Чу дояи он ду дилбарро чунон дид

چو دایه آن دو دلبر را چنان دید

Ду ҷон ҳар ду берун азҷҳон дид

دو جان هر دو بیرون ازجهان دید

Бгл гуфт эй чамани пурнур аз ту

بگل گفت ای چمن پرنور از تو

Димоғи булбулони махмур аз ту

دماغ بلبلان مخمور از تو

Қамарро рӯй ту тшўир дода

قمر را روی تو تشویر داده

Шукрро пистаи ту шер дода

شکر را پستهٔ تو شیر داده

з бе ақлии зи сар то пой рафтӣ

ز بی عقلی ز سر تا پای رفتی

Чу ӣнҷо омадӣ аз ҷой рафтӣ

چو اینجا آمدی از جای رفتی

Миёни боғи охири хез эй гул

میان باغ آخر خیز ای گل

зи мастии мондаеи мстиз эй гул

ز مستی ماندهیی مستیز ای گل

Туро ҳар ҷойгаҳи роиисти дигар

ترا هر جایگه راییست دیگر

Вале ҳар корро ҷоеаст дигар

ولی هر کار را جاییست دیگر

Гули ошиқ з гуфт дояи пер

گل عاشق ز گفت دایهٔ پیر

Арақ мерехт чун борони зи тшўир

عرق میریخت چون باران ز تشویر

Бохр аз канор роҳ бурҷаст

بآخر از کنار راه برجست

Бъшрт бар миёни ҷони камари баст

بعشرت بر میان جان کمر بست

Гирифта буд дасти доя дар даст

گرفته بود دست دایه در دست

Бадӣгари дасти дасти ҳурмузи маст

بدیگر دست دست هرمز مست

Миён боғ мешуд дар миёна

میان باغ میشد در میانه

Яке зонсўи яке зинсўи равона

یکی زانسو یکی زینسو روانه

Бкнҷи боғ дар , хлўтгҳӣ буд

بکنج باغ در، خلوتگهی بود

Ки он дар хӯрд хуршеду маӣ буд

که آن در خورد خورشید و مهی بود

Қирон карданд меҳру моҳ бо ҳам

قران کردند مهر و ماه با هم

Бидон бурҷ омаданд аз роҳи боҳам

بدان برج آمدند از راه باهم

Нишастанду миоўрднди ҳоле

نشستند و میآوردند حالی

Ду дили пари орзӯу ҷои холӣ

دو دل پر آرزو و جای خالی

Азон маҷлис чу даврӣ чанд баргашт

ازان مجلس چو دوری چند برگشت

Фалак дар давр азон хушии басари гашт

فلک در دور ازان خوشی بسر گشت

Чу ҳурмуз маст шуд бардошт равадӣ

چو هرمز مست شد برداشت رودی

Бигуфт аз пардаи розии сурӯдӣ

بگفت از پردهٔ رازی سرودی

Бзории захмаро мехаст бар равад

بزاری زخمه را میخست بر رود

зи хӯни дида пул мебаст бар равад

ز خون دیده پل میبست بر رود

Чу оби зари зи абрешими фурӯи рехт

چو‌آب زر ز ابریشم فرو ریخت

Дил аз абрешим ҳар мижаи хӯни рехт

دل از ابریشم هر مژّه خون ریخت

Сурӯдӣ гуфт ҳурмузи к-эии длором

سرودی گفت هرمز کای دلارام

Ҷаҳон чун ҷонстон омад бидиҳ ҷом

جهان چون جانستان آمد بده جام

Чу оташи об дар даҳ косаеи зуд

چو آتش آب در ده کاسهیی زود

Ки умр аз кӣсаи морФт чун дӯд

که عمر از کیسهٔ مارفت چون دود

Паёпаии даҳ май куҳнаи бнўрўз

پیاپی ده می کهنه بنوروز

Ки дили пар ишқ дорам синаи пари сӯз

که دل پر عشق دارم سینه پر سوز

Биор он об чун оташи замонӣ

بیار آن آب چون آتش زمانی

Ки нест аз дай ва аз фардои нишоне

که نیست از دی و از فردا نشانی

Чу резон шуд шукуфа аз дарахтон

چو ریزان شد شکوفه از درختان

Меӣ дар даҳ чу рӯй некбахтон

میی در ده چو روی نیکبختان

Биё то бонги ҷӯии оби бинӣ

بیا تا بانگ جوی آب بینی

Шукуфаи бинӣу маҳтоби бинӣ

شکوفه بینی و مهتاب بینی

Басӣ чодар кашад ашкўФаҳи пок

بسی چادر کشد اشکوفهٔ پاک

Кашида мо бчодр рӯй брхок

کشیده ما بچادر روی برخاک

Май сари ҷӯшро дар даҳ салое

می سر جوش را در ده صلایی

Ки дрдмонаҳ сар дорад на пое

که دردمانه سر دارد نه پایی

Бигуфт ин вази ишқ рӯй дилбар

بگفت این وز عشق روی دلبر

Басар мегашт ва хӯн мекард аз бар

بسر میگشت و خون میکرد از بر

Ҷавону масту ошиқ дар чунин ҳол

جوان و مست و عاشق در چنین حال

Дилии баси пари сухани лекини забони лол

دلی بس پر سخن لیکن زبان لال

Чунин ҷое касе бо дил намонад

چنین جایی کسی با دل نماند

Ки чаҳ девона чаҳ оқил намонад

که چه دیوانه چه عاقل نماند

Биёмад доя ва бар гул зад обӣ

