Чунин гуфт онкии баҳрӣ буд дар гуфт
چنین گفت آنکه بحری بود در گفت
Ки гоҳе дар фишонду гоҳи дрсФт
که گاهی دُر فشاند و گاه دُر سُفت
Ки чун ҳурмузи бъшқи гули миёни баст
که چون هرمز به عشق گل میان بست
Дили пурхӯн дар он длбрбҷони баст
دل پرخون در آن دلبربجان بست
Чу шуд зон моҳи оҳӯи чашми хаста
چو شد زان ماه آهو چشم خسته
Чу ширии масти гашт аз банди ҷуста
چو شیری مست گشت از بند جسته
зи гул ҳамчун шукр дар оби бгдохт
ز گل همچون شکر در آب بگداخت
Бидон оташ чу шамъ аз тоби бгдохт
بدان آتش چو شمع از تاب بگداخت
зи гул чун булбулӣ дар зорӣ омад
ز گل چون بلبلی در زاری آمد
Миёни хок дар хунхорӣ омад
میان خاک در خونخواری آمد
зи гули дрпои дили сад хораш афтод
ز گل درپای دل صد خارش افتاد
Дилаш аз даст рафт ва кораш афтод
دلش از دست رفت و کارش افتاد
зи наргис бар гулаш хуноба мешуд
ز نرگس بر گلش خونابه میشد
Дилаш чун гандумӣ бартоба мешуд
دلش چون گندمی بر تابه میشد
зи туфи ишқу туфи таби чунон гашт
ز تفّ عشق و تفّ تب چنان گشت
Ки зери шуъла чун ахгари ниҳони гашт
که زیر شعله چون اخگر نهان گشت
Ду оташи ҳамчуи бодӣ дар расиданд
دو آتش همچو بادی دررسیدند
Бики раҳ бар дил ва ҷонаш дамиданд
به یک ره بر دل و جانش دمیدند
Чунон зер ва зибр шуд зон ду оташ
چنان زیر و زبر شد زان دو آتش
Ки оташи ҳамчу ӯ шуд ӯ чу оташ
که آتش همچو او شد او چو آتش
зи баси оташ ки дошт ӯ дар дили танг
ز بس آتش که داشت او در دل تنگ
Бирав месӯхт чун оташи дили санг
برو میسوخت چون آتش دل سنگ
Ниҳон зон гашти зери санги оташ
نهان زان گشت زیر سنگ آتش
Ки мебигурехт зон дилтанги оташ
که می بگریخت زان دلتنگ آتش
з бе сабряши дилро бими ҷон буд
ز بی صبریش دل را بیم جان بود
Чу бедил буд бесабряш азон буд
چو بیدل بود بی صبریش ازآن بود
Сабуриро дилӣ бар ҷой бояд
صبوری را دلی بر جای باید
зи савдоеу бедил сабр ноед
ز سودایی و بیدل صبر ناید
Чу ҳурмуз менаёфт аз худ сабурӣ
چو هرمز مینیافت از خود صبوری
Ҳазорон ранҷ ёфт аз дарди даврӣ
هزاران رنج یافت از درد دوری
Бадали гуфто чаҳ кардӣ эй сияҳи рӯз
بدل گفتا چه کردی ای سیه روز
Ки ҷустии даврӣ аз дар шаби афрӯз
که جستی دوری از دُرّ شب افروز
Фарои даромадаи иқболат аз бом
فرا درآمده اقبالت از بام
зи дастати рафта ва ту монда дар дом
ز دستت رفته و تو مانده در دام
Чу некуӣ наомад созгорат
چو نیکویی نیامد سازگارت
Бпоён бар бсхтии рӯзгорат
به پایان بر به سختی روزگارت
Касеро моҳ ояд зосмони пеш
کسی را ماه آید زآسمان پیش
Чигуна дар замин гунҷад биандеш
چگونه در زمین گنجد بیندیش
Касе ганҷӣ бадаст оварда бе ранҷ
کسی گنجی به دست آورده بی رنج
Чигуна даст накушояд бидон ганҷ
چگونه دست نگشاید بدان گنج
