Ало эй фохтаи хуши ҳалқии охир
الا ای فاخته خوش حلقی آخر
зи ҳалқати ҷонФзои халқии охир
ز حلقت جانفزای خلقی آخر
Гуҳари дории даруни дили буруни рез
گهر داری درون دل برون ریز
зи ҳалқи хеш дар сад ҳалқаи хӯни рез
ز حلق خویش در صد حلقه خون ریز
Суханро сози даҳ овоз бигушоӣ
سخن را ساز ده آواز بگشای
Чу бастии тавқи маънӣ роз бигушоӣ
چو بستی طوق معنی راز بگشای
Баҳри бонгии ҷаҳониро бар афрӯз
به هر بانگی جهانی را برافروز
Баҳри дами шамъи ҷониро барафрӯз
به هر دم شمع جانی را برافروز
Чу тарки дона ?дане гирифтӣ
چو ترک دانهٔ دنیی گرفتی
Қафас бишикастӣ ва уқбо гирифтӣ
قفس بشکستی و عقبی گرفتی
Кунунгар қиссаеи дорӣ адо кун
کنون گر قصهای داری ادا کن
Ҳамаи бегонагонро ошно кун
همه بیگانگان را آشنا کن
Сухансанҷӣ ки додӣ дар сухан дод
سخن سنجی که دادی در سخن داد
Чунин кард он сухани санҷи ин сухани ёд
چنین کرد آن سخنسنج این سخن یاد
Ки қайсари онкии ҳурмузро падар буд
که قیصر آنکه هرمز را پدر بود
Ки аз гардуни брФъти бештар буд
که از گردون به رفعت بیشتر بود
Буқат ӯ набӯд афзӯн аз ӯ шоҳ
به وقت او نبود افزون از او شاه
Ҷаҳон афрӯхт бар гардуни азуи моҳ
جهان افروخت بر گردون ازو ماه
Фалаки аҷрии хури девон ӯ буд
فلک اجری خور دیوان او بود
Хароҷ чанд кишвари он ӯ буд
خراج چند کشور آنِ او بود
зи доролмлки худ Фрмонбрии шод
ز دارالملک خود فرمانبری شاد
Басӯии шоҳ хузистон фиристод
به سوی شاه خوزستان فرستاد
Кигар хоҳӣ ки ёбии тахту тоҷат
که گر خواهی که یابی تخت و تاجت
зи ман бояд пазируфтани хароҷат
ز من باید پذیرفتن خراجت
Бурун кун дахли хузистон ва бифирист
برون کن دخل خوزستان و بفرست
Ки номи ту дарун омад бФҳрст
که نام تو درون آمد به فهرست
Сар аз фармон мапӣч ва пайравӣ кун
سر از فرمان مپیچ و پیروی کن
Чу сар бар хат наҳодӣ хусравӣ кун
چو سر بر خط نهادی خسروی کن
Агар як мӯӣ аз мо сар битобӣ
اگر یک موی از ما سر بتابی
Замин бар сар кунӣ ва сар наёбӣ
زمین بر سر کنی و سر نیابی
Аз он посухи дил шаҳ шуд чунон танг
از آن پاسخ دل شه شد چنان تنگ
Ки аз дилтангяш омад ҷаҳони танг
که از دلتنگیش آمد جهان تنگ
Дамаш сардӣ гирифт ва рӯй зардӣ
دمش سردی گرفت و روی زردی
Сияҳ кардаш сипеҳри лоҷувардӣ
سیه کردش سپهر لاجوردی
Бузургонро бпиш хештан хонд
بزرگان را به پیش خویشتن خواند
Бпиши хурдаи гирони ин сухан ронад
به پیش خرده گیران این سخن راند
Ки қайсар боҷ мехоҳад зи кишвар
که قیصر باج میخواهد ز کشور
Вагар надаҳум балои байнами зи қайсар
وگر ندهم بلا بینم ز قیصر
На дар ҷангаши брошФтни тавонам
نه در جنگش برآشفتن توانم
На боҷ ӯ пазируфтан тавонам
نه باج او پذیرفتن توانم
Касе нест ин замон дар подшоҳӣ
کسی نیست این زمان در پادشاهی
Ки нест аз қайсараши соҳиби кулоҳӣ
که نیست از قیصرش صاحب کلاهی
Бар ӯ ман чун бурун оем замонӣ
بر او من چون برون آیم زمانی
Ки бар ҷонам бурун ояд ҷаҳонӣ
که بر جانم برون آید جهانی