بیامد دایه و بر گل زد آبی

Шуд он об аз рухи гул чун гулобӣ

شد آن آب از رخ گل چون گلابی

Гул бехештан аз ишқу мастӣ

گل بی خویشتن از عشق و مستی

Даромад аз ҳавоӣ май парастӣ

درامد از هوای می پرستی

Бсҳн боғ шуд бо дилбари хеш

بصحن باغ شد با دلبر خویش

з наргис кард пурхӯни зевари хеш

ز نرگس کرد پرخون زیور خویش

Сабо аз қҳФи лола ҷуръа мехӯрд

صبا از قحف لاله جرعه میخورد

Чаман чун наварӯсӣ ҷилва мекард

چمن چون نوعروسی جلوه میکرد

зи икики барги наққошони фитрат

ز یکیک برگ نقاشان فطرت

Намӯда хурдаи корӣҳои қудрат

نموده خرده کاریهای قدرت

Арӯсони чамани бурқаъи кушода

عروسان چمن برقع گشاده

Ҳазорон бача бе шӯии зода

هزاران بچهٔ بی شوی زاده

Чамани дрхосит чун Марям омад

چمن درخاصیت چون مریم آمد

Ки фарзанди чамани исо дам омад

که فرزند چمن عیسی دم آمد

Чу бсроиндаҳ шуд он сарви озод

چو بسراینده شد آن سرو آزاد

Бирақс афтод гул чун шохи шамшод

برقص افتاد گل چون شاخ شمشاد

Гулу булбули ҳамаи шаб роз гуфтанд

گل و بلبل همه شب راز گفتند

Ҳадиси ъшқбозӣ боз гуфтанд

حدیث عشقبازی باز گفتند

Ҷавонӣ буду мастӣу баҳорӣ

جوانی بود و مستی و بهاری

Ҷаҳони эмини зиҳии хуши рӯзгорӣ

جهان ایمن زهی خوش روزگاری

Гулу ҳурмузи баҳам анбоз гашта

گل و هرمز بهم انباز گشته

зи хӯни шиша санг андоз гашта

ز خون شیشه سنگ انداز گشته

Бадастии зулф гул оварда дар чанг

بدستی زلف گل آورده در چنگ

Бадастии хӯрда май аз ҷоми гулранг

بدستی خورده می از جام گلرنگ

Чу лухтӣ тўФ карданд он ду дилҷӯй

چو لختی طوف کردند آن دو دلجوی

Бхлўтгоаҳи рафтанд аз лаби ҷӯй

بخلوتگاه رفتند از لب جوی

з бе сабрии дили ҳурмузи ҳамеи ҷуст

ز بی صبری دل هرمز همی جست

Ки то бо гули магар даракаш кунад даст

که تا با گل مگر درکش کند دست

Бнқдии васл ширўднбаҳ медид

بنقدی وصل شیرودنبه میدید

Барон оташи дил чун пунба медид

بران آتش دل چون پنبه میدید

Даромад ҳамчуи мурғии сӯии дунба

درآمد همچو مرغی سوی دنبه

Бчрбии дояро мекард пунба

بچربی دایه را میکرد پنبه

Чу огаҳ шуд забон бикшод доя

چو آگه شد زبان بگشاد دایه

Ки моро нест бар солуси поя

که مارا نیست بر سالوس پایه

Чу мӯем пунба шуд дар пунба кардан

چو مویم پنبه شد در پنبه کردن

Маро пунба макун дар дунба хӯрдан

مرا پنبه مکن در دنبه خوردن

Чу пунба то ту дар атлас раседӣ

چو پنبه تا تو در اطلس رسیدی

Чу карами пелаи пашмам дар кашидӣ

چو کرم پیله پشمم در کشیدی

з гуфт дояи гул тшўир мехӯрд

ز گفت دایه گل تشویر میخورد

Аз он тшўири шукр шер мехӯрд

از آن تشویر شکّر شیر میخورد

зи шарм ӯ арақ мерехт аз гул

ز شرم او عرق میریخت از گل

Ниҳон мекард гул дар зери сунбул

نهان میکرد گل در زیر سنبل

Бар дояи дилии пар ғам нишаста

بر دایه دلی پر غم نشسته

зи хиҷлат бар гулаш шабнам нишаста

ز خجلت بر گلش شبنم نشسته

Бохри дояи мискин бурун шуд

بآخر دایهٔ مسکین برون شد

Кунун бишинав ки ҳол ҳар дўчўншд

کنون بشنو که حال هر دوچونشد

Чу тоқат тоқ шуд ҳурмуз барошуфт

چو طاقت طاق شد هرمز برآشفت

Бзири лаби зики шукр сухан гуфт

بزیر لب زیک شکّر سخن گفت

Бгл гуфт эй ду ёқӯтати шикаррез

بگل گفت ای دو یاقوتت شکرریز

зи махмурии ду бодомати саҳархез

ز مخموری دو بادامت سحرخیز

Қамари ҳамсояи сӣ кавкаби ту

قمر همسایهٔ سی کوکب تو

Шукри ҳамшираи лаъли лаби ту

شکر همشیرهٔ لعل لب تو

Туе шамъу шкрдории бхрўор

تویی شمع و شکرداری بخروار

Манам бар шамъи ту парвонаи кирдор

منم بر شمع تو پروانه کردار

Чу бар ишқаст парвонаи димоғӣ

چو بر عشقست پروانه دماغی

Гзирш набӯд аз равғани чароғӣ

گزیرش نبود از روغن چراغی

Чу шамъӣ гаштае ҳамхонаи ман

چو شمعی گشتهیی همخانهٔ من

Бик шукр бидиҳ парвонаи ман