Касеро бесадаф дар шаби афрӯз
کسی را بی صدف دُرّ شب افروز
Чигуна бихўдш дорад шабу рӯз
چگونه بیخودش دارد شب و روز
Дариғо моҳрӯии ман куҷо шуд
دریغا ماهروی من کجا شد
Казу пуштам чу моҳи нав дўто шуд
کزو پشتم چو ماه نو دوتا شد
Дариғо каз чунон дар давр мондам
دریغا کز چنان دُر دور ماندم
Взўи ҳамсанги дарё хӯн фишондам
وزو همسنگ دریا خون فشاندم
Дариғо кони чунон ганҷии ниҳони гашт
دریغا کانچنان گنجی نهان گشت
Взў чун ганҷи ҷонами хокдони гашт
وزو چون گنج جانم خاکدان گشت
Ки кардаст инки ман кардам чаҳ созам
که کردهست اینکه من کردم چه سازم
Чу дар шшдри Фрўмондм чаҳ бозам
چو در ششدر فروماندم چه بازم
Маро чун чашми сари ҷуфтӣ дар офоқ
مرا چون چشم سر جُفتی در آفاق
Бнодонӣ шудам зу ҳамчу ӯ тоқ
به نادانی شدم زو همچو او طاق
Чу рӯзии раҳ басар омад дарин кор
چو روزی ره به سر آمد درین کار
Дили ҳурмуз бҷон омад азин бор
دل هرمز به جان آمد ازین بار
Бигард боғи дрмигшти пайваст
به گرد باغ درمیگشت پیوست
Ббўии доя чун шӯридаи маст
به بوی دایه چون شوریدهٔ مست
Расед алқсаҳи рӯзии дояи пер
رسید القصه روزی دایهٔ پیر
Ниҳод аз баҳри ҳурмузи доми тазвир
نهاد از بهر هرمز دام تزویر
Чўҳрмзи дояро дар гулистон дид
چو هرمز دایه را در گلستان دید
Ту гуфтӣ ташнаеи об равон дид
تو گفتی تشنهای آب روان دید
Бпиш доя шуд чун шармсорӣ
به پیش دایه شد چون شرمساری
зи шарми дояи чашмаши чашмаи сорӣ
ز شرم دایه چشمش چشمه ساری
Чу ҳурмузро бар худ дид доя
چو هرمز را برِ خود دید دایه
Барон хуршед рух афганд соя
بر آن خورشید رخ افگند سایه
Гиреҳ бар абрӯӣ парчин зад азуӣ
گره بر ابروی پرچین زد ازوی
Қадам дар хашму дам дар кин зад азуӣ
قدم در خشم و دم در کین زد ازوی
Азу бигузашт ва нодидораш оварад
ازو بگذشت و نادیدارش آورد
Накард озарм дар озораш оварад
نکرد آزرم در آزارش آورد
Дам лоилтФт мезад зи ҳурмуз
دم لایلتفت میزد ز هرمز
Ки бо ҳурмуз надорам кори ҳаргиз
که با هرمز ندارم کار هرگز
Чу ҳурмузи дояро бо худ бкин дид
چو هرمز دایه را با خود به کین دید
Бғоити сҳмнок ва хашмгин дид
به غایت سهمناک و خشمگین دید
Бар ӯ рафт ва гуфт эй дояи охир
برِ او رفت و گفت ای دایه آخر
Ббодми брмдаҳи сармояи охир
به بادم برمده سرمایه آخر
Суханҳо пеши ту бихрдаҳ гуфтам
سخنها پیش تو بیخرده گفتم
зи сармастии бурун аз парда гуфтам
ز سرمستی برون از پرده گفتم
Ту бар нодонем акнӯн тФўкн
تو بر نادانیم اکنون تفو کن
Надонистам хато кардам афв кун
ندانستم خطا کردم عفو کن
зи пой афтода будам бедилу маст
ز پای افتاده بودم بی دل و مست
Нагирад ҳечкас аз маст барадаст
نگیرد هیچکس از مست بر دست
Бибозӣ гар намудем зарқу дастон
به بازی گر نمودم زرق و دستان