Бузургӣ буд ҳозири раҳнамое
بزرگی بود حاضر رهنمایی
Бғоити хурдаи дони мушкили гушойӣ
به غایت خرده دان مشکل گشایی
Басии шодӣу ғам дар куни дида
بسی شادی و غم در کون دیده
Фасоди олам аз ҳар лавни дида
فساد عالم از هر لون دیده
зи ғами бархестаи дил дар бар ӯ
ز غم برخاسته دل در بر او
Нишаста барфи перӣ бар сар ӯ
نشسته برف پیری بر سر او
Забон аз фикри хомӯшӣ бадар кард
زبان از فکر خاموشی به در کرد
Даҳони родри сухани дарҷ гуҳар кард
دهان را در سخن دُرج گهر کرد
Бшаҳ гуфт эй сипеҳрати ошиёна
به شه گفت ای سپهرت آشیانه
Ҷаноби осмонати остона
جناب آسمانت آستانه
Сахои баҳри вҳлми кӯҳи бодат
سخای بحر و حلم کوه بادت
Шикасти лашкари андӯҳи бодат
شکست لشکر اندوه بادت
Чу рӯй фол гирад шаҳриёрӣ
چو روی فال گیرد شهریاری
Биёбад пушти гармии рӯзгорӣ
بیابد پشت گرمی روزگاری
На ҳаргиз пушт гирданд аз он рӯй
نه هرگز پشت گرداند از آن روی
На рӯй онкии пушти орад аз он сӯй
نه روی آنکه پشت آرد از آن سوی
Ту ин дами фол аз ҳурмуз гирифтӣ
تو این دم فال از هرمز گرفتی
Чунин фолии куҷо ҳаргиз гирифтӣ
چنین فالی کجا هرگز گرفتی
Дар ин ҷанг казу омад фарозат
درِ این جنگ کزو آمد فرازت
Шавад зўҳм дар ин сулҳи бозат
شود زو هم درِ این صلح بازت
Чу ҳурмуз дар сухани гуфтан касе нест
چو هرمز در سخن گفتن کسی نیست
Басӣ медонаду умраш басӣ нест
بسی میداند و عمرش بسی نیست
Чунон озода ва бисёр донист
چنان آزاده و بسیار دانست
Каз озодӣ чу сӯсан даҳ забонаст
کز آزادی چو سوسن ده زبانست
Забони туркӣу рӯмӣу тозӣ
زبان ترکی و رومی و تازی
Ҳамаи миоидш дар чашми бозӣ
همه میآیدش در چشم بازی
Чўоини зебои сухан рӯмӣ забонаст
چو این زیبا سخن رومی زبانست
Агар ӯро фиристӣ лоиқ онаст
اگر او را فرستی لایق آنست
Расӯлиро бар қайсар фиристаш
رسولی را برِ قیصر فرستش
Хазонаи дргшоӣ визр фиристаш
خزانه درگشای و زر فرستش
Бзри иқлӣмат аз қайсари нигаҳдор
به زر اقلیمت از قیصر نگهدار
Ки аз зари ҳамчу зар гардад ҳамаи кор
که از زر همچو زر گردد همه کار
Чу зар дар мағзи дории дӯсти дорӣ
چو زر در مغز داری دوست داری
Вагарна ҳарчӣ дории пӯсти дорӣ
وگرنه هرچه داری پوست داری
Бибояд симу зари чандини штрўор
بباید سیم و زر چندین شتروار
Ҷавоҳири пели боло дар бхрўор
جواهر پیل بالا دُر به خروار
Заҳр дар ҷомаҳои сахти зебо
ز هر در جامههای سخت زیبا
Либоси зарнигору тахти дебо
لباس زرنگار و تخت دیبا
Бихӯру сандалу машки тторӣ
بخور و صندل و مشک تتاری
Абири вънбру авди қиморӣ
عبیر وعنبر و عود قماری
Ғуломии сад ки дар соҳиби ҷамолӣ
غلامی صد که در صاحب جمالی
Фалакашони хоки бӯсад дар ҳаволӣ
فلکشان خاک بوسد در حوالی
Бсҳри танги чашмӣ ҷон фузуда
به سحر تنگ چشمی جان فزوده
Ҷаҳон дар чашмашон мӯе намӯда
جهان در چشمشان مویی نموده
Самандии сад сабақи бардаи зи афлок
سمندی صد سبق برده ز افلاک
Бтк дар чашм карда бодаро хок
به تک در چشم کرده باد را خاک
Ҷаҳонии барқро пешӣ диҳанда