بیک شکّر بده پروانهٔ من

зи сад шукри марои охири яке даҳ

ز صد شکّر مرا آخر یکی ده

Агар бисёр надиҳӣ андакии даҳ

اگر بسیار ندهی اندکی ده

Бхўшии садақаи даҳ як бӯсаи мо ро

بخوشی صدقه ده یک بوسه ما را

Ки садақа боз гирданд бало ро

که صدقه باز گرداند بلا را

Бидиҳ як бӯса чаҳ ҷой малоласт

بده یک بوسه چه جای ملالست

Ки имшаби чошнӣ борӣ ҳалоласт

که امشب چاشنی باری حلالست

Нахустин кӯза дар дардии зании ту

نخستین کوزه در دردی زنی تو

Агар бахяи бад-ӣни хурдии зании ту

اگر بخیه بدین خردی زنی تو

Мабош охири бад-ӣни борӣки рейсӣ

مباش آخر بدین باریک ریسی

Ки як як нахи чунин бар ман нависӣ

که یک یک نخ چنین بر من نویسی

Туро чун малик хузистонаст имрӯз

ترا چون ملک خوزستانست امروز

Бик шукр макун бухл эй длФрўз

بیک شکّر مکن بخل ای دلفروز

Чўшди ҷонами зи ҷоми хусравии маст

چوشد جانم ز جام خسروی مست

Бики бӯсаи диламро кун қавии даст

بیک بوسه دلم را کن قوی دست

Бохр чун басӣ боҳам бигуфтанд

بآخر چون بسی باهم بگفتند

Чу шер ва чун шукр бо ҳам бихуфтанд

چو شیر و چون شکر با هم بخفتند

Гул аз сар чун салои нози дардоад

گل از سر چون صلای ناز درداد

Матоъи айшро овоз дар дод

متاع عیش را آواز در داد

зи шухӣ чун зҳд бигузашт нозаш

ز شوخی چون زحد بگذشت نازش

Блби узрӣ чу шукри хости бозаш

بلب عذری چو شکّر خواست بازش

Хушо он кӣна ва он ъзрҷўиӣ

خوشا آن کینه و آن عذرجویی

Ки он дами хўштрст аз ҳарчӣ гӯйӣ

که آن دم خوشترست از هرچه گویی

Чу дўрх ҳар ду рўборў ниҳоданд

چو دورخ هر دو روبارو نهادند

зи бӯсаи қуфл бо иксў ниҳоданд

ز بوسه قفل با یکسو نهادند

Дўрх бар ҳам лаб аз посухи Фгнднд

دورخ بر هم لب از پاسخ فگندند

Бабўса асб дар шҳрхи Фгнднд

ببوسه اسب در شهرخ فگندند

Чу ҷавзои он ду маҳваш рӯй дар рӯй

چو جوزا آن دو مهوش روی در روی

Бабўса дида ҳар як мӯӣ бар мӯӣ

ببوسه دیده هر یک موی بر موی

Дӯдаст андар каш овараданд ҳар ду

دودست اندر کش آوردند هر دو

Суханҳои хуш овараданд ҳар ду

سخنهای خوش آوردند هر دو

Ҳикоят чун зи шукр бартар ояд

حکایت چون ز شکّر برتر آید

Басӣ аз шаҳду шукр хуштар ояд

بسی از شهد و شکّر خوشتر آید

Чўхўштр бошад аз ду ошиқи нағз

چوخوشتر باشد از دو عاشق نغز

Ду шукрашони баҳами бодом дар мағз

دو شکرشان بهم بادام در مغز

Чу боҳам ҳар ду дилбар дӯст буданд

چو باهم هر دو دلبر دوست بودند

Ду мағз ва ҳар ду дар як пӯст буданд

دو مغز و هر دو در یک پوست بودند

Зада асбоби шодии дасти дарҳам

زده اسباب شادی دست درهم

Бпои афтодаи ду сармаст дар ҳам

بپای افتاده دو سرمست در هم

Забон бикшод ҳурмуз дар шаби тор

زبان بگشاد هرمز در شب تار

Ки сбҳои брмдми ҷзбри лаби ёр

که صبحا برمدم جزبر لب یار

Мадами зинҳор эй субҳ аз фузулӣ

مدم زنهار ای صبح از فضولی

Дамӣ дигар макун хилвати бшўлӣ

دمی دیگر مکن خلوت بشولی

Мадами комшб баҳам корӣаст мо ро

مدم کامشب بهم کاریست ما را

Бшб дар рӯз бозорӣаст мо ро

بشب در روز بازاریست ما را

Чу шамъӣ то бурузами зиндаи имшаб

چو شمعی تا بروزم زنده امشب

Бимирамгар зании як хандаи имшаб

بمیرم گر زنی یک خنده امشب

Туе эй субҳи имшаби дастгирам

تویی ای صبح امشب دستگیرم

Нафаси гармии барории ман бимирам

نفس گرمی برآری من بمیرم

Ҳар онкасро ки бо моҳӣаст ҳоле

هر آنکس را که با ماهیست حالی

Бирав як дами шабӣ , моҳӣ чу солӣ

برو یک دم شبی، ماهی چو سالی

Шаби васли яккаи дили хуррами намояд

شب وصل یکه دل خرّم نماید

Басии кӯтаҳтар аз икдми намояд

بسی کوته تر از یکدم نماید

Дили ҳурмуз дар он шаб ҷӯш мезад

دل هرمز در آن شب جوش میزد

зи бими рӯзи нўшо нӯш мезад

ز بیم روز نوشا نوش میزد

Бгл мегуфт к-эии танги шукри пош