Чунин борӣ , аҷаб набӯд зимистон
چنین باری، عجب نبود ز مستان
зи ман кӣнаи мгир эй сими сина
ز من کینه مگیر ای سیم سینه
Ки аз мисатон касе нагирифта кӣна
که از مستان کسی نگرفته کینه
зи мисатони кор ноҳамвор ояд
ز مستان کار ناهموار آید
Чу нек ояд змн бисёр ояд
چو نیک آید ز من بسیار آید
Агар бемеҳре дидӣ зи мастӣ
اگر بی مهریی دیدی ز مستی
Бҳшёрӣ чаро дар кин нишастӣ
به هشیاری چرا در کین نشستی
Чу будам ман змстӣ дар харобӣ
چو بودم من ز مستی در خرابی
Бҳшёрии зи ман сар май чаҳ тобӣ
به هشیاری ز من سر می چه تابی
Чу бинӣ дар харобии кори носоз
چو بینی در خرابی کار ناساز
Дар ободӣ бнтўон гуфт азон боз
در آبادی بنتوان گفت ازآن باز
Кунун аз меҳри гул чун муми гаштам
کنون از مهر گل چون موم گشتم
Чу мӯии луқмаи номаълӯми гаштам
چو موی لقمه نامعلوم گشتم
Чу рӯй аз ишқ ӯ дидӣ бунафшам
چو روی از عشق او دیدی بنفشم
зи бирҳмии нишондии зери кафшам
ز بیرحمی نشاندی زیر کفشم
зи гули ҳам сихи сӯхт ва ҳам кабобам
ز گل هم سیخ سوخت و هم کبابم
Вазин оташи з сар бигузашт обам
وزین آتش ز سر بگذشت آبم
Худоро доя , дармонӣ кун охир
خدا را دایه، درمانی کن آخر
Алоҷи дард ҳайронӣ кун охир
علاج درد حیرانی کن آخر
Машав дар тоб аз ҷисм чу мӯем
مشو در تاب از جسم چو مویم
Машав дар хати зи кини ман чу рӯем
مشو در خط ز کین من چو رویم
Чу дили мурғ ту шуд биравӣ задӣ тир
چو دل مرغ تو شد بر وی زدی تیر
Наҳодӣ бар раҳаши домии гулӯи гир
نهادی بر رهش دامی گلو گیر
Чу дар дом худ оварадӣ тамомам
چو در دام خود آوردی تمامم
Дамӣ дар дами буруновар зи домам
دمی در دم برون آور ز دامم
Ту некӣ кун агар бади крдҳоми ман
تو نیکی کن اگر بد کردهام من
Ки он бади бодили худ крдҳоми ман
که آن بد با دل خود کردهام من
Ту некӣ кун чу некӣ метавон кард
تو نیکی کن چو نیکی میتوان کرد
Ки ҳаргиз аз накукорӣ зиён кард
که هرگز از نکوکاری زیان کرد؟
Марои як қатра хӯнаст худрой
مرا یک قطرهٔ خونست خود رای
Ки дили михўондши ҳаркаси баҳри ҷой
که دل میخواندش هرکس به هر جای
Чу дар пои ту уфтами сарнигӯни ман
چو در پای تو افتم سرنگون من
Аз он қатра бирезам ҷӯии хӯни ман
از آن قطره بریزم جوی خون من
Макун эй доя , ин тундӣ раҳо кун
مکن ای دایه، این تندی رها کن
Бнрмии чораи ин мубтало кун
به نرمی چارهٔ این مبتلا کن
Нигар каз ишқ савдое шудам ман
نگر کز عشق سودایی شدم من
Сари ғавғоӣ расвоӣ шудам ман
سر غوغای رسوایی شدم من
Надорам дасту дастовезии азин беш
ندارم دست و دستاویزی ازین بیش
Дилам аз даст шуд мстизи азин беш
دلم از دست شد مستیز ازین بیش
Чу шамъам чанд сӯзони дории охир
چو شمعم چند سوزان داری آخر
Бидиҳ парвонагар ҷони дории охир