جهانی برق را پیشی دهنده
Чу барқии сад ҷаҳони зишони ҷаҳанда
چو برقی صد جهان زیشان جهنده
Канизии сад зи моҳи афзӯни баҳотар
کنیزی صد ز ماه افزون بهاتر
зи хуршеди фалаки некӯи лақотар
ز خورشید فلک نیکو لقاتر
Намӯдӣ дастбурдии ақлу ҷон ро
نمودی دستبردی عقل و جان را
Бсрпоиии даровардаи ҷаҳон ро
به سر پایی درآورده جهان را
Қабоеу кулоҳии сахти фахри
قبایی و کلاهی سخت فاخر
Мурассаъ карда аз дару ҷавоҳир
مرصع کرده از درّ و جواهر
бад-инсон тӯҳфае аз ганҷи гавҳар
بدینسان تحفهای از گنج گوهر
Равон кун босўорони сӯии қайсар
روان کن با سواران سوی قیصر
Чу қайсар ганҷ напазирад зи ҳурмуз
چو قیصر گنج نپذیرد ز هرمز
Хароҷ ту нахоҳад низ ҳаргиз
خراج تو نخواهد نیز هرگز
Туро аз маслиҳат огоҳ кардам
ترا از مصلحت آگاه کردم
Ту ба донеи сухан кӯтоҳ кардам
تو به دانی سخن کوتاه کردم
Хуш омад рой ӯ , шаҳро чунон кард
خوش آمد رای او، شه را چنان کرد
Ҳама чун ҷамъ шуд ҳар як нишон кард
همه چون جمع شد هر یک نشان کرد
Яке ганҷӣ чу кӯҳи зрбёрост
یکی گنجی چو کوه زر بیاراست
Канизонро бсд зевар биёрост
کنیزان را به صد زیور بیاراست
Чу кӯҳии сим дар ганҷи ҳисорӣ
چو کوهی سیم در گنج حصاری
Шуданд он моҳрӯён дар иморӣ
شدند آن ماهرویان در عماری
Калла бар моҳ чун сарви хиромон
کُله بر ماه چون سرو خرامان
Камари бастанд бар хуии ғуломон
کمر بستند بر خوی غلامان
Чу моҳи тезрав бар пушти бора
چو ماه تیزرو بر پشت باره
Шуданд он муштарии рӯйони савора
شدند آن مشتری رویان سواره
Вазон пас дод ташрифии бҳрмз
وزان پس داد تشریفی به هرمز
Ки хуршеди он надида буд ҳаргиз
که خورشید آن ندیده بود هرگز
Рисолатро чу бас дархур гирифташ
رسالت را چو بس درخور گرفتش
Видоъаш кард ва пас дар бар гирифташ
وداعش کرد و پس در بر گرفتش
Равон шуд ҳурмуз аз хўзони чунон зуд
روان شد هرمز از خوزان چنان زود
Ки барқӣ чун равад барқии чунон буд
که برقی چون رود برقی چنان بود
Чгўими оқибат чун раҳ басар шуд
چه گویم عاقبت چون ره به سر شد
Писар омад боқлим падар шуд
پسر آمد به اقلیم پدر شد
Бики раҳи соҳиби иқболии бсди ноз
به یک ره صاحب اقبالی به صد ناز
Фиристоданд бостқбол ӯ боз
فرستادند به استقبال او باز
Чу рӯзи дигари ин чархи ду то пушт
چو روز دیگر این چرخ دو تا پشت
Намӯд аз оинаи сад гӯнаи ангушт
نمود از آینه صد گونه انگشت
Бсди эъзози ҳурмузро чу фармуд
به صد اعزاز هرمز را چو فرمود
Фурӯд омад зи ранҷ раҳ биёсуд
فرود آمد ز رنج ره بیاسود
Чу шоҳ огаҳ шуд аи здри шаби афрӯз
چو شاه آگه شد از دُرّ شب افروز
Бпиш хештан хондаш ҳмонрўз
به پیش خویشتن خواندش همان روز
Даромад ҳурмузу пешаш замин рафт
درآمد هرمز و پیشش زمین رُفت
Забон бикшод вбри шоҳ офарин гуфт
زبان بگشاد و بر شاه آفرین گفت
Аз он пас тӯҳфаи шаҳи пеш ӯ барад
از آن پس تحفهٔ شه پیش او برد
Бики раҳ арза доду сари фурӯи барад
به یک ره عرضه داد و سر فرو برد
Чу қайсар дид чандон тӯҳфа дар пеш