بگل میگفت کای تنگ شکر پاش

Ки мо гаштем аз лаълати гҳрпош

که ما گشتیم از لعلت گهرپاش

Гулӣ дар танг оварадему рстим

گلی در تنگ آوردیم و رستیم

Бшкр то бгрдн дар нишастем

بشکّر تا بگردن در نشستیم

Азин дод вестад бо ҳури зодӣ

ازین داد وستد با حور زادی

Бохри бстдим аз умр додӣ

بآخر بستدیم از عمر دادی

Бкоми хеши дидаи чашми бад ро

بکام خویش دیده چشم بد را

Бкоми дили расонидеми худ ро

بکام دل رسانیدیم خود را

Надонам то мродри длФрўзӣ

ندانم تا مرادر دلفروزی

Чунин шаби низхўоҳд буд рӯзӣ

چنین شب نیزخواهد بود روزی

Чунин шаб низ бо чандини саломат

چنین شب نیز با چندین سلامت

Набинад халқ то рӯзи қиёмат

نبیند خلق تا روز قیامت

Бохр чун шукр бар шаҳди хстнд

بآخر چون شکر بر شهد خستند

Бпстаҳ бар кушодани аҳди бастанд

بپسته بر گشادن عهد بستند

Кигар муҳлат буд дар зиндагонӣ

که گر مهلت بود در زندگانی

Баҳам ронем умрии Комронӣ

بهم رانیم عمری کامرانی

Смнбр бо шукри лаб қавл мекард

سمنبر با شکر لب قول میکرد

Дилаши фарёду ҷон лоҳўл мекард

دلش فریاد و جان لاحول میکرد

Миён ҳар ду шуд чун аҳди баста

میان هر دو شد چون عهد بسته

Гулаши гуфто ки кардӣ лаъли хаста

گلش گفتا که کردی لعل خسته

Кашида дорадаст эй мояи ноз

کشیده داردست ای مایهٔ ناز

Ки бисёре хурӣ аз мо шукри боз

که بسیاری خوری از ما شکر باز

Биё то хуши бхсбим ва бихандем

بیا تا خوش بخسبیم و بخندیم

Калиди бӯса дар дарёи Фгндим

کلید بوسه در دریا فگندیم

Ҷавобаш дод ҳурмузи к-эии смнбўӣ

جوابش داد هرمز کای سمنبوی

Чаҳ бархезад азин хуфтани сухани гӯй

چه برخیزد ازین خفتن سخن گوی

Ту оташ дар ҷаҳон афгандӣ имшаб

تو آتش در جهان افگندی امشب

Гулӣ зон бар ҷаҳони михндии имшаб

گلی زان بر جهان میخندی امشب

Ним он мурғи ман каз чашмаи нӯш

نیم آن مرغ من کز چشمهٔ نوش

Шавам аз шарбатии оби ту хомӯш

شوم از شربتی آب تو خاموش

Магас чун нест шукр ҳаст қӯтам

مگس چون نیست شکّر هست قوتم

Басӯии парда бар чун анкабутам

بسوی پرده بر چون عنکبوتم

Касеро ончунон ганҷ наоне

کسی را آنچنان گنج نهانی

Даҳани бандади боби зиндагонӣ

دهن بندد بآب زندگانی

зи роҳи кӯр бар мибоидт хост

ز راه کور بر میبایدت خاست

Наёяд корам аз обии тиҳии рост

نیاید کارم از آبی تهی راست

Надода бодаеи осӯдаи имшаб

نداده بادهیی آسوده امشب

Бобм медиҳӣ полудаи имшаб

بآبم میدهی پالوده امشب

Чу ҳастам шукратро чошнии гир

چو هستم شکّرت را چاشنی گیر

Бчрбӣ низ хоҳам равған аз шер

بچربی نیز خواهم روغن از شیر

Чу шукр ҳаст лухтии ширбоид

چو شکّر هست لختی شیرباید

Чаҳ мегӯям ҳадафро тир бояд

چه میگویم هدف را تیر باید

зи писта чанд беруни аФгнми пӯст

ز پسته چند بیرون افگنم پوست

Ки писта кор бигорӣаст эй дӯст

که پسته کار بیگاریست ای دوست

Лабатро чун зкўаҳ об ҳаётаст

لبت را چون زکوة آب حیاتست

Чу аз ҳар ҷотрои бишки зи кўтст

چو از هر جاترا بیشک ز کوتست

Чу ман дарвешам аз баҳри наботӣ

چو من درویشم از بهر نباتی

Бад-ӣни дарвеши бедили даҳ зи кўтӣ

بدین درویش بیدل ده ز کوتی

Чаҳ мехоҳӣ зи ман зин беш охир

چه میخواهی ز من زین بیش آخر

Набӯдат ҳечкас дарвеши охир

نبودت هیچکس درویش آخر

Чу ту бо ман бик неъмат кунӣ соз

چو تو با من بیک نعمت کنی ساز

Худовандати якеро даҳ диҳад боз

خداوندت یکی را ده دهد باز

Бшкр дар даҳ овози сиблатӣ

بشکّر در ده آواز سبیلی

Ки некӯ набӯд аз некӯи бахилӣ

که نیکو نبود از نیکو بخیلی

Ҳўӣ мехонд ҳурмузро бтълим

هوی میخواند هرمز را بتعلیم

Ки бигузоради алиф бар ҳалқа мем

که بگذارد الف بر حلقهٔ‌میم

Чу ҳурмузи он алифро мухталиф кард

چو هرمز آن الف را مختلف کرد

Ду соқи хеши гул чун лоам алиф кард

دو ساق خویش گل چون لام الف کرد