بده پروانه گر جان داری آخر
Чу ман чун шамъи мардум дар саҳаргоҳ
چو من چون شمع مردم در سحرگاه
Чаҳ ҳосили гардаии парвонаи онгоҳ
چه حاصل گر دهی پروانه آنگاه
Бигуфт ину зи наргисҳои махмур
بگفت این و ز نرگسهای مخمور
Фурӯ борид марвориди мансур
فرو بارید مروارید منثور
зи сӯзи ишқи сурӯши сарнигӯни гашт
ز سوز عشق سروَش سرنگون گشت
Биравӣ ӯ равонаи ҷӯии хӯни гашт
به روی او روانه جوی خون گشت
Ҳавои гул чу найранг бало зад
هوای گل چو نیرنگ بلا زد
Дилаш чун зарраеи дам дар ҳаво зад
دلش چون ذرّهای دم در هوا زد
зи бас каз дида хӯн бигузашт бар вай
ز بس کز دیده خون بگذشت بر وی
Бзории дояи гирён гашт биравӣ
به زاری دایه گریان گشت بر وی
Бпосх гуфт эй ҳурмуз дигар низ
به پاسخ گفت ای هرمز دگر نیز
Нахоҳам хӯрданати хӯни ҷигар низ
نخواهم خوردنت خون جگر نیز
Чу ҷони глрхм аз тести зинда
چو جان گلرخم از تست زنده
Чаро пешат набошад дояи банда
چرا پیشت نباشد دایه بنده
Кунун он рафт азин пас бндҳоми ман
کنون آن رفت ازین پس بندهام من
Чигуна бандае то зндҳоми ман
چگونه بندهای تا زندهام من
Ғаромати крдҳом бо длстонӣ
غرامت کردهام با دلستانی
Ғаромати микшм бо ту бҷонӣ
غرامت میکشم با تو به جانی
Маро чун зини ғаромат бим ҷонаст
مرا چون زین غرامت بیم جانست
Серум чун анкабутӣ дар миёнаст
سرم چون عنکبوتی در میانست
Чаҳгар аз анкабутӣ ҳеҷ ноед
چه گر از عنکبوتی هیچ ناید
Ҳам охири пардаи дориро бшоид
هم آخر پرده داری را بشاید
Нуҳум чун анкабутони тозоғоз
نهم چون عنکبوتان تا ز آغاز
Ки дар парда накӯтар бошад ин роз
که در پرده نکوتر باشد این راز
Шабу рӯз аз ғами парда даридан
شب و روز از غم پرده دریدن
Надорам кори ҷузи пардаи тнидн
ندارم کار جز پرده تنیدن
Кунун рафтам бъзри он бар моҳ
کنون رفتم به عذر آن بر ماه
Кунам он моҳро зини меҳри огоҳ
کنم آن ماه را زین مهر آگاه
Расонам ҳар дуро чун моҳ бо меҳр
رسانم هر دو را چون ماه با مهر
Нишонами меҳру маро чеҳр бар чеҳр
نشانم مهر و مه را چهر بر چهر
Чу ду танги шукр бо ҳам нишинанд
چو دو تنگ شکر با هم نشینند
Ҷаҳонӣ чун магаси бории бибинанд
جهانی چون مگس باری ببینند
Чу ман дар танг дорам ҳар ду шукр
چو من در تنگ دارم هر دو شکّر
Магас кӣ пар занад бо ҳар ду дилбар
مگس کی پر زند با هر دو دلبر
Чу ман чун анкабутон парда дорам
چو من چون عنکبوتان پردهدارم
Магасро зинда дар парда наёрам
مگس را زنده در پرده نیارم
Агар ман як магаси байнами барин дар
اگر من یک مگس بینم برین در
Занам ҳамчун магаси ду даст бар сар
زنم همچون مگس دو دست بر سر
Заҳр дар дояи муштии дам фурӯ хонд
ز هر در دایه مشتی دم فرو خواند
Басии афсона ва афсун бирав хонд
بسی افسانه و افسون برو خواند