چو قیصر دید چندان تحفه در پیش
Надид озурдан он шоҳ дар хеш
ندید آزردن آن شاه در خویش
Чу ҳурмузро бидид он шоҳ аз давр
چو هرمز را بدید آن شاه از دور
Чу хуршедӣ дилаш зад мавҷ аз нур
چو خورشیدی دلش زد موج از نور
Бирав метофт субҳи ошноӣ
برو میتافت صبح آشنایی
Падед омад дилашро равшаноӣ
پدید آمد دلش را روشنایی
Дарав ҳайрон бимонад аз бскаҳ нагирист
درو حیران بماند از بس که نگریست
зи кас пинҳон намонад аз бскаҳ бигирист
ز کس پنهان نماند از بس که بگریست
Валикини ашкро пӯшида медошт
ولیکن اشک را پوشیده میداشت
Биравяш чашмро дуздида медошт
به رویش چشم را دزدیده میداشت
Маӣ медид чун сарвии қбопўш
مهی میدید چون سروی قباپوش
зи моҳ ӯ дилаш аз меҳр зад ҷӯш
ز ماه او دلش از مهر زد جوش
Бҷон дар аҳд бастан омад ӯ ро
به جان در عهد بستن آمد او را
Раги шафқат бҷстн омад ӯ ро
رگ شفقت به جستن آمد او را
Ниҳод аз баси грстни даст бар рӯй
نهاد از بس گرستن دست بر روی
Ки лашкар буд устодаи заҳри сӯй
که لشکر بود استاده ز هر سوی
Аҷабтар онкии ҳурмуз низ дар ҳол
عجبتر آنکه هرمز نیز در حال
Кушод аз пеши икики мижаи қиФол
گشاد از پیش یکیک مژه قیفال
Накӯ гуфт ин мисли пери ягона
نکو گفت این مثل پیر یگانه
Ки меҳри вхўни нхсбд дар замона
که مهر و خون نخسبد در زمانه
зи хӯни чашми он шҳзодаҳу шоҳ
ز خون چشم آن شهزاده و شاه
Равон шуд хӯни заҳри чашмии бики роҳ
روان شد خون ز هر چشمی به یک راه
Басӣ бигиристанд он номдорон
بسی بگریستند آن نامداران
Бхндиднди пас чун гули зи борон
بخندیدند پس چون گل ز باران
Надонистанд то он гиря аз чист
ندانستند تا آن گریه از چیست
Нашуд маълум то он ханда аз кист
نشد معلوم تا آن خنده از کیست
Замонаи шоҳро фарзанд медод
زمانه شاه را فرزند میداد
Падарро бо писар пайванд медод
پدر را با پسر پیوند میداد
Қазоро модари ҳурмузи зи манзар
قضا را مادر هرمز ز منظر
Бидид аз давр рӯй он смнбр
بدید از دور روی آن سمنبر
Чу рӯй он шукр лаб дид аз кох
چو روی آن شکر لب دید از کاخ
Равон шуд шери пастонаши бсди шох
روان شد شیر پستانش به صد شاخ
Дилаш бархест чашмаш сайл ангехт
دلش برخاست چشمش سیل انگیخت
Арақ бар вай нишаст ва шер мерехт
عرق بر وی نشست و شیر میریخت
з кас нахарид дами вази меҳри он шоҳ
ز کس نخرید دم وز مهر آن شاه
Ҷаҳони бФрўхти зери парда чун моҳ
جهان بفروخت زیر پرده چون ماه
Дилаш дар бар чу мурғӣ музтариб шуд
دلش در بر چو مرغی مضطرب شد
Чу гардуни биқрор ва мунқалиб шуд
چو گردون بیقرار و منقلب شد
Батон дар гирд ӯ ҳангома карданд
بتان در گرد او هنگامه کردند
зи ҷони сад ҷоми хӯн бар ҷома карданд
ز جان صد جام خون بر جامه کردند
Гулоби тоза бар моҳаш фишонданд
گلاب تازه بر ماهش فشاندند
зи наргиси ашк бар роҳаш фишонданд
ز نرگس اشک بر راهش فشاندند
Чу кӯҳи сим аз он боҳуш омад
چو کوه سیم از آن با هوش آمد
Чу дарёии дилаш дар ҷӯш омад
چو دریایی دلش در جوش آمد
Забон бикшод кин брнокаҳи имрӯз