Бгрдонид рӯй он сими тани ҳур

بگردانید روی آن سیم تن حور

Ки бодои он алиф аз мем ман давр

که بادا آن الف از میم من دور

Нахоҳад ёфт алиф бар мем ман роҳ

نخواهد یافت الف بر میم من راه

Алиф чизе надорад бӯса дар хоҳ

الف چیزی ندارد بوسه در خواه

Турои ҷузи бӯса додан нест рӯе

ترا جز بوسه دادن نیست رویی

Наёбади он алиф зин мем мӯе

نیابد آن الف زین میم مویی

Агар ту ҳамчу симӣ дидӣ ин мем

اگر تو همچو سیمی دیدی این میم

Надорад ҳеҷ кории санг дар сим

ندارد هیچ کاری سنگ در سیم

Дили сангинат ин мехоҳад аз кор

دل سنگینت این میخواهد از کار

Ки ту сангӣ дарандозӣ бикбор

که تو سنگی دراندازی بیکبار

Сари дандон ба шукр тез кардӣ

سر دندان به شکّر تیز کردی

Ки шафтолуӣ бодонгиз хӯрдӣ

که شفتالوی بادانگیز خوردی

Бабўсагар дилат бо мо ризо дод

ببوسه گر دلت با ما رضا داد

зи танги гули басии шукри турои бод

ز تنگ گل بسی شکّر ترا باد

Вагар розии Неи дам бар зан аз пӯст

وگر راضی نیی دم بر زن از پوست

Шабати хуш бодоинк рафтам эй дӯст

شبت خوش باداینک رفتم ای دوست

Чу солим нест бист аз ман маёзор

چو سالم نیست بیست از من میازار

Зкўаҳ аз бист бояд дод ночор

زکوة از بیست باید داد ناچار

Чу ман дрзоди хеш аз бист тоқам

چو من درزاد خویش از بیست طاقم

Макун чун бист ақд аз ҷуфти соқам

مکن چون بیست عقد از جفت ساقم

Чу мақсӯди ман аз ту ҳаст дидор

چو مقصود من از تو هست دیدار

Ту чун ман бош агар ҳастӣ харидор

تو چون من باش اگر هستی خریدار

Бибастон қадар гул чандонаст эй дӯст

ببستان قدر گل چندانست ای دوست

Ки зери парда бо ғунчаи сети ҳам пӯст

که زیر پرده با غنچه ست هم پوست

Чу аз парда барояд чусту чолок

چو از پرده برآید چست و چالاک

Ббўинд ва биндозанд дар хок

ببویند و بیندازند در خاک

Чу байза пора шуд бар меҳри анбар

چو بیضه پاره شد بر مهر عنبر

Чу авд хом сӯзандаш бмҷмр

چو عود خام سوزندش بمجمر

Нигин каз кон бадаст оварда ҳаккок

نگین کز کان بدست آورده حکاک

Кунад аз чархи гардандаи дилаши чок

کند از چرخ گردنده دلش چاک

Бмҳр ман макун зинҳори оҳанг

بمهر من مکن زنهار آهنگ

Ки гул дар ғунчаи беҳтари лаъл дар санг

که گل در غنچه بهتر لعل در سنگ

Марои хоҳии ҳавоӣ хеш бигзор

مرا خواهی هوای خویش بگذار

Мари ин дарҷами биҷой хеш бигзор

مر این درجم بجای خویش بگذار

Бмҳр ман наёбӣ ҷузи шукри чиз

بمهر من نیابی جز شکر چیز

Бмҳри дарҷи ман мнгрдгар низ

بمهر درج من منگرد گر نیز

Калиди дарҷи муҳками дори имрӯз

کلید درج محکم دار امروز

Ки точўн гардад он кор эй дили афрӯз

که تاچون گردد آن کار ای دل افروز

зи гул ҳурмуз Биҷӯш омад дгрбор

ز گل هرمز بجوش آمد دگربار

Ки дар шӯрам макун эй хуши намаки ёр

که در شورم مکن ای خوش نمک یار

зи ту , бе ғами наёбади каси насибӣ

ز تو، بی غم نیابد کس نصیبی

Ки раъноеи з гул набӯд ғарибӣ

که رعنایی ز گل نبود غریبی

Бкоми дил чаҳ мегирӣ ҷудоӣ

بکام دل چه میگیری جدایی

Фароғат нестат то кӣ намое

فراغت نیستت تا کی نمایی

Гувоҳӣ медиҳӣ бар хештани ту

گواهی میدهی بر خویشتن تو

Вале ошиқтарӣ биллоҳи зи ман ту

ولی عاشق تری باللّه ز من تو

зи рӯбоҳии бпрсиднди аҳвол

ز روباهی بپرسیدند احوال

зи маърӯфони гувоҳаш буд дунбол

ز معروفان گواهش بود دنبال

Чу дил бо ту кунад дар косаи дастӣ

چو دل با تو کند در کاسه دستی

Чаро дар косагирӣ дасти мастӣ

چرا در کاسه گیری دست مستی

Дилат аз нақши ишқами давр чун шуд

دلت از نقش عشقم دور چون شد

Ки нақш аз санги натавонад бурун шуд

که نقش از سنگ نتواند برون شد

Балӣ дар санг будат нақши оташ

بلی در سنگ بودت نقش آتش

Биҷуст ин оташ аз санги ту хуши хуш

بجست این آتش از سنگ تو خوش خوش

Чу майдонӣ ту кирдори замона