Басии бозори глрх тезтар кард
بسی بازار گلرخ تیزتر کرد
Ҷаҳони ишқи пари шӯр ва шукр кард
جهان عشق پر شور و شکر کرد
Ниҳоди алқсаҳ ӯро дар шабонгоҳ
نهاد القصّه او را در شبانگاه
Асоси ваъда дар хлўтгаҳи моҳ
اساس وعده در خلوتگه ماه
Наоне рост шуд мъёд гоҳе
نهانی راست شد معیاد گاهی
Ки ҷамъ оянд хуршедӣу моҳӣ
که جمع آیند خورشیدی و ماهی
Дили ҳурмуз азон шодӣ чунон шуд
دل هرمز از آن شادی چنان شد
Ки гӯйии мағз ӯ чун заъфарон шуд
که گویی مغز او چون زعفران شد
Биёмад доя чун бодӣ бар гул
بیامد دایه چون بادی بر گل
Чу гули хандони шукри резон чу булбул
چو گل خندان شکر ریزان چو بلبل
Гулаш гуфт эй гиромитар зи ҷонам
گلش گفت ای گرامی تر ز جانم
Чаҳ оварадӣ хабар аз гулистонам
چه آوردی خبر از گلستانم
Чисонати пурсам аз гирди раҳи охир
چسانت پرسم از گرد ره آخر
Бигӯ шер омадӣ ё рӯбаҳи охир
بگو شیر آمدی یا روبه آخر
Ҷавобаш дод к-эии гул дар ҷаҳони ман
جوابش داد کای گل در جهان من
Надидам ҳамчуи ҳурмузи як ҷавони ман
ندیدم همچو هرمز یک جوان من
Баҳамат аз хами гардуни гузашта
به همّت از خم گردون گذشته
БрФът аз ҷаҳони беруни гузашта
به رفعت از جهان بیرون گذشته
Фузунтар аз Фаридуни вази ҷамшед
فزونتر از فریدون و ز جمشید
Гиронмоя шудаи зўФри хуршед
گرانمایه شده زو فرّ خورشید
Надидам мисли ҳурмуз дар никуӣ
ندیدم مثل هرمز در نکویی
Надида будамаш зини пеши гӯйӣ
ندیده بودمش زین پیش گویی
Чу чашмами ранги норанҷӣ ӯ дид
چو چشمم رنگ نارنجی او دید
Ҳамеи ақлами трнҷў даст бибаред
همی عقلم ترنج و دست ببرید
Даҳоне дорад аз танагӣ чу писта
دهانی دارد از تنگی چو پسته
Дўънобши зи шарми дояи баста
دو عنابش ز شرم دایه بسته
Чунон дар пистаи танагӣ буду лағзиш
چنان در پسته تنگی بود و لغزش
Ки беруни аўФтод аз пистаи мағзаш
که بیرون اوفتاد از پسته مغزش
Бурун аз пистаи мағзаши мобақӣ буд
برون از پسته مغزش مابقی بود
Азон маънии хат ӯ Фстқӣ буд
ازان معنی خط او فستقی بود
Чу гирди бастаи хат Фстқӣ дошт
چو گرد بسته خطّ فستقی داشت
Диламро бӯсае бар аҳмақӣ дошт
دلم را بوسهای بر احمقی داشت
Баронам дошт дили толби гушойам
بر آنم داشت دل تا لب گشایم
зи лаълаши ногуҳӣ шукр рибоем
ز لعلش ناگهی شکّر ربایم
Валикини ақл бар ҷоем нигаҳ дошт
ولیکن عقل بر جایم نگه داشت
Вагарна дил барон шукр шара дошт
وگرنه دل بر آن شکّر شره داشت
Чунон дил аз хаташи бихўиштн буд
چنان دل از خطش بیخویشتن بود
Ки гуфтӣ хат ӯ брхўни ман буд
که گفتی خطّ او بر خون من بود
Турои ин ишқ варзидан ҳалоласт
ترا این عشق ورزیدن حلالست
Ки чун ҳурмуз бникўиӣ маҳоласт
که چون هرمز به نیکویی محالست
Дарин маънии дилам то осмон шуд
درین معنی دلم تا آسمان شد
Ки бар моҳи замини ошиқ тавон шуд