زبان بگشاد کاین برنا که امروز
Бпиш шаҳ даромад олами афрӯз
به پیش شه درآمد عالم افروز
Маро фарзанд ӯст ва ин яқинаст
مرا فرزند اوست و این یقینست
Вгршаҳро бипурсӣ ҳам чунинаст
وگر شه را بپرسی هم چنینست
Марои шамъи дилу чашм ва чароғ ӯст
مرا شمع دل و چشم و چراغ اوست
Фурӯғи синаи внўр димоғ ӯст
فروغ سینه و نور دماغ اوست
Ниҳодам ҷумла бигирифт оташ ӯ
نهادم جمله بگرفت آتش او
Басари гаштами зи зулфи саркаш ӯ
به سر گشتم ز زلف سرکش او
Чунон меҳрем азу дар дил барафрӯхт
چنان مهریم ازو در دل برافروخت
Ки моҳ , афрӯхтани зўхўоҳди омухт
که ماه، افروختن زو خواهد آموخت
Чунон ҷон дар раҳи пайванд ӯ монад
چنان جان در ره پیوند او ماند
Ки икики банди ман дар банд ӯ монад
که یک یک بند من در بند او ماند
зи сар то пой , гӯйӣ қайсараст ӯ
ز سر تا پای، گویی قیصرست او
Магар баҳраст қайсар гавҳараст ӯ
مگر بحرست قیصر گوهرست او
Назир ҳар ду тан дар ҳафт иқлӣм
نظیر هر دو تن در هفت اقلیم
Набинад ҳечкас себӣ бидӯнием
نبیند هیچکس سیبی به دو نیم
Марои бории қарор аз дили ббрдаҳи сет
مرا باری قرار از دل ببردهست
Ба дасти биқрорӣ дар супурдаи сет
به دست بیقراری درسپردهست
Гирифтам диўзд бар ман чунин тир
گرفتم دیو زد بر من چنین تیر
Чаро резади зи пистонами чунин шер
چرا ریزد ز پستانم چنین شیر
Гирифтам нафас зад бар ҷони ман роҳ
گرفتم نفس زد بر جان من راه
Чаро монад бқиср рӯй он моҳ
چرا ماند به قیصر روی آن ماه
Гирифтам ман нмиёбми нишон зу
گرفتم من نمییابم نشان زو
Чаро шуд шоҳи қайсари хўнФшон зу
چرا شد شاه قیصر خونفشان زو
Яқин донам ки корӣ бас шигифтаст
یقین دانم که کاری بس شگفتست
Ки гардун бо дил ман даргирифтаст
که گردون با دل من درگرفتست
Бигуфт ину хурӯшии сахти дарбаст
بگفت این و خروشی سخت دربست
Шаҳ аз овоз ӯ аз тахт бурҷаст
شه از آواز او از تخت برجست
зи садри пишгаҳ бар манзар омад
ز صدر پیشگه بر منظر آمد
Вазони пас пеши он симини баромад
وزان پس پیش آن سیمینبر آمد
Бидид ӯро чунон гуфташ чаҳ будаст
بدید او را چنان گفتش چه بودهست
Бигуфтанд ончӣ ӯро рўнмўдст
بگفتند آنچه او را رو نمودهست
Чу шоҳ ӯро чунон саргашта медид
چو شاه او را چنان سرگشته میدید
Ҳамаи ҷомаи зи шер оғишта медид
همه جامه ز شیر آغشته میدید
Нахусти он қиссаро ғӯрӣ чаҳ ҷӯяд
نخست آن قصه را غوری چه جوید
Ҳамон афтода буд ӯро чгўид
همان افتاده بود او را چه گوید
Бзир парда бинишаст ва надонист
به زیر پرده بنشست و ندانست
Ки дар парда чаҳ бозӣҳо ниҳонаст
که در پرده چه بازیها نهانست
Канизакро бихонад онгоҳи қайсар
کنیزک را بخواند آنگاه قیصر
Ки бо ман ҳол худ баргӯӣ яксар
که با من حال خود بر گوی یکسر
Бигӯ то аз кҷодории ту пайванд
بگو تا از کجا داری تو پیوند
Ки ҳурмузро наҳодӣ номи фарзанд
که هرمز را نهادی نام فرزند
Бигӯ то худ турои фарзанд кӣ буд
بگو تا خود ترا فرزند کی بود
Биҷуз бо ман каст пайванд кӣ буд
بجز با من کست پیوند کی بود
