Бгли гуфто ки рафтам бори дигар

به گل گفتا که رفتم بار دیگر

зи сари гирами ҳам имшаби кори дигар

ز سر گیرم هم امشب کار دیگر

Чу рӯзи ин кори минтўонм акнӯн

چو روز این کار می‌نتوانم اکنون

Бшби ин қуръаи баргардонам акнӯн

به شب این قرعه برگردانم اکنون

Бигуфт ин ва фурӯд омад зи манзар

بگفت این و فرود آمد ز منظر

зи пеши гули бензади он смнбр

ز پیش گل به نزد آن سمنبر

Фгндаҳ буд ҳурмузи ҷомаи хоб

فگنده بود هرمز جامهٔ خواب

Меӣ бар лаби гирифта бар лаби об

میی بر لب گرفته بر لب آب

Рубобӣ дар бар ва танҳо нишаста

ربابی در بر و تنها نشسته

Бетонҳоеи зи ноаҳлони брстаҳ

به تنهایی ز نااهلان برسته

Яқини майдон ки ту дар ҳеҷ корӣ

یقین می‌دان که تو در هیچ کاری

Чу танҳоӣ , наёбӣ ҳеҷ ёрӣ

چو تنهایی، نیابی هیچ یاری

Ҷавон чун дид рӯй дояи пер

جوان چون دید روی دایهٔ پیر

Зхндаҳ шукраш омехт бо шер

ز خنده شکّرش آمیخت با شیر

Бдоиаҳ гуфт бе нурии ту имшаб

به دایه گفت بی نوری تو امشب

Чўбонги табл аз даврии ту имшаб

چو بانگ طبل از دوری تو امشب

Биё биншин ва май бустон ва май нӯш

بیا بنشین و می بستان و می نوش

Чу мехӯрдӣ сабк бархезу мхрўш

چو می خوردی سبک برخیز و مخروش

Ҳарифи оби дандони дили афрӯз

حریف آب دندان دل افروز

Макун бдмстии имшаби ҳамчуи он рӯз

مکن بدمستی امشب همچو آن روز

Сар дандон намудем боту зи оғоз

سر دندان نمودم با تو ز آغاز

Нагаштӣ кунад дандон омадӣ боз

نگشتی کُند دندان آمدی باز

Чаро боз омадӣ эй ҷодӯии пер

چرا باز آمدی ای جادوی پیر

Ки натавон зад чу ту ҷодӯи бсди тир

که نتوان زد چو تو جادو به صد تیر

Чаро охири маро бедор кардӣ

چرا آخر مرا بیدار کردی

Надонам то чаро ӣнкор кардӣ

ندانم تا چرا اینکار کردی

Чу гург гурусна монадӣ маъаттал

چو گرگ گرسنه ماندی معطل

Магар сирӣ накардат бори аввал

مگر سیری نکردت بار اوّل

Маро кӣ деви шаб ҳмхўобаҳ бошад

مرا کی دیو شب همخوابه باشد

Ки дар шаби дев дар гармоба бошад

که در شب دیو در گرمابه باشد

Пас онгаҳ доя омад дар муроот

پس آنگه دایه آمد در مراعات

Бадв гуфт эй брхи моҳи азтўи шҳмот

بدو گفت ای به رخ ماه از تو شهمات

Ту майдонӣ ки чун гул дайгарӣ нест

تو می‌دانی که چون گل دیگری نیست

Бзибоиӣ ӯ симин барӣ нест

به زیبایی او سیمین‌بری نیست

Биё фармон бирав ин корро бош

بیا فرمان بر و این کار را باش

Чу дили барадии зи гули дилдорро бош

چو دل بردی ز گل دلدار را باش

Збонбгшоди ҳурмузи к-эии блоиаҳ

زبان بگشاد هرمز کای بلایه

Надонам чун ту ҷодӯи ҳеҷ доя

ندانم چون تو جادو هیچ دایه

Марои гӯйӣ ки тарк хештан кун

مرا گویی که ترک خویشتن کن

Агар хоҳӣ ва гарна кор ман кун

اگر خواهی وگرنه کار من کن

Ҳамаи корами накӯи шдто кунун ман

همه کارم نکو شد تا کنون من

Бакор ошиқӣ оем буруни ман

به کار عاشقی آیم برون من

Маро бо гули баҳами паҳлавӣ ин нест

مرا با گل به هم پهلوی این نیست

Басӣ андеша кардам рӯй ин нест

بسی اندیشه کردم روی این نیست

Бакории хавз бояд кард модом