که بر ماه زمین عاشق توان شد
Раво дорам ки ӯро дӯсти дорӣ
روا دارم که او را دوست داری
Ки ӯро ҳаст ҷои дӯстдорӣ
که او را هست جای دوستداری
Насозӣ кор бо ӯ бо ки созӣ
نسازی کار با او با که سازی
Набозӣ ишқ бо ӯ бо ки бозӣ
نبازی عشق با او با که بازی
Чу ман он мурғро бедона дидам
چو من آن مرغ را بیدانه دیدم
Бмштии дона дар домаш кашидам
به مشتی دانه در دامش کشیدم
Басии дами додмши алқсаҳи борӣ
بسی دم دادمش القصه باری
Чу розӣ гӯнае шуд бимдорӣ
چو راضی گونهای شد بیمداری
Ниҳодами ваъда то чун шаб дароед
نهادم وعده تا چون شب درآید
Турои субҳии зи васл ӯ бароед
ترا صبحی ز وصل او برآید
Ду дил дар айши ҷон афрӯз доред
دو دل در عیش جان افروز دارید
Баҳам ҳар ду шабӣ чун рӯз доред
به هم هر دو شبی چون روز دارید
Фурӯ хоҳад шудан ин дами саранҷом
فرو خواهد شدن این دم سرانجام
Дамии дастӣ бар оред эй длором
دمی دستی برآرید ای دلارام
Чу гул аз доя башнавад ин сухан ро
چو گل از دایه بشنود این سخن را
Чу ма рух барфурӯхт он сарви бен ро
چو مه رخ برفروخت آن سرو بن را
Бадв гуфт эй бтўи дили зиндаи ҷонам
بدو گفت ای به تو دل زنده جانم
Чигуна шукри ту гуфтани тавонам
چگونه شکر تو گفتن توانم
Чаҳ гӯям ҳарчӣ гӯям беш азон бод
چه گویم هرچه گویم بیش ازآن باد
Ки раҳмат бар чунон кому забони бод
که رحمت بر چنان کام و زبان باد
Худоем раҳматӣ биниҳод дар ту
خدایم رحمتی بنهاد در تو
Накӯ кардӣ ки раҳмати бод бар ту
نکو کردی که رحمت باد بر تو
Кунун моием ва рӯй дӯсти имшаб
کنون ماییم و روی دوست امشب
Чу писта бо шукри ҳам пӯсти имшаб
چو پسته با شکر هم پوست امشب
Гули ошиқи ҳамаи шаб бо дили афрӯз
گل عاشق همه شب با دل افروز
Шукр дар танг хоҳад дошт то рӯз
شکر در تنگ خواهد داشت تا روز
Агар субҳии зи шом мо барояд
اگر صبحی ز شام ما برآید
Дамӣ аз мо бком мо барояд
دمی از ما به کام ما برآید
Чу гардунро муъаллақи гашти роят
چو گردون را معلّق گشت رایت
Зонҷм на варақ шуд пари ривоят
ز انجم نه ورق شد پر روایت
Ситораи азкбўдӣ рух барафрӯхт
ستاره ازکبودی رخ برافروخت
Маи нав чун ҷуҳудони зрдбрдўхт
مه نو چون جهودان زرد بردوخت
Ниқоб аз рӯй гардун барграфтанд
نقاب از روی گردون برگرفتند
Ҳазорон шамъ заррин даргирифтанд
هزاران شمع زرّین درگرفتند
Фалак зон буд пари шамъи шаби афрӯз
فلک زان بود پر شمع شب افروز
Ки марворид мепайваст то рӯз
که مروارید میپیوست تا روز
Чу шуд рӯзу шаби дигари даромад
چو شد روز و شب دیگر درآمد
Фурӯ шуд офтобу маи бромд
فرو شد آفتاب و مه برآمد
Нишаста буд ҳурмузи мунтазири вор
نشسته بود هرمز منتظروار
Ки то богул кунад дар боғи дидор
که تا با گل کند در باغ دیدار
Барои шукрӣ зон лаъли хандон