Агар розии ниҳон дар пардаи дорӣ
اگر رازی نهان در پرده داری
Бигӯ бо ман чаро дили мурдаи дорӣ
بگو با من چرا دل مرده داری
Чаро дардӣ ки дирамонаш тавон кард
چرا دردی که درمانش توان کرد
Бнодонии зи ман бояд ниҳон кард
به نادانی ز من باید نهان کرد
?герат розӣаст бо ман дар миён на
گرت رازیست با من در میان نه
Ки фармудат ки Меҳрӣ бар забон на
که فرمودت که مُهری بر زبان نه
Канизак гуфт к-эии дорои сонӣ
کنیزک گفت کای دارای ثانی
Чу Хизрати боди доими зиндагонӣ
چو خضرت باد دایم زندگانی
Сухан бишинав бидон ва бош огоҳ
سخن بشنو بدان و باش آگاه
Ки он вақте ки сӯй ҳарб шуд шоҳ
که آن وقتی که سوی حرب شد شاه
Мродри парда аз шаҳи гавҳарӣ буд
مرا در پرده از شه گوهری بود
Дарахти қайсариро навбарӣ буд
درخت قیصری را نوبری بود
Чу оташ кард хотуни қасди ҷонаш
چو آتش کرد خاتون قصد جانش
Ки баргирад чу шамъӣ аз майонаш
که برگیرد چو شمعی از میانش
Фалони саряти барад ӯро саҳаргоҳ
فلان سرّیت برد او را سحرگاه
Нмидонми барин қисса дигар роҳ
نمیدانم برین قصّه دگر راه
Кунун зи он вақти қурб бист соласт
کنون زآن وقت قرب بیست سالست
Аҷаби ҳолест ёрб ин чаҳ ҳоласт
عجب حالیست یارب این چه حالست
Шаҳ аз гуфт канизак монад хира
شه از گفت کنیزک ماند خیره
Ду чашми нури бахшиши гашти тира
دو چشم نور بخشش گشت تیره
Чу шамъаши оташӣ бар фарқ омад
چو شمعش آتشی بر فرق آمد
Таниш дар оби ашкаш ғарқ омад
تنش در آب اشکش غرق آمد
Фишонд аз чашми Ҷайҳунро бзорӣ
فشاند از چشم جیحون را به زاری
Баранд аз хашми хотунро бхўорӣ
براند از خشم خاتون را به خواری
Дар он андеша чун лухтӣ фурӯ рафт
در آن اندیشه چون لختی فرو رفت
Дромдмҳр ва гуфтӣ ҳуш азу рафт
درآمد مهر و گفتی هوش ازو رفت
Якеро гуфт то ҳурмуз даромад
یکی را گفت تا هرمز درآمد
Замин бӯсед внзд қайсар омад
زمین بوسید و نزد قیصر آمد
Дуо кард офарин хонд ва сано гуфт
دعا کرد آفرین خواند و ثنا گفت
Ки давлати боду пирӯзии турои ҷуфт
که دولت باد و پیروزی ترا جفت
зи даврони муддатии ҷовиди бодат
ز دوران مدتی جاوید بادت
Чу гардуни сояи хуршеди бодат
چو گردون سایهٔ خورشید بادت
Шаҳ аз дидору гуфтораш фурӯ монад
شه از دیدار و گفتارش فرو ماند
Дуои чашм бад биравӣ фурӯ хонд
دعای چشم بد بر وی فرو خواند
Бадв гуфт эй ҳунарманди ҳунари ҷӯй
بدو گفت ای هنرمند هنر جوی
Маро аз зоду бум хеш баргӯӣ
مرا از زاد و بوم خویش برگوی
Бигӯ то азкдомини зоди вбўдӣ
بگو تا از کدامین زاد و بودی
Марои зини ҳол огаҳ кун базӯдӣ
مرا زین حال آگه کن به زودی
Нишони подшоҳӣ бар ту пайдост
نشان پادشاهی بر تو پیداست
Кажии ҳаргиз накӯ набӯд бигӯ рост
کژی هرگز نکو نبود بگو راست
Чу ҳурмуз шуд з гуфт шоҳи огоҳ
چو هرمز شد ز گفت شاه آگاه
Таъаҷҷуб кард зон пурсидани шоҳ
تعجب کرد زان پرسیدن شاه
Забон бикшод ва гуфт эй шоҳи ҳушёр
زبان بگشاد و گفت ای شاه هشیار
зи ман ин роз пурседанд бисёр
ز من این راز پرسیدند بسیار