به کاری خوض باید کرد مادام

Казу берун тавон омад саранҷом

کزو بیرون توان آمد سرانجام

Чунин ишқии афви фармой аз ман

چنین عشقی عفو فرمای از من

Чу яхи бастам Фқъ магушоӣ аз ман

چو یخ بستم فقع مگشای از من

Чу додаш ин ҷавоб аз ҷой рафт ӯ

چو دادش این جواب از جای رفت او

Меӣ брдоиаҳи рехт ва маст хуфт ӯ

میی بر دایه ریخت و مست خفت او

Биёмад дояи пеши гул дигар бор

بیامد دایه پیش گل دگر بار

Ду чашмаш гашта аз ғуссаи гуҳарбор

دو چشمش گشته از غصه گهربار

Бгл гуфт аз хиради бегонаеи ту

به گل گفت از خرد بیگانه‌ای تو

Ки аз бегонагии девонаеи ту

که از بیگانگی دیوانه‌ای تو

Дарин савдо чу деват раҳнамӯнаст

درین سودا چو دیوت رهنمونست

Ки ин ҳам низ навъе аз ҷунунаст

که این هم نیز نوعی از جنونست

Ба солусии раги ҷонами кушодӣ

به سالوسی رگ جانم گشادی

Бъшўаҳи нон дар анбонам наҳодӣ

به عشوه نان در انبانم نهادی

Маро дар кори худ бар доми бастӣ

مرا در کار خود بر دام بستی

Ту чун сайёд дар гӯша нишастӣ

تو چون صیاد در گوشه نشستی

Чаро бояд кашӣдан фақру фоқа

چرا باید کشیدن فقر و فاقه

Ки ман на солеҳами инро на ноқа

که من نه صالحم این را نه ناقه

Мем бар рехти лухтӣ сарзаниш кард

میم بر ریخت لختی سرزنش کرد

зи ман худ розмонии хуш маниш кард

ز من خود را زمانی خوش منش کرد

Чу ҳалқа бар дирам зад ӯ бхўорӣ

چو حلقه بر درم زد او به خواری

Чу хок раҳ шудам аз бурдборӣ

چو خاک ره شدم از بردباری

Ту худ доне ки чун ман он шунӯдам

تو خود دانی که چون من آن شنودم

Даҳан барбастам ва хомӯш будам

دهن بربستم و خاموش بودم

Зҳрмз ёфтам ман ҳиссаи хеш

ز هرمز یافتم من حصهٔ خویش

Бирав акнӯн тўхўди гӯи қиссаи хеш

برو اکنون تو خود گو قصه خویش

Мёўр дар миёнам эй дили афрӯз

میاور در میانم ای دل افروز

Ки ман худро бурун оварадам имрӯз

که من خود را برون آوردم امروز

Азин посухи дили гули мавҷи хӯни рехт

ازین پاسخ دل گل موج خون ریخت

Гуҳари зонмўҷ аз чашмаши буруни рехт

گهر زان موج از چشمش برون ریخت

Саманди шодӣ ӯ лангӣ оварад

سمند شادی او لنگی آورد

Дилаш чун чашми сӯзан танагӣ оварад

دلش چون چشم سوزن تنگی آورد

Аз он ғами дидатар лаб хушк бурҷаст

از آن غم دیده تر لب خشک برجست

Басӯи бом шуд дил дода аз даст

به سوی بام شد دل داده از دست

зи сӯзиши тафт бар гардуни расида

ز سوزش تفت بر گردون رسیده

зи оҳ ӯ зи оҳани хӯни чакида

ز آه او ز آهن خون چکیده

Арӯси осмонро хоби барда

عروس آسمان را خواب برده

Хурӯси субҳдамро оби барда

خروس صبحدم را آب برده

На моҳи он шаб аз он мотами баромад

نه ماه آن شب از آن ماتم برآمد

На зон ғами субҳдами родами баромад

نه زان غم صبحدم را دم برآمد

Ҳамаи шаби он зи дили афтода дар кӯй

همه شب آن ز دل افتاده در کوی

Чу пургорӣ басар мегашт ҳар сӯй

چو پرگاری به سر میگشت هر سوی

зи дарди дили сурӯдӣ зор мегуфт

ز درد دل سرودی زار میگفت

Хушӣ бо дили баҳам асрор мегуфт

خوشی با دل به هم اسرار میگفت

Ки эй дили кор худ кардӣ ва рафтӣ