چو میدانی تو کردار زمانه

Чаро шурии дарин занбӯри хона

چرا شوری درین زنبور خانه

Чу дар корӣ бихоҳӣ кард ором

چو در کاری بخواهی کرد آرام

Дар аввал кун ки пайдо нест анҷом

در اوّل کن که پیدا نیست انجام

Раво бошад ки даврони замона

روا باشد که دوران زمانه

Буд моро дар анҷом аз миёна

بود ما را در انجام از میانه

Аҷаб набӯд ки надиҳади умри ман дов

عجب نبود که ندهد عمر من داو

Макун , мстиз , эй гули масти муштов

مکن، مستیز، ای گل مست مشتاو

Вагар ҳосили нмидории ту комам

وگر حاصل نمیداری تو کامم

Шудам , ингори ншнўдии ту номам

شدم، انگار نشنودی تو نامم

Дарин маънӣ науфтодат бад аз ман

درین معنی نیفتادت بد از من

Лабатгар як шукри сад бастад аз ман

لبت گر یک شکر صد بستد از من

Бдндонгар лабатро хаста кардам

بدندان گر لبت را خسته کردم

Бабўса марҳамаш пайваста кардам

ببوسه مرهمش پیوسته کردم

Бдндон зон лаб лаълат гузидам

بدندان زان لب لعلت گزیدم

Ки то хӯн аз лаби лаълати мазидам

که تا خون از لب لعلت مزیدم

Чўхўрдии хӯнам аз лаб боз кардам

چوخوردی خونم از لب باز کردم

Ки хуши хуш аз лабати хӯни бозхурдам

که خوش خوش از لبت خون بازخوردم

Кунун рафтам чаҳ узрат хоҳам имшаб

کنون رفتم چه عذرت خواهم امشب

Ки дар бемеҳрят бе моҳами имшаб

که در بی مهریت بی ماهم امشب

Чу гуфт ин хост то бархезад аз ҷой

چو گفت این خواست تا برخیزد از جای

Гулаш афтод ҳамчун зулф дар пой

گلش افتاد همچون زلف در پای

Ки гулро ин чунин мапасндӣ охир

که گل را این چنین مپسندی آخر

Бики ҳамлаи сипари бФгндии охир

بیک حمله سپر بفگندی آخر

Гулам зон пеш ту афганд бодам

گلم زان پیش تو افگند بادم

Машав аз хат ки сар бар хати ниҳодам

مشو از خط که سر بر خط نهادم

Дили худ донаи дом ту кардам

دل خود دانهٔ دام تو کردم

Хирадро хутбаи бурноам ту кардам

خرد را خطبه برنام تو کردم

Чу сар бар пояти орми сарфарозам

چو سر بر پایت آرم سرفرازم

Чу ҷон дар поят афшонам бинозам

چو جان در پایت افشانم بنازم

Даруни ҷонӣ эй дар хӯни ҷонам

درون جانی ای در خون جانم

Надонам ҷузи ту каси беруни ҷонам

ندانم جز تو کس بیرون جانم

Зиҳии дилсӯзи ёри новафодор

زهی دلسوز یار ناوفادار

Зиҳии ғмхўораҳи дилбанди ҷгрхўор

زهی غمخواره دلبند جگرخوار

Чу доман рӯй ман дар пои дида

چو دامن روی من در پای دیده

Вазин саргашта , домани дркшидаҳ

وزین سرگشته، دامن درکشیده

з бимҳрӣ машав эй маи зи ман давр

ز بیمهری مشو ای مه ز من دور

Ки на ҳаргиз буд бе меҳри маи нур

که نه هرگز بود بی مهر مه نور

Чу дилро дар миён хат кашидӣ

چو دل را در میان خط کشیدی

Хаттӣ дар дил кашидӣ ва рамедӣ

خطی در دل کشیدی و رمیدی

Чу ҳалқа то бадар бозам наҳодӣ

چو حلقه تا بدر بازم نهادی

Чу шамъами сӯхтӣ газам наҳодӣ

چو شمعم سوختی گازم نهادی

Кунун аз хашми ман дам сард кардӣ

کنون از خشم من دم سرد کردی

Диламро шҳрбнд дард кардӣ

دلم را شهربند درد کردی

Чўхоки роҳи пешати бурдборам

چوخاک راه پیشت بردبارم

Чу хӯни дидаи сар на бар канорам

چو خون دیده سر نه بر کنارم

Чунин нозук мабош эй ҷони ман ту

چنین نازک مباش ای جان من تو

Ки аз гул барнатобӣ як сухани ту

که از گل برنتابی یک سخن تو

Басӣ мелам зи ъушрат аз ту бешаст

بسی میلم ز عشرت از تو بیشست

Вале бимами з расвоӣ хешаст

ولی بیمم ز رسوایی خویشست

Гули ширини бшкри лаби кушода

گل شیرین بشکّر لب گشاده

Фусун мехонд сар бар хати ниҳода

فسون میخواند سر بر خط نهاده

Бохри он фусуни ҳам кор гар шуд

بآخر آن فسون هم کار گر شد

Дили ҳурмуз аз он дилбар дигар шуд

دل هرمز از آن دلبر دگر شد

Бглрх гуфт эй чун гул кам озор

بگلرخ گفت ای چون گل کم آزار

Мгир аз ман чу гул аз як дами озор

