўои булъаҷаби бози сияҳи пар
برو ای بوالعجب باز سیه پر
Ки ту гумроҳро деваст ҳамбар
که تو گمراه را دیوست همبر
Бирав Эй шавам срдодаҳи бтлбис
برو ای شوم سر داده بتلبیس
Ки дар шавамӣ сабақи барадии зи Иблис
که در شومی سبق بردی ز ابلیس
Чу зини шеваи сухани ҳурмуз фурӯ хонд
چو زین شیوه سخن هرمز فرو خواند
Азўдоиаҳ чу хари дрих фурӯ монад
ازو دایه چو خر در یخ فرو ماند
Бҳрмз гуфт эй бишрми охир
به هرمز گفت ای بیشرم آخر
Шудӣ дар сарди гӯйии гарми охир
شدی در سرد گویی گرم آخر
Машав гарм эй зи дидаи рафтаи обат
مشو گرم ای ز دیده رفته آبت
Ту аз ман ба агар надаҳум ҷавобат
تو از من به اگر ندهم جوابت
Азин сад бозят бар ман агар ман
ازین صد بازیت بر من اگر من
Наёрам бар ту сад бозӣ дигар ман
نیارم بر تو صد بازی دگر من
Бибин кори ҷаҳон кин рӯстоӣ
ببین کار جهان کاین روستایی
Диҳад дрҷодўиӣ бар ман гўоиӣ
دهد در جادویی بر من گوایی
Чўҷодўим нагӯям беш бо ту
چو جادویم نگویم بیش با تو
Намоями ҷодуии хеш бо ту
نمایم جادویی خویش با تو
Чунонат зери дом орм бамурдӣ
چنانت زیر دام آرم به مردی
Ки бар як хишти сад гирдам бигардӣ
که بر یک خشت صد گردم بگردی
Чунон гардӣ агар бигурезӣ аз дом
چنان گردی اگر بگریزی از دام
Ки михўонии худоро ту бсди ном
که میخوانی خدا را تو به صد نام
Мпимо аз таҳаввури дард бар ман
مپیما از تهوّر درد بر من
Чунин мангар бичишам хирад бар ман
چنین منگر به چشم خُرد بر من
Агар гирдами блъбу лаҳви машғӯл
اگر گردم به لعب و لهو مشغول
Саросема шавад аз макри ман ғӯл
سراسیمه شود از مکر من غول
Агар бар раҳи нуҳуми домии бтлбис
اگر بر ره نهم دامی به تلبیس
зи бими ман бтк бигурезад Иблис
ز بیم من به تک بگریزد ابلیس
Нагӯйӣ ту ки охири ман кроом
نگویی تو که آخر من کرااَم
Ту гулро бош агар на ман троом
تو گل را باش اگر نه من ترااَم
Бад-ӣни зӯдии чунин гаштии ту боман
بدین زودی چنین گشتی تو با من
На икдм ҳамнишин гаштии ту боман
نه یکدم همنشین گشتی تو با من
з гуфт дояи ҳурмузи гашти хомӯш
ز گفت دایه هرمز گشت خاموش
Накардаш як суханро баъд азон гӯш
نکردش یک سخن را بعد از آن گوش
Ҳамеи чндонкаҳи доя беш мегуфт
همی چندانکه دایه بیش میگفت
з гуфт дояи ҳурмуз беш мехуфт
ز گفت دایه هرمز بیش میخفت
На худ медафъ кард аз роҳи хобаш
نه خود می دفع کرد از راه خوابش
Надоди он як сухани он як ҷавобаш
نداد آن یک سخن آن یک جوابش
Чу дояи дами нмизди ҳурмуз аз пеш
چو دایه دم نمیزد هرمز از پیش
Бурун рафт ва ҷудоӣ дод аз хеш
برون رفت و جدایی داد از خویش
Чўҳрмз рафт доя бар ҷигари доғ
چو هرمز رفت دایه بر جگر داغ
Брҷъти пеш гул омад азон боғ
به رجعت پیش گل آمد ازآن باغ
Нишаста буд глрхи дидаҳо тар
نشسته بود گلرخ دیدهها تر