که ای دل کار خود کردی و رفتی

Бохри хӯн ман хӯрдӣ ва рафтӣ

به آخر خون من خَوردی و رفتی

Бирав дар ишқи ҷонони роҳи ҷони гир

برو در عشق جانان راه جان گیر

Бъшқии зиндаи шӯи тарки ҷаҳони гир

به عشقی زنده شو ترک جهان گیر

Агар як дам диҳад дар ишқи дастат

اگر یک دم دهد در عشق دستت

Басии хуштар буд аз ҳарчӣ ҳастат

بسی خوشتر بود از هرچه هستت

Гулӣ аз ишқ дар ҷонами шукуфта

گلی از عشق در جانم شکفته

Валек аз чашми ҷононми наҳуфта

ولیک از چشم جانانم نهفته

Ҳамаи гулҳо зи гули оради буруни сар

همه گلها ز گل آرد برون سر

Гули ҷонами зи дили оради буруни сар

گل جانم ز دل آرد برون سر

Чу ман дар ишқи дастӣ хуш науфтад

چو من در عشق دستی خوش نیفتد

Ки ҷуз дар сӯхта оташ науфтад

که جز در سوخته آتش نیفتد

Куҷое эй марои чандини ғам аз ту

کجایی ای مرا چندین غم از تو

Дилами нодидаи шодии як дам аз ту

دلم نادیده شادی یک دم از تو

Туе шамъи ҷаҳони афрӯзи пайваст

تویی شمع جهان افروز پیوست

Манам парвонаи ҷон бар кафи даст

منم پروانهٔ جان بر کف دست

Туе хуршеди ғарқи нури монда

تویی خورشید غرق نور مانده

Манам чун зарра аз ту дўрмондаҳ

منم چون ذرّه از تو دور مانده

Туе чун бози хуш бартар парида

تویی چون باز خوش برتر پریده

Манам чун мурғи бсмли сари бурӣда

منم چون مرغ بسمل سر بریده

Туе чун рӯз бо нури илоҳӣ

تویی چون روز با نور الهی

Манам чун шаб бимонада дар сиёҳӣ

منم چون شب بمانده در سیاهی

Туе чун кӯҳи сар бар авҷи барда

تویی چون کوه سر بر اوج برده

Манам чун коҳи зери гули фусурда

منم چون کاه زیر گل فسرده

Туе дарёии пари оби истода

تویی دریای پر آب ایستاده

Манам чун моҳӣ аз оби аўФтодаҳ

منم چون ماهی از آب اوفتاده

Туе чун чашмаи Нитсаон кушода

تویی چون چشمهٔ نیسان گشاده

Манам чун ташнаи ҳоле ҷон бидода

منم چون تشنه حالی جان بداده

Туе теғӣ чўотш баргушода

تویی تیغی چو آتش برگشاده

Манам дар пеши теғати сари ниҳода

منم در پیش تیغت سر نهاده

Фурӯбаст аз ғамат бар ман ҷаҳони даст

فرو بست از غمت بر من جهان دست

Бикун раҳмӣ бикунгар ҷой он ҳаст

بکن رحمی بکن گر جای آن هست

Бохр чун саҳаргаҳ бод бархест

به آخر چون سحرگه باد برخاست

Збидўсрўу гул фарёд бархест

زبید و سرو و گل فریاد برخاست

Саҳаргаҳи оҳи хунини барзад аз дил

سحرگه آه خونین برزد از دل

Ки гулро буи хӯн меояд аз дил

که گل را بوی خون می‌آید از دل

Ҳамаи шаб дар миёни хӯни басари гашт

همه شب در میان خون به سر گشت

Баҳри дами банди ишқаши сахттар гашт

به هر دم بند عشقش سخت‌تر گشت

Арӯси осмон чун пардаи дршд

عروس آسمان چون پرده‌در شد

Маи равшани бзири парда дар шуд

مه روشن به زیر پرده درشد

Бромдсбҳ ҳамчун дояи пер

برآمد صبح همچون دایهٔ پیر

Бабр дар рӯзро парварда аз шер

به بر در روز را پرورده از شیر

Халили шеъри Тифлони ситора

خلیل شعر طفلان ستاره

Бикдм дар кашид аз гоҳўораҳ

به یک دم درکشید از گاهواره

Чу шоҳи шарқ дар мағриби фурӯи баст

چو شاه شرق در مغرب فرو بست