مگیر از من چو گل از یک دم آزار

Чу комами брнмиорӣ кунун ман

چو کامم برنمیآری کنون من

Бкоми ту даҳуми хаттии бхўни ман

بکام تو دهم خطّی بخون من

Чу бо ман минсозии каж чаҳ бозам

چو با من مینسازی کژ چه بازم

Ман длсўхтаҳ бо ту бисозам

من دلسوخته با تو بسازم

Бигуфт ину шукр дар танг оварад

بگفت این و شکر در تنگ آورد

зи зулфаши моҳ дар харчанг оварад

ز زلفش ماه در خرچنگ آورد

Гуҳӣ дуздед аз оби зиндагонӣ

گهی دزدید از آب زندگانی

Блби барадаши зи шукри ройгонӣ

بلب بردش ز شکّر رایگانی

Гуҳӣ бар ангабин зад қанд ӯ ро

گهی بر انگبین زد قند او را

Гуҳии бигусасти гардани банд ӯ ро

گهی بگسست گردن بند او را

Гуҳии шукри зи мағз писта хӯрд ӯ

گهی شکّر ز مغز پسته خورد او

Гуҳии лаълаши бмрҷон хаста кард ӯ

گهی لعلش بمرجان خسته کرد او

Гуҳӣ бо сими кор ӯ чу зар кард

گهی با سیم کار او چو زر کرد

Гуҳӣ бо дӯсти дасти андар камар кард

گهی با دوست دست اندر کمر کرد

Гуҳии сад ҳалқаи зонзлФи зираи пӯш

گهی صد حلقه زانزلف زره پوش

Бикдм кард ҳамчун ҳалқа дар гӯш

بیکدم کرد همچون حلقه در گوش

Гуҳӣ аз писта уннобаш бахаст ӯ

گهی از پسته عنّابش بخست او

Бабўса бар шукри фундуқи шикаст ӯ

ببوسه بر شکر فندق شکست او

з себаш кард шафтолуи басии боз

ز سیبش کرد شفتالو بسی باز

Магари пайваста буд он ҳар дўзоғоз

مگر پیوسته بود آن هر دوزاغاز

Бихуфтанд он ду дилбар ҳамчунин маст

بخفتند آن دو دلبر همچنین مست

Ки то боди саҳаргаҳ бар замини ҷуст

که تا باد سحرگه بر زمین جست

Сипоҳи рӯз чун бар шаб ғулув кард

سپاه روز چون بر شب غلو کرد

Насими субҳи ҷонро тоза рӯ кард

نسیم صبح جان را تازه رو کرد

Бигӯаш омад зи дарёии сиёҳӣ

بگوش آمد ز دریای سیاهی

Хурӯши мурғи шабгир аз пагоҳӣ

خروش مرغ شبگیر از پگاهی

зи боди субҳи гул сармаст бурҷаст

ز باد صبح گل سرمست برجست

Нигари гул чун буд дар субҳдами маст

نگر گل چون بود در صبحدم مست

Чу гул бархест ҳурмуз низ бархест

چو گل برخاست هرمز نیز برخاست

Сабӯҳиро зи глрхи бодаи дархост

صبوحی را ز گلرخ باده درخواست

Гулаши гуфтои з бӯе мезанӣ хуш

گلش گفتا ز بویی میزنی خوش

Хуморат мекунад аз мастии дӯш

خمارت میکند از مستی دوش

Бадаст худ мемахмурем даҳ

بدست خود می مخموریم ده

Вазони пас дршдн дастурем даҳ

وزان پس درشدن دستوریم ده

Бибояд рафт чун рӯзаст ва мо маст

بباید رفت چون روزست و ما مست

Ки то брмонёбди чашми бади даст

که تا برمانیابد چشم بد دست

Ки чун паймона пар гардад бноком

که چون پیمانه پر گردد بناکام

Бигардонад сари худ дар саранҷом

بگرداند سر خود در سرانجام

Бигуфт ин ва меӣ хӯрд ва меӣ дод

بگفت این و میی خورد و میی داد

Дам аз об қадаҳ мезад призод

دم از آب قدح میزد پریزاد

Чу кард оби қадаҳро он парии нӯш

چو کرد آب قدح را آن پری نوش

Шуд ӯ ҳамчун парӣ дар оби хомӯш

شد او همچون پری در آب خاموش

БиФтоднд ҳар ду мояи ноз

بیفتادند هر دو مایهٔ ناز

зи мастӣ саргарон карда зи сарбоз

ز مستی سرگران کرده ز سرباز

Яке сар дар канори он ниҳода

یکی سر در کنار آن نهاده

Ғамаши сар дар миёни ҷони ниҳода

غمش سر در میان جان نهاده

Якеро пои он як гашта болин

یکی را پای آن یک گشته بالین

Ниҳодаи ёрро болини симин

نهاده یار را بالین سیمین

Ду ошиқро зи худ як ҷӯи хабар на

دو عاشق را ز خود یک جو خبر نه

Вазин олами вазони олами асар на

وزین عالم وزان عالم اثر نه

зи хубу зишти дунёи бози руста

ز خوب و زشت دنیا باز رسته

Бакулӣ аз ниёзу нози руста

بکلّی از نیاز و ناز رسته

Шунӯдам аз яке мастии боўоз

شنودم از یکی مستی بآواز

Ки мезон мехӯрам каз худ раҳами боз

که می زان میخورم کز خود رهم باز

Чу субҳ аз чархи гардуни пардаи бФгнд

چو صبح از چرخ گردون پرده بفگند