برای شکّری زان لعل خندان
Ниҳодаи чашм ва карда тези дандон
نهاده چشم و کرده تیز دندان
Дилаш дар бар тапон то чун кунад ӯ
دلش در بر تپان تا چون کند او
Ки хори гули зпо берун кунад ӯ
که خار گل ز پا بیرون کند او
Чу посӣ шуд зи шаби маҳтоби бФрўхт
چو پاسی شد ز شب مهتاب بفروخت
Чу хуршедии гули сероби бФрўхт
چو خورشیدی گل سیراب بفروخت
Ббоғ омад чу моҳии доя дар пас
به باغ آمد چو ماهی دایه در پس
Бшкли офтобу соя дар пас
به شکل آفتاب و سایه در پس
Чу ҳурмуз дид дар маҳтоби моҳӣ
چو هرمز دید در مهتاب ماهی
Дилаш биҳуш шуд бардошти оҳӣ
دلش بیهوش شد برداشت آهی
Чу хӯшаи сари басӯи моҳ мешуд
چو خوشه سر به سوی ماه میشد
Дилӣ чун хури рухӣ чун коҳ мешуд
دلی چون خور رخی چون کاه میشد
Гули хўшрнги боқдчўи сарвӣ
گل خوشرنگ باقدّ چو سروی
Хиромон пеш омад чун тзрўӣ
خرامان پیش آمد چون تذروی
Бнргс дар Фсўнгорӣ амал кард
به نرگس در فسونگاری عمل کرد
Бғмзаҳи мушкилоти ишқ ҳал кард
به غمزه مشکلات عشق حل کرد
Злби бардошти меҳри дилбарӣ ро
ز لب برداشت مهر دلبری را
Брх биниҳод асбии муштарӣ ро
به رخ بنهاد اسبی مشتری را
Бғмзаҳи роҳ бар ахтари фурӯи баст
به غمزه راه بر اختر فرو بست
Бихандаи даст бар шукри фурӯи баст
به خنده دست بر شکّر فرو بست
Даромад бар замини афкандаи гесу
درآمد بر زمین افکنده گیسو
Лабии пурхандау чинии бробрў
لبی پرخنده و چینی بر ابرو
Фурӯи пӯшидаи дебоеи млўн
فرو پوشیده دیبایی ملّون
Шудаи дебо аз он зебои музайян
شده دیبا از آن زیبا مزین
Азон дар зери нақши рӯм буд ӯ
از آن در زیر نقش روم بود او
Ки сар то пой ҳамчун мум буд ӯ
که سر تا پای همچون موم بود او
Бғоити мум ӯ нақшӣ накӯ дошт
به غایت موم او نقشی نکو داشت
Зиҳии муму зиҳии нақшӣ ки ӯ дошт
زهی موم و زهی نقشی که او داشت
Чу ҳурмуз дид нақш дил гузин ро
چو هرمز دید نقش دل گزین را
Бхдмт бӯса зад рӯй замин ро
به خدمت بوسه زد روی زمین را
Чу моҳ ӯ бхдмт роҳ бигирифт
چو ماه او به خدمت راه بگرفت
Замин дар пеш омад моҳ бигирифт
زمین در پیش آمد ماه بگرفت
Чу соя аз замин бар моҳ афтод
چو سایه از زمین بر ماه افتاد
Гули хуршеди рух дар роҳ афтод
گل خورشید رخ در راه افتاد
Намозаши баради гули зери чаман дар
نمازش برد گل زیر چمن در
Фитодаи ин шукри лаб ваон саман бар
فتاده این شکرلب وان سمنبر
Меӣ нохӯрдаи масти афтода ҳар ду
میی ناخورده مست افتاده هر دو
Шуда чун биҳшон бебода ҳар ду
شده چون بیهشان بی باده هر دو
Якеро пой дар гули монда аз ишқ
یکی را پای در گل مانده از عشق
Якеро даст бар дили монда аз ишқ
یکی را دست بر دل مانده از عشق
Яке чун моҳи дртоби аўФтодаҳ
یکی چون ماه در تاب اوفتاده
Яке чун моҳӣ аз оби аўФтодаҳ
یکی چون ماهی از آب اوفتاده