Падед омад зи машриқи чатри зарбафт

پدید آمد ز مشرق چتر زربفت

зи туфи дили рухи глрх чунон шуд

ز تف دل رخ گلرخ چنان شد

Ки рӯйиши зард ҳамчун заъфарон шуд

که رویش زرد همچون زعفران شد

Чу коҳӣ аз заъифии мубталои гашт

چو کاهی از ضعیفی مبتلا گشت

Ҳавои ҳурмузаш чун каҳрабои гашт

هوای هرمزش چون کهربا گشت

Биҷуст аз ҷой то гирад раҳи бом

بجست از جای تا گیرد ره بام

Чу мурғии кӯи ҷаҳд аз ҳалқаи дом

چو مرغی کو جهد از حلقهٔ دام

Чу дидаш доя лаб бикшод аз хашм

چو دیدش دایه لب بگشاد از خشم

Ки эй дар ишқи обати рафта аз чашм

که ای در عشق آبت رفته از چشم

Бтиғи тез дил баркандам азтў

به تیغ تیز دل برکندم از تو

зи ҷаври ту сипари бФкндми азтў

ز جور تو سپر بفکندم از تو

зи нохуши хуии ту чанд охир

ز ناخوش خویی تو چند آخر

Машав бар бом бишинав панди охир

مشو بر بام بشنو پند آخر

Хирад дар зер пой овардае ту

خرد در زیر پای آورده‌ای تو

Накӯи пандам баҷо овардае ту

نکو پندم بجا آورده‌ای تو

Буруни нокардаи сар аз ҷайб ҳар рӯз

برون ناکرده سر از جیب هر روز

Шӯии домани кашон дар пои азин сӯз

شوی دامن کشان در پای ازین سوز

Агар гӯям бикаш домани зкинм

اگر گویم بکش دامن ز کینم

Ҷҳӣ бо даст ҳамчун остинам

جهی با دست همچون آستینم

Ки мегуяд ту глрўии баҳорӣ

که می‌گوید تو گلروی بهاری

Ки ту ҳамчун бен гули ҷумлаи хорӣ

که تو همچون بن گل جمله خاری

Ки гуфтат гул ки тираи боди комаш

که گفتت گل که تیره باد کامش

Диҳии вайрон ва ободаст номаш

دِهی ویران و آبادست نامش

Бнздикии самоъи сури хуштар

به نزدیکی سماع سور خوشتر

Ки ҳам бонги дуҳул аз даври хуштар

که هم بانگ دهل از دور خوشتر

Фгндӣ аз пагоҳии зулфи брдўш

فگندی از پگاهی زلف بر دوش

Магари шӯридаи хобии дидаеи дӯш

مگر شوریده خوابی دیده‌ای دوش

Дар он андешае то бори дигар

در آن اندیشه‌ای تا بار دیگر

Рӯй бар бом васозӣ кори дигар

روی بر بام و سازی کار دیگر

Наёяд нангат эй бади номи охир

نیاید ننگت ای بد نام آخر

Таваққуф кун фурӯи ороми охир

توقف کن فرو آرام آخر

Гулаш гуфт эй шуда беогаҳ аз ман

گلش گفت ای شده بی آگه از من

Ман инам ту бирав багазин ба аз ман

من اینم تو برو بگزین به از من

Ҷаҳон бе ӯ чигуна байнами охир

جهان بی او چگونه بینم آخر

Дилам бархест чун биншинам охир

دلم برخاست چون بنشینم آخر

Дилаш аз ишқи ҳурмуз ҷӯш мезад

دلش از عشق هرمز جوش میزد

Басӯи бом мешуд дӯш мезад

به سوی بام میشد دوش میزد

Чу шуд бар боми ҳурмуз буд дар боғ

چو شد بر بام هرمز بود در باغ

Бик дидани ниҳодаш бар ҷигари доғ

به یک دیدن نهادش بر جگر داغ

Ниқоби анбарин аз моҳи бардошт

نقاب عنبرین از ماه برداشت

Дили ҳурмузи нафиру оҳи бардошт

دل هرمز نفیر و آه برداشت

Чунон дили баста ӯ шуд бики роҳ

چنان دل بستهٔ او شد به یک راه

Ки борони баҳории рехт бар моҳ

که باران بهاری ریخت بر ماه

Бурун афтод чун оташи забонаш

برون افتاد چون آتش زبانش

зи ҳасрат об омад дар даҳонаш

ز حسرت آب آمد در دهانش