Сипедаи сад ҳазорон зардаи бФгнд

سپیده صد هزاران زرده بفگند

Сипеда аз пас боло даромад

سپیده از پس بالا درآمد

Дар субҳ аз бен дарёи баромад

دُر صبح از بن دریا برآمد

Чу шуд равшан даромад дояи пер

چو شد روشن درآمد دایهٔ پیر

Ду дилбар дид пой ҳар ду дар қӣр

دو دلبر دید پای هر دو در قیر

На нақулӣ ҳозири венаи шамъ бар пой

نه نقلی حاضر ونه شمع بر پای

На май монда , на мҷлсхонаҳи барҷоӣ

نه می مانده، نه مجلسخانه برجای

Ҷаҳони равшан шуда , шамъӣ нишаста

جهان روشن شده، شمعی نشسته

Шаробии рехта , ҷомии шикаста

شرابی ریخته، جامی شکسته

Ҳамаи хонаи қадаҳи пораи гирифта

همه خانه قدح پاره گرفته

Замини симои михўораҳи гирифта

زمین سیمای میخواره گرفته

Даромад дояу фарёд дар баст

درآمد دایه و فریاد در بست

Збонгши длгшоӣ аз ҷой бурҷаст

زبانگش دلگشای از جای برجست

Чу ҳурмуз дид гулро ҷуст бар пой

چو هرمز دید گل را جست بر پای

Ки то бадрӯд кардаш масти барҷоӣ

که تا بدرود کردش مست برجای

Чу мебадрӯд кард он рашки ма ро

چو می بدرود کرد آن رشک مه را

зи бӯсаи бадарғаи бардошти раҳ ро

ز بوسه بدرقه برداشت ره را

Гули хуршед рух бархесту доя

گل خورشید رخ برخاست و دایه

Равони дояи пас гули ҳамчуи соя

روان دایه پس گل همچو سایه

Басӯи қаср шуд , ваон рӯз то шаб

بسوی قصر شد، وان روز تا شب

зи шавқи он шабаш мегуфт ё раб

ز شوق آن شبش میگفت یا رب

Гуҳӣ мекард азон мастии хумораш

گهی میکرد ازان مستی خمارش

Гуҳӣ зон ноз ва он бӯсу канораш

گهی زان ناز و آن بوس و کنارش

Гуҳӣ зон айшу хушӣ ёд мекард

گهی زان عیش و خوشی یاد میکرد

Гуҳӣ зон орзӯ фарёд мекард

گهی زان آرزو فریاد میکرد

Гуҳӣ зон хўшдлиҳо боз мегуфт

گهی زان خوشدلیها باز میگفت

Гуҳии михост , гоҳе боз мехуфт

گهی میخاست، گاهی باز میخفت

Кунун бингар ки гардун чаҳ ҷафо кард

کنون بنگر که گردون چه جفا کرد

Ки то он ҳар дуро аз ҳам ҷудо кард

که تا آن هر دو را از هم جدا کرد

Фалаки гӯйии яке бозигар омад

فلک گویی یکی بازیگر آمد

Ки ҳар соъати брнгӣ дигар омад

که هر ساعت برنگی دیگر آمد

Фалаки доне ки чист эй марди боҳш

فلک دانی که چیست ای مرد باهش

Яке бегонапарвар , ошнои каш

یکی بیگانه پرور، آشنا کش

Бад-ӣн чун муддатӣ бигузашт аз айём

بدین چون مدّتی بگذشت از ایام

Гул ва ҳурмуз нёсуданд аз ком

گل و هرمز نیاسودند از کام

Гуҳии кому гуҳии ноком будӣ

گهی کام و گهی ناکام بودی

Гуҳии ҷому гуҳии пайғом будӣ

گهی جام و گهی پیغام بودی

Гуҳӣ бо ҳам гуҳӣ бе ҳам нишаста

گهی با هم گهی بی هم نشسته

Гуҳии ҳам ғами гуҳӣ ҳамдам нишаста

گهی هم غم گهی همدم نشسته

Ҷаҳон бар коми худ ронданди як чанд

جهان بر کام خود راندند یک چند

Валек аз кори он ҳар ду фалак ханд

ولیک از کار آن هر دو فلک خند

намекард осиёби чарх дар кӯб

نمی کرد آسیاب چرخ در کوب

Аз он буд Асия бар коми ҷоруб

از آن بود آسیا بر کام جاروب

Гул аз дили донае дар хӯрд мекошт

گل از دل دانهیی در خورد میکاشت

Бъшрти Асия бар гирд медошт

بعشرت آسیا بر گرد میداشت

Чаҳ шодӣ ва чаҳ ғами онҷо ки ӯ шуд

چه شادی و چه غم آنجا که او شد

Ҳама дар Осиё ӯ фурӯ шуд

همه در آسیای او فرو شد

Надонистанд аз аввали ин ҷаҳон ро

ندانستند از اوّل این جهان را

Ки охир чаҳ даройад аз пас онро

که آخر چه درآید از پس آنرا

Ҷаҳон бо як шукри сад неш не дошт

جهان با یک شکر صد نیش نی داشت

Дамии шодяши солии ғами з пай дошт

دمی شادیش سالی غم ز پی داشت

Агар гул бар ҷаҳон хандид як рӯз

اگر گل بر جهان خندید یک روز

Бибин каз шиша гирён шуд бсди сӯз

ببین کز شیشه گریان شد بصد سوز

зи дунёи одамиро хуррамӣ нест

ز دنیا آدمی را خرّمی نیست

Касе кўхрмст ӯ одамӣ нест

کسی کوخرّمست او آدمی نیست