Турои ин шак ки афтодаст дар пеш
ترا این شک که افتادهست در پیش
Марои пеш аз ту афтодаст дар хеш
مرا پیش از تو افتادهست در خویش
Басӣ карданд ҳар ҷои ин саволам
بسی کردند هر جای این سؤالم
Чаҳ гӯям чун нашуд маълуми ҳолам
چه گویم چون نشد معلوم حالم
Маро дар шаҳр хўзон меҳрбонӣаст
مرا در شهر خوزان مهربانیست
Ки боғи хоси шаҳро боғбонист
که باغ خاص شه را باغبانیست
Марои пурвирду илми омухт бисёр
مرا پرورد و علم آموخت بسیار
Чу ҷонам гӯш дошт аз чашми ағёр
چو جانم گوش داشت از چشم اغیار
зи ман ҳеҷ аз никуии бознгрФт
ز من هیچ از نکویی باز نگرفت
Вале боваии дили ман соз нагирифт
ولی با وی دل من ساز نگرفت
На монандаст чеҳр ӯ бчҳрм
نه مانندست چهر او به چهرم
На бар ваии мибҷнбди ҳеҷ меҳрам
نه بر وی میبجنبد هیچ مهرم
Аҷаби дрмондҳом дар кори худ ман
عجب درماندهام در کار خود من
Ки бепайвандам аз рӯй хиради ман
که بی پیوندم از روی خرد من
Манам имрӯзи бикс дар замона
منم امروز بی کس در زمانه
Чу ман баси биксм , зонам ягона
چو من بس بی کسم، زانم یگانه
Наёрам брдпоӣ аз икдгри ҷой
نیارم برد پای از یکدگر جای
Ки медуздида гирндми бҳрҷоӣ
که میدزدیده گیرندم به هر جای
Чу бишунид ин сухани қайсари зи фарзанд
چو بشنید این سخن قیصر ز فرزند
Тамаъи дарбаст ва дар пайвасти пайванд
طمع دربست و در پیوست پیوند
Дилаш дар бар гувоҳӣ дод сад бор
دلش در بر گواهی داد صد بار
Ки нури чашми тест ӯро нигаҳдор
که نور چشم تست او را نگهدار
Чу дар корӣ , дилати фатво даҳ ояд
چو در کاری، دلت فتوی ده آید
зи сад марди гувоҳии даҳ ба ояд
ز صد مرد گواهی ده به آید
Ба ҳурмуз гуфт даст азҷомаҳ бигушоӣ
به هرمز گفت دست از جامه بگشای
Бараҳна кун тан ва бозуӣ бинмоӣ
برهنه کن تن و بازوی بنمای
Нишоне буд қайсарро бшоҳӣ
نشانی بود قیصر را به شاهی
Ки бар аҷдод ӯ додӣ гувоҳӣ
که بر اجداد او دادی گواهی
Чу шоҳ аз бозуяш дод он нишони боз
چو شاه از بازویش داد آن نشان باز
Азон шодӣ , грстн кард оғоз
ازان شادی، گرستن کرد آغاز
з бесабрӣ бирафт дил аз қарораш
ز بی صبری برفت دل از قرارش
Гирифт аз меҳри дили сар дар канораш
گرفت از مهر دل سر در کنارش
Баборед ашк аз чашми гуҳарбор
ببارید اشک از چشم گهربار
Ббўсидши лаби лаъли шукри бор
ببوسیدش لب لعل شکر بار
Вазон пас хонд модарро бпишш
وزان پس خواند مادر را به پیشش
Бишорат дод аз фарзанди хешаш
بشارت داد از فرزند خویشش
Даромад модар ва дар бар гирифташ
درآمد مادر و در بر گرفتش
зи дида рӯй дар гавҳар гирифташ
ز دیده روی در گوهر گرفتش
Хурӯшӣ то бгрдўн ме баровард
خروشی تا به گردون می برآورد
зи санги сахти дил , хӯн ме баровард
ز سنگ سخت دل، خون می برآورد
Чунон он ҳар се мотам дар гирифтанд
چنان آن هر سه ماتم درگرفتند
Казон оташ , ду олам даргирифтанд
کزان آتش، دو عالم درگرفتند
Бикҷои сур бо мотами баҳам буд
به یک جا سور با ماتم به هم بود
Аҷаби маъҷунӣ аз шодӣу ғам буд
عجب معجونی از شادی و غم بود
Фитода ҳар се тани ҳолеи парешон
فتاده هر سه تن حالی پریشان
Ситодаи моҳрӯёни гирди эшон
ستاده ماهرویان گرد ایشان
Алии алҷмлаҳ чу шаҳи ганҷ гуҳар ёфт
علیالجمله چو شه گنج گهر یافت
Дилаши сад ганҷи шодӣ бештар ёфт
دلش صد گنج شادی بیشتر یافت
Барон кор аз миёни ҷони дростод
بران کار از میان جان دراستاد
Касеро сӯй хузистон фиристод
کسی را سوی خوزستان فرستاد
Ки то мҳмрдро орад бар шоҳ
که تا مهمرد را آرد برِ شاه
Бирафт алқсаҳ оварадаш бшши моҳ
برفت القصه آوردش به شش ماه
Чу мҳмрд аз дар айвон даромад
چو مهمرد از درِ ایوان درآمد
Бхдмти пеши қайсар бар сар омад
به خدمت پیش قیصر بر سر آمد
Бар шаҳ дид ҳурмузи истода
بر شه دید هرمز ایستاده
Мурассаъи афсарӣ бар сари ниҳода
مرّصع افسری بر سر نهاده
Чу ҳурмуз дид ҳоле пешаш оварад
چو هرمز دید حالی پیشش آورد
Бҳрмт дар ҷавор хешаш оварад
به حرمت در جوار خویشش آورد
Фузун аз ҳад ӯ кардаш муроот
فزون از حدّ او کردش مراعات
Никуиро никуии дони мукофот
نکویی را نکویی دان مکافات
Пас онгаҳ қайсар аз ваии ҳоли дархост
پس آنگه قیصر از وی حال درخواست
Ки ҳоли ин писар бо мо бгўрост
که حال این پسر با ما بگو راست
Чу посух ёфт мҳмрд аз шаҳи рӯм
چو پاسخ یافت مهمرد از شه روم
Дили оҳани мизоҷаши гашт чун мум
دل آهن مزاجش گشت چون موم
Забон бикшод ва дар посухи гуҳари сифт
زبان بگشاد و در پاسخ گهر سفت
зи аввал то бохри ҷумлаи бргФт
ز اوّل تا به آخر جمله برگفت
Пас он ангуштарии кони длстонш
پس آن انگشتری کان دلستانش
Бидода буд аз баҳри нишонаш
بداده بود از بهر نشانش
Навиштаи номи қайсар бар нигинаш
نوشته نام قیصر بر نگینش
Ниҳоди онҷои бҳрмт бар заминаш
نهاد آنجا به حرمت بر زمینش
Забон бикшод ҳамчун сӯсании шоҳ
زبان بگشاد همچون سوسنی شاه
Ки устод мунаҷҷим гуфт онгоҳ
که استاد منجّم گفت آنگاه
Ки фарзандяш бошад баси ягона
که فرزندیش باشد بس یگانه
Мисли гардад бъолми ҷовдона
مثل گردد به عالم جاودانه
Вале дар пешаши аввал кор сахтаст
ولی در پیشش اوّل کار سختست
Магари ин буд ва акнӯн давр бахтаст
مگر این بود و اکنون دور بختست
Чу қайсар дид дар пеши он нишоне
چو قیصر دید در پیش آن نشانی
Дилаш хуш шуд чўоби зиндагонӣ
دلش خوش شد چو آب زندگانی
На чандон дод симу зари бдрўиш
نه چندان داد سیم و زر به درویش
Ки ҳаргиз дар ҳисоб ояд азон беш
که هرگز در حساب آید ازان بیش
Азон шодии бъшрт рой карданд
ازان شادی به عشرت رای کردند
Ҷаҳонии халқ шҳророӣ карданд
جهانی خلق شهرآرای کردند
Баҳри бозор хунёгар нишаста
به هر بازار خنیاگر نشسته
Чу ҳурони биҳиштии дастаи даста
چو حوران بهشتی دسته دسته
Бзории арғунун овоз дода
به زاری ارغنون آواز داده
Садоӣ ӯ зи гардун боз дода
صدای او ز گردون باز داده
Фитода май миёни раги бтг дар
فتاده می میان رگ به تگ در
з мехӯн карда сари паии гуми барг дар
ز می خون کرده سر پی گم به رگ در
Май сари зани чунон ғаввос гашта
می سر زن چنان