Бидон шукри чунон дандони фурӯи барад

بدان شکّر چنان دندان فرو برد

Ки дандон гуфтяш то ҷони фурӯи барад

که دندان گفتیش تا جان فرو برد

Дилаши девонаи занҷири Ӯшад

دلش دیوانهٔ زنجیر او شد

Мурӣдии гашту зулфаш перов шуд

مریدی گشت و زلفش پیر او شد

Қазои рафтаи қалами тақдири ронда

قضا رفته قلم تقدیر رانده

Шуд ӯ ноком дар занҷири монда

شد او ناکام در زنجیر مانده

Бзири чашм рӯй дӯст медид

به زیر چشم روی دوست می‌دید

Рух чун барги гул дар пӯст медид

رخ چون برگ گل در پوست می‌دید

зи ишқи гул чунон шуд ҳурмуз аз вай

ز عشق گل چنان شد هرمز از وی

Ки шуд чун гули зи ҳурмузи оҷиз аз вай

که شد چون گل ز هرمز عاجز از وی

Ҷаҳони чндонкаҳи ҷазаъ аз об дам зад

جهان چندان که جزع از آب دم زد

зи савдо дар дилаши тғроӣ ғам зад

ز سودا در دلش طغرای غم زد

Чу дили сар дар раҳ пайвандаш оварад

چو دل سر در ره پیوندش آورد

Бмўиии зулфи гул дарбандаш оварад

به مویی زلف گل در بندش آورد

Чу ҳурмузи ҳалқаи зулфаш чунон дид

چو هرمز حلقهٔ زلفش چنان دید

Дили худ чун нигинӣ дар миён дид

دل خود چون نگینی در میان دید

зи банду тобу печу ҳалқа ҳар сӯ

ز بند و تاب و پیچ و حلقه هر سو

Ҳазорон ҳарф мишкӣн дошт бррў

هزاران حرف مشکین داشت بر رو

Сиёҳӣ буд ҳар як ҳарфи гӯйӣ

سیاهی بود هر یک حرف گویی

Ки банависанд бар шингарфи гӯйӣ

که بنویسند بر شنگرف گویی

зи мшги тозаи ҷим вмим медид

ز مشگ تازه جیم و میم می‌دید

Ки яъне малики ҷам иқлӣм медид

که یعنی ملک جم اقلیم می‌دید

Аз он гули минмўдши ҷим бо мем

از آن گل می‌نمودش جیم با میم

Ки яъне малик ҷам дорам дар иқлӣм

که یعنی ملک جم دارم در اقلیم

зи ҷим ва мем ӯ ҳурмузи ҳамеи сӯхт

ز جیم و میم او هرمز همی سوخت

Алиф бо ӣӣ зи ишқаш май дромўхт

الفبایی ز عشقش می درآموخت

Дилаш мегуфт дар олами занами ман

دلش میگفت در عالم زنم من

Чу ҷим ва мем ӯ барҳами занами ман

چو جیم و میم او بر هم زنم من

Хиради мигФтш эй дили дами зани охир

خرد میگفتش ای دل دم زن‌ آخر

Ҳиҷои омухтии брҳмзни охир

هجا آموختی بر هم زن آخر

Дили ҳурмузи бпиш ишқ бинишаст

دل هرمز به پیش عشق بنشست

Ниҳоди ангушт ва лавҳ оварад дар даст

نهاد انگشت و لوح آورد در دست

Нахустин ҳарф ӯ буд аз маъонӣ

نخستین حرف او بود از معانی

КолФ чизе надорад то бадоне

که‌الف چیزی ندارد تا بدانی

Вале зулфаши алиф бо печ дорад

ولی زلفش الف با پیچ دارد

Гуҳӣ бар сари гуҳӣ бар ҳеҷ дорад

گهی بر سر گهی بر هیچ دارد

Сари зулф чу синаш бе баҳона

سر زلف چو سینش بی بهانه

Кашида кофи куфрӣ дар замона

کشیده کاف کفری در زمانه

Басии дили турраи зулфаши бхўорӣ

بسی دل طرّهٔ زلفش به خواری

Бто бо дӯхта дар хурдаи корӣ

بطا با دوخته در خرده کاری

Миёни бастаи бъшқ ӯ дар атроф

میان بسته به عشق او در اطراف

Басони лоами алиф аз қоф то қоф

بسان لام الف از قاف تا قاف

Чу ҷими ҷаъдро оварад дар печ

چو جیم جعد را آورد در پیچ

Ҳазорон дил чу воўъмрў бар ҳеҷ

هزاران دل چو واو عمرو بر هیچ