Дилии бархестаи ду чашм бар дар
دلی برخاسته دو چشم بر در
Ҳамаи хӯни дилаши болои гирифта
همه خون دلش بالا گرفته
Канор ӯ зи хӯни дарёи гирифта
کنار او ز خون دریا گرفته
з бе сабрии зи дили рафтаи қарораш
ز بی صبری ز دل رفته قرارش
Замини пурхӯни зчшми сайли бориш
زمین پرخون ز چشم سیلبارش
Забон бикшод к-эии дояи куҷое
زبان بگشاد کای دایه کجایی
Чаро астодгии чандини намое
چرا استادگی چندین نمایی
Ало эй дояи охир дайр кардӣ
الا ای دایه آخر دیر کردی
Маро аз зиндагонӣ сайр кардӣ
مرا از زندگانی سیر کردی
Ало эй дояи чандинӣ чаҳ будат
الا ای دایه چندینی چه بودت
Магар дар роҳи девӣ дар рабӯдат
مگر در راه دیوی در ربودت
Ало эй дояи баси чустии ту дар кор
الا ای دایه بس چُستی تو در کار
Туро бояд фиристодани баҳри кор
ترا باید فرستادن به هر کار
Алои аидоиаҳи хобат дар рабӯдаст
الا ای دایه خوابت درربودهست
Ва ё дар роҳи обат дар рабӯдаст
و یا در راه آبت در ربودهست
Ало эй доя то кӣ ашки ронам
الا ای دایه تا کی اشک رانم
Бигӯ бо ман ки то ҷоят бидонам
بگو با من که تا جایت بدانم
Бигӯ то ин тани осоняти токӣ
بگو تا این تن آسانیت تا کی
Бигӯ то ин гарони ҷонят то кӣ
بگو تا این گران جانیت تا کی
Чарост эй дояи чандинии қарорат
چراست ای دایه چندینی قرارت
Ки хунин шуд дилам дар интизорат
که خونین شد دلم در انتظارت
Марои рамзии з перӣ ёдгораст
مرا رمزی ز پیری یادگارست
Ки сӯзии сахт сӯз интизораст
که سوزی سخت سوز انتظارست
Мабодои ҳечкасро чашм бар роҳ
مبادا هیچکس را چشم بر راه
Казу рух зард гардад умри кӯтоҳ
کز و رخ زرد گردد عمر کوتاه
Даромад дояи глрхро чунон дид
درآمد دایه گلرخ را چنان دید
Рухи гули ҳамчуи барг заъфарон дид
رخ گل همچو برگ زعفران دید
Бгл гуфт эй азизи ҷони модар
به گل گفت ای عزیز جان مادر
Набардии пеши азин фармони мо дар
نبردی پیش ازین فرمان مادر
Чаро охири чунин шӯридаи гаштӣ
چرا آخر چنین شوریده گشتی
зи сар то пои ғарқи дидаи гаштӣ
ز سر تا پای غرق دیده گشتی
Чаро охири чунин дар хӯн нишастӣ
چرا آخر چنین در خون نشستی
зи хӯни дида дар Ҷайҳун нишастӣ
ز خون دیده در جیحون نشستی
Чаро охири чунин бихўиши гаштӣ
چرا آخر چنین بیخویش گشتی
зи якҷу собирии дарвеши гаштӣ
ز یک جو صابری درویش گشتی
Марои имрӯз расво кардӣ эй гул
مرا امروز رسوا کردی ای گل
зи расвоӣам пайдо кардӣ эй гул
ز رسواییم پیدا کردی ای گل
Кҷодонии ту худ кин биўФои мард
کجادانی تو خود کاین بیوفا مرد
Чаҳ нохуш гуфт ва бо ман чаҳ ҷафо кард
چه ناخوش گفت و با من چه جفا کرد
Гирифтам толеъи он рӯстоӣ
گرفتم طالع آن روستایی
Сар бад дораду барги ҷудоӣ
سر بد دارد و برگ جدایی
На битавон гуфт боту онкӣ гуфтам
نه بتوان گفت با تو آنکه گفتم
Надорад барги гул чндонкаҳ гуфтам
ندارد برگ گل چندانکه گفتم
Аз аввал дар вафо мезад дилаши ҷӯш
از اوّل در وفا میزد دلش جوش
Дар охири гашт хашм олуду хомӯш
در آخر گشت خشم آلود و خاموش
Кунунгар сад сухан барҳам битобам
کنون گر صد سخن بر هم بتابم
Якеро боз менадиҳад ҷавобам
یکی را باز میندهد جوابم
Чу девории бостодсти хомӯш
چو دیواری باستادهست خاموش
Нмидорд чу девории сухани гӯш
نمیدارد چو دیواری سخن گوش
Куҷои деворрогар гӯш будӣ
کجا دیوار را گر گوش بودی
Сухан башнавадӣу хомӯш будӣ
سخن بشنودی و خاموش بودی
Равост аз санги гуфтору азу на
رواست از سنگ گفتار و ازو نه
Сухан ояд зи девору азу на
سخن آید ز دیوار و ازو نه
Чу сӯсан гарчи ҳурмуз даҳ забонаст
چو سوسن گرچه هرمز ده زبانست
з гул дорад ҳаёи хомӯш аз онаст
ز گل دارد حیا خاموش از آنست
Чунонаш ёфтам дар сарфарозӣ
چنانش یافتم در سرفرازی
Ки натавон кард боваии ҳеҷ бозӣ
که نتوان کرد با وی هیچ بازی
Бигуфтам сад сухани заррину симин
بگفتم صد سخن زرّین و سیمین
Назд икдм ки саги ёмрдмсти ин
نزد یک دم که سگ یا مردمست این
Чу ӯ бар ёд боғ подшоҳаст
چو او بر یاد باغ پادشاهست
Сиррӣ дорад ки бодаш дар кулоҳаст
سری دارد که بادش در کلاهست
Сабки сар буду чеҳра зард кард ӯ
سبکسر بود و چهره زرد کرد او
Чу бод аз ман гузашт ва гирд кард ӯ
چو باد از من گذشت و گرد کرد او
Чўдоиаҳ гуфт ин ва гул шунидаш
چو دایه گفت این و گل شنیدش
Чу бодии оташӣ дар сари давидаш
چو بادی آتشی در سر دویدش
Ду чашми наргисин ӯ азин сӯз
دو چشم نرگسین او ازین سوز
зи нӯки мижа аз хӯн шуд ҷигари дуз
ز نوک مژه از خون شد جگر دوز
Ҳазорон ашк хӯн олуд нўхиз
هزاران اشک خون آلود نوخیز
Фурӯ борид аз мижгони сртиз
فرو بارید از مژگان سرتیز
Бдонсон дар дилаш афтод ҷӯшӣ
بدانسان در دلش افتاد جوشی
Ки пайдо шуд зҳрмўиши хурӯшӣ
که پیدا شد ز هر مویش خروشی
Сари зулфи ҷаҳон орой барканд
سر زلف جهان آرای برکند
Бдндони пушти даст азҷоӣ барканд
به دندان پشت دست از جای برکند
Бғоити ғуссаи микрдши зи ҳурмуз
به غایت غصّه میکردش ز هرمز
Ки богули ин ки донад кард ҳаргиз
که با گل این که داند کرد هرگز
зи ашки оташин мижгонаш месӯхт
ز اشک آتشین مژگانش میسوخت
зи дарди ноумедӣ ҷонаш месӯхт
ز درد ناامیدی جانش میسوخت
Забон бикшод ва гуфт эй дояи зинҳор
زبان بگشاد و گفت ای دایه زنهار
Машав дар хӯни ҷони ман бикбор
مشو در خون جان من به یکبار
Магарад аз гули ҷудогари гул ҷафо кард
مگرد از گل جدا گر گل جفا کرد
Ки натавон порае аз худ ҷудо кард
که نتوان پارهیی از خود جدا کرد
з дастам рафт дилу зи кори ман об
ز دستم رفت دل وز کار من آب
Дилам хӯн шуд маро эй доя дарёб
دلم خون شد مرا ای دایه دریاب
Агар кори диламро дар наёбӣ
اگر کار دلم را درنیابی
Нишонам аз ҷаҳон дигар наёбӣ
نشانم از جهان دیگر نیابی
Дарин андӯҳи ҷон аз ман барояд
درین اندوه جان از من برآید
Бимирам то ҷаҳон бар ман сар ояд
بمیرم تا جهان بر من سر آید
Чун ман рафтам гирифторят бошад
چون من رفتم گرفتاریت باشد
Пушаймонӣ ва хунхорят бошад
پشیمانی و خونخواریت باشد
Бадасти худ чўглро кушта бошӣ
به دست خود چو گل را کُشته باشی
Чу гул аз хӯни дил оғишта бошӣ
چو گل از خون دل آغشته باشی
з гуфт гули хурушони гашти доя
ز گفت گل خروشان گشت دایه
зи туфи синаи ҷӯшони гашти доя
ز تف سینه جوشان گشت دایه
Бгл гуфт эй хирад бар бод дода
به گل گفت ای خرد بر باد داده
Ҳамоно нестии ту шоҳзода
همانا نیستی تو شاهزاده
Чу ҳурмуз шуд пай ӯ сахти майдор
چو هرمز شد پی او سخت میدار
Надидам сусти рагтар аз ту дар кор
ندیدم سست رگتر از تو در کار
Касеро сар фурӯд ояд бҳрмз
کسی را سر فرود آید به هرمز
Наёяд то сари он низ ҳаргиз
نیاید تا سر آن نیز هرگز
Ту донеи онкии ман мардуми дарин тоб
تو دانی آنکه من مردم درین تاب
Дигар ҳаргиз нахоҳам гуфт азин боб
دگر هرگز نخواهم گفت ازین باب
Басии гррштаҳ таблам битобӣ
بسی گررشتهٔ طبلم بتابی
зи ман сарриштаи ин вонёбӣ
ز من سررشتهٔ این وانیابی
Нахоҳам низ раҳи паймӯди дигар
نخواهم نیز ره پیمود دیگر
Биҷузи куштан чаҳ хоҳад буд дигар
بجز کشتن چه خواهد بود دیگر
зи гули ин хор чун берун кунам ман
ز گل این خار چون بیرون کنم من
Чу гулро менахоҳад чун кунам ман
چو گل را می نخواهد چون کنم من
Турои ин барзигар напасандад охир
ترا این برزگر نپسندد آخر
Ки обӣ бар кулӯхии бандади охир
که آبی بر کلوخی بندد آخر
Нмихўоҳди турои кори ҷаҳони байн
نمیخواهد ترا کار جهان بین
Кро бар гӯям охири дараҷаони ин
کرا بر گویم آخر درجهان این
Бишуд бар ту зи бадномии ҷаҳони танг
بشد بر تو ز بدنامی جهان تنگ
Ки ман мурдан раво дорам азин нанг
که من مردن روا دارم ازین ننگ
Чу тобистон шавад зини чашм бе шарм
چو تابستان شود زین چشم بی شرم
Ҳавои ҳурмузат дар дил шавад гарм
هوای هرمزت در دل شود گرم
Чу боғ аз барги резон зард гардад
چو باغ از برگ ریزان زرد گردد
Ҳавояти бӯ ки охир сард гардад
هوایت بو که آخر سرد گردد
Ту эй глрхи ду лаби дории шукри бор
تو ای گلرخ دو لب داری شکر بار
Фурӯ магузор шери охири бикбор
فرو مگذار شیر آخر بیکبار
Ту эй гули машки дории доми насрин
تو ای گل مشک داری دام نسرین
Машав дрҳлқаҳи он хати мишкӣн
مشو درحلقهٔ آن خطّ مشکین
Бирав ин бор аз гардан биндоз
برو این بار از گردن بینداز
Агар ҷонаст ҷон аз тан биндоз
اگر جانست جان از تن بینداز
Чу майдонӣ ки ҳурмуз ҳечкас нест
چو میدانی که هرمز هیچکس نیست
Чаро аз ҳурмузати пас ҳеҷ бас нест
چرا از هرمزت پس هیچ بس نیست
Дар аввали дили рабӯду баради ҳушат
در اوّل دل ربود و برد هوشت
Дар охири ҳам фурӯ гуяд бгўшт
در آخر هم فرو گوید بگوشت
Надорад боту равнақи кори ҳурмуз
ندارد باتو رونق کار هرمز
Наёяд босалоҳи ин кори ҳаргиз
نیاید باصلاح این کار هرگز
Чу нест ин кори асбии танги баста
چو نیست این کار اسبی تنگ بسته
Чаҳ шўрорӣ чу дории танги писта
چه شورآری چو داری تنگ پسته
Чу асбии танги бастаи минбинӣ
چو اسبی تنگ بسته مینبینی
Дилатгар брншонд бар нишинӣ
دلت گر برنشاند بر نشینی
Марои ту бихбри гӯйӣ дигар бор
مرا تو بیخبر گویی دگر بار
Бар ҳурмузи шӯ ва аз ваии хабари ор
بر هرمز شو و از وی خبر آر
Чу симобии бшодии рух бар афрӯз
چو سیمابی بشادی رخ بر افروز
Сабуе низ бар сангаши зани имрӯз
سبویی نیز بر سنگش زن امروز
Чаҳ бар сангаши занам аз узри ту ланг
چه بر سنگش زنم از عذر تو لنگ
Агар ӯро ҳамеи хоҳии срўснг
اگر او را همی خواهی سروسنگ
Махӯр зон лаби басии ҳалвоӣ бе дӯд
مخور زان لب بسی حلوای بی دود
Ки бар ҷомаи Чехияонеи равғании зуд
که بر جامه چکانی روغنی زود
Бихӯрадӣ лоҷарам , шодӣ биравят
بخوردی لاجرم، شادی برویت
Бигирад устихонӣ дар гулӯят
بگیرد استخوانی در گلویت
Ту тозон лаб бимонадӣ хушки дандон
تو تازان لب بماندی خشک دندان
Лабат ҳаргиз надидам низ хандон
لبت هرگز ندیدم نیز خندان
Гулии нодидаи лаб аз хандаи холӣ
گلی نادیده لب از خنده خالی
Шуда чун булбулии пари кандаи ҳоле
شده چون بلبلی پر کنده حالی
Чигуна кас тавонад дид ҳаргиз
چگونه کس تواند دید هرگز
Ки ту ҳар рӯзи ғами бинии зи ҳурмуз
که تو هر روز غم بینی ز هرمز
Чу дар майдон расвоӣ фитодӣ
چو در میدان رسوایی فتادی
Дарин майдон бизан гӯйии бшодӣ
درین میدان بزن گویی بشادی
Зиҳии шҳзодаҳ каз нангати чунонам
زهی شهزاده کز ننگت چنانم
Ки мехоҳам ки дар олами нмонм
که میخواهم که در عالم نمانم
Ҳамаи шаби гули гулоб аз чашм мерехт
همه شب گل گلاب از چشم میریخت
Арақ аз рӯйу ашк аз хашм мерехт
عرق از روی و اشک از خشم میریخت
Чу дояи ин суханҳо кард тақрир
چو دایه این سخنها کرد تقریر
Гул бебарг обӣ шуд зи тшўир
گل بی برگ آبی شد ز تشویر
Замонии шамъи гирён буд бар гул
زمانی شمع گریان بود بر گل
Замонии субҳи хандон буд бар гул
زمانی صبح خندان بود بر گل
зи чандон гиряи он моҳи дилбанд
ز چندان گریهٔ آن ماه دلبند
Гуҳии он мигрсту гоҳ ин ханд
گهی آن میگرست و گاه این خند
Чу берун кард хуршеди мунаввар
چو بیرون کرد خورشید منوّر
зи зери қуббаи нилӯфарии сар
ز زیر قبهٔ نیلوفری سر
Даромад офтоб аз бурҷи моҳӣ
درآمد آفتاب از برج ماهی
Сипедии рехт бар рӯй сиёҳӣ
سپیدی ریخت بر روی سیاهی
зи зери парда чун чеҳра намӯд ӯ
ز زیر پرده چون چهره نمود او
Бнизаҳи ҳалаи ма дар рабӯд ӯ
بنیزه حلهٔ مه در ربود او
Гули ошиқи дили пари тафту пари сӯз
گل عاشق دل پر تفت و پر سوز
Фурӯ афтод дар таби даҳ шбонрўз
فرو افتاد در تب ده شبانروز
Ду тогшт ва чунон пар дард шуд ӯ
دو تاگشت و چنان پر درد شد او
Ки дар даҳ рӯзи якто нон нахурдов
که در ده روز یکتا نان نخورداو
Бшбҳои дарди бедоряш будӣ
بشبها درد بیداریش بودی
Бирав зондўаҳи беморяш будӣ
برو زاندوه بیماریش بودی
На иксоъти қарор ва на дамии сабр
نه یکساعت قرار و نه دمی صبر
Дилӣ чун баҳри хӯну дида чун абр
دلی چون بحر خون و دیده چون ابر
зи сӯзи дили забонаши оташи гирифта
ز سوز دل زبانش آتش گرفته
зи тафти ишқи ҷонаши оташи гирифта
ز تفت عشق جانش آتش گرفته
Фитодаи акс бар мӯӣ аз рухи зард
فتاده عکس بر موی از رخ زرد
Фусурдаи ашк бар рӯй аз дами сард
فسرده اشک بر روی از دم سرد
зи чашмаши равнақи дидори рафта
ز چشمش رونق دیدار رفته
Забонаш дар даҳон аз кори рафта
زبانش در دهان از کار رفته
Чу доя дид гулро ин чунин зор
چو دایه دید گل را این چنین زار
Бгл гуфт Эй зада дар чашми ҷони хор
بگل گفت ای زده در چشم جان خار
Чунин то бар сар оташ нишастӣ
چنین تا بر سر آتش نشستی
зи ғам бар ҷони ман сайлоби бастӣ
ز غم بر جان من سیلاب بستی
Замонии дами зан аз гиря машав гарм
زمانی دم زن از گریه مشو گرم
зи яздони тарси дори охири зи худ шарм
ز یزدان ترس دار آخر ز خود شرم
Бпосх гуфт гул чун сўкўорон
بپاسخ گفت گل چون سوکواران
Чаро бар худ нигарем ҳамчуи борон
چرا بر خود نگریم همچو باران
Гулам зон зори мигрими чунин ман
گلم زان زار میگریم چنین من
Ки даври аФтодҳом аз ангабини ман
که دور افتادهام از انگبین من
Не эй дояи аздрди ман огоҳ
نیی ای دایه ازدرد من آگاه
Ки чашмами зер хӯн дорад ватангоҳ
که چشمم زیر خون دارد وطنگاه
Намайдонӣ ки бо ман чист ҳар шаб
نمیدانی که با من چیست هر شب
Ки чашмами хӯн дил бигирист ҳар шаб
که چشمم خون دل بگریست هر شب
Макун эй дояи зин бешам мФрсоӣ
مکن ای دایه زین بیشم مفرسای
Ҷавону ошиқам бар ман бибахшоӣ
جوان و عاشقم بر من ببخشای
Намайдонӣ ки дар чаҳ дарди вдоғм
نمیدانی که در چه درد وداغم
Ки меҷӯшад зи хӯни дили димоғам
که میجوشد ز خون دل دماغم
Кунун корӣ ки бар ҷон ман омад
کنون کاری که بر جان من آمد
Басар дар хӯни маро дар гардан омад
بسر در خون مرا در گردن آمد
Чаҳгар як дард бедардӣ нахурдӣ
چه گر یک درد بی دردی نخوردی
Азин раҳ кӯфтан гардӣ нахурдӣ
ازین ره کوفتن گردی نخوردی
зи сад дардами якегар бар ту будӣ
ز صد دردم یکی گر بر تو بودی
зи оҳати чнбзи гардуни бсўдӣ
ز آهت چنبز گردون بسودی
Бсстӣ чун ҳамеи бинӣ чу мӯем
بسستی چون همی بینی چو مویم
Бсхтӣ чанд гӯйӣ пеш рӯем
بسختی چند گویی پیش رویم
Шӯии пешам чу оташи гарми гуфтор
شوی پیشم چو آتش گرم گفتار
Чу ях сардам кунӣ ҳар дами дарин кор
چو یخ سردم کنی هر دم درین کار
Чўдли брбўди ишқ аз остинам
چودل بربود عشق از آستینم
Бихоҳаш кӣ пазиради пўстинм
بخواهش کی پذیرد پوستینم
Агар хоҳам ки пинҳон дорам ин дард
اگر خواهم که پنهان دارم این درد
Наёрам дошт чун ҷон дорам ин дард
نیارم داشت چون جان دارم این درد
Дили лоиъқлм дар даст ман нест
دل لایعقلم در دست من نیست
Ки ин бехештан бо хештан нест
که این بی خویشتن با خویشتن نیست
Забонро гар кунам аз ишқи хомӯш
زبان را گر کنم از عشق خاموش
Чигуна ашк хӯн бинишонам аз ҷӯш
چگونه اشک خون بنشانم از جوش
Чу дузами ҷомае дар ишқи дилҷӯй
چو دوزم جامهیی در عشق دلجوی
Сиришк андозад аз дили бахяи баррӯи
سرشک اندازد از دل بخیه برروی
Мадаи пандам ки пандат банд ҷонаст
مده پندم که پندت بند جانست
Нагардад ба зи панди ин дил на онаст
نگردد به ز پند این دل نه آنست
Дил гармам нагардад сарди азин дард
دل گرمم نگردد سرد ازین درد
Машав гарм ва мазан бар оҳани сард
مشو گرم و مزن بر آهن سرد
Бирав мардӣ бикун бҳрхдо ро
برو مردی بکن بهرخدا را
Бибин бор дигар он биўФо ро
ببین بار دگر آن بیوفا را
Магари он санги дил дилгарм гардад
مگر آن سنگ دل دلگرم گردد
зи гармии ҳамчуи мумӣ нарм гардад
ز گرمی همچو مومی نرم گردد
Чу мум аз гармӣ ар нармии пазирад
چو موم از گرمی ار نرمی پذیرد
Бгрмӣу бнрмӣ нақш гирад
به گرمی و به نرمی نقش گیرد
Бирав як раҳ дигар сангӣ дарандоз
برو یک ره دگر سنگی درانداز
Кулӯх имрӯз кун дигари зи сарбоз
کلوخ امروز کن دیگر ز سر باز
Дили глрхи буруновар азин кор
دل گلرخ برون آور ازین کار
Магари чизе фурӯ уфтад азин бор
مگر چیزی فرو افتد ازین بار
Бикборӣ наёяд корҳо рост
به یکباری نیاید کارها راست
Бибояд кард раҳро борҳои рост
بباید کرد ره را بارها راست
Бик зарбат нахезад гавҳар аз санг
به یک ضربت نخیزد گوهر از سنگ
Бик дафъат наризад шукр аз танг
به یک دفعت نریزد شکر از تنگ
Нагардад пухта ҳар диягии бики сӯз
نگردد پخته هر دیگی به یک سوز
Наёбади пухтагии миваи бики рӯз
نیابد پختگی میوه به یک روز
Бурузӣ беш , ма натавон қирон кард
به روزی بیش، مه نتوان قران کرد
Ҳаҷии некӯ бсолӣ метавон кард
حجی نیکو به سالی میتوان کرد
Барин дрбош ҳамчун ҳалқаи пайваст
برین درباش همچون حلقه پیوست
Чу занҷирии магар дар ҳам занад даст
چو زنجیری مگر در هم زند دست
Чу тухмиро бикуштӣ бори аввал
چو تخمی را بکشتی بار اوّل
з бе обии бмгзорши маъаттал
ز بی آبی بمگذارش معطّل
Машав зуду рӯи обаши даҳ зҳрўр
مشو زود و رو آبش ده ز هر ور
Ки баси наздик тухм ояд ббрдр
که بس نزدیک تخم آید به بر در
Сухан мегуфт то шаб ҳамчунин гарм
سخن میگفت تا شب همچنین گرم
Ки то шуд дояро дил зон сухани нарм
که تا شد دایه را دل زان سخن نرم