зи дили ин ҳарфҳо ҳурмуз фурӯ хонд

ز دل این حرفها هرمز فرو خواند

Чу вақти айн ишқ омад фурӯ монад

چو وقت عین عشق آمد فرو ماند

Чу нақди айн будаш дом биниҳод

چو نقد عین بودش دام بنهاد

зи айни ишқи бартар гом биниҳод

ز عین عشق برتر گام بنهاد

Чу дил аз абҷад ҷон барграфт ӯ

چو دل از ابجد جان برگرفت او

Бпиши ишқи лавҳ аз сар гирифт ӯ

به پیش عشق لوح از سر گرفت او

Чу бемақсӯд ва бемақсад шуд охир

چو بی مقصود و بی مقصد شد آخر

Чу тифлии босар абҷад шуд охир

چو طفلی با سر ابجد شد آخر

Чунонаш ишқи гул дар кор оварад

چنانش عشق گل در کار آورد

Ки ҳар мӯяши бъшқ иқрор оварад

که هر مویش به عشق اقرار آورد

Бибин токору бор ишқ чандаст

ببین تا کار و بار عشق چندست

Ки ҳар дами сад ҷаҳони барҳами Фгндст

که هر دم صد جهان برهم فگنده‌ست

з ишқаст ин ҳамаи равнақи ҷаҳон ро

ز عشقست این همه رونق جهان را

з ишқаст иттисолии ҷисму ҷон ро

ز عشقست اتصالی جسم و جان را

Набӯдӣ зарраегар ишқро хост

نبودی ذرّه‌ای گر عشق را خواست

Набӯдӣ заррае бар зарраеи рост

نبودی ذرّه‌ای بر ذرّه‌ای راست

Чу олами сари басар тӯфон ишқаст

چو عالم سر به سر طوفان عشقست

зи моҳӣ то бмоаҳ айвон ишқаст

ز ماهی تا به ماه ایوان عشقست

Агар ишқи инчи афсуни брнхўонд

اگر عشق ایچ افسون برنخواند

На аз савдоӣ хешат вораанд

نه از سودای خویشت وارهاند

Дамӣ дар ишқ агар аз ҷон барояд

دمی در عشق اگر از جان برآید

Аз он дами сад ҷаҳон тӯфон барояд

از آن دم صد جهان طوفان برآید

Аз он дами дон ки мурғи субҳгоҳӣ

از آن دم دان که مرغ صبحگاهی

Бъшқӣ медиҳад бар худ гувоҳӣ

به عشقی میدهد بر خود گواهی

Азон дами дон ки мурғони баҳорӣ

ازان دم دان که مرغان بهاری

Мунодӣ мекунанд аз гули бзорӣ

منادی می‌کنند از گل به زاری

Азон дами дон ки булбул дар саҳаргоҳ

ازان دم دان که بلبل در سحرگاه

Бсд зорӣ занад бо ошиқони оҳ

به صد زاری زند با عاشقان آه

Азон дами дони ҳузури ҷовдонӣ

ازان دم دان حضور جاودانی

Вагарнаи мурдае дар зиндагонӣ

وگرنه مرده‌ای در زندگانی

Агарчӣ хос ҳар шаб чун расӯлӣ

اگرچه خاص هر شب چون رسولی

Кунад баҳри ту нуруллои нузулӣ

کند بهر تو نوراللّه نزولی

Туро аз бас ки ғавғоӣ фузуласт

ترا از بس که غوغای فضولست

Куҷои як лаҳза пурвой нузуласт

کجا یک لحظه پروای نزولست

Ки ҳаргиз ғифлат омад масти монда

که هرگز غفلت آمد مست مانده

Чу дастӣ шуд мисли бар дасти монда

چو دستی شد مثل بر دست مانده

На бо он дасти кор ту диҳад соз

نه با آن دست کار تو دهد ساز

На битавонӣ бурид аз хештани боз

نه بتوانی برید از خویشتن باز

Дам эй аттори ҳам ӣнҷои фурӯбанд

دم ای عطار هم اینجا فرو بند

Чаҳ мегӯйӣ ки дар савдои фурӯи банд

چه میگویی که در سودا فرو بند

Касе гавҳар бар девонаи орад

کسی گوهر برِ دیوانه آرد

Касе асрор дар афсонаи орад

کسی اسرار در افسانه آرد

Фасона нест ин лекин баҳонааст

فسانه نیست این لیکن بهانه‌ست

Фасонаи гӯй кин ҷумла фасонааст

فسانه گوی کاین جمله فسانه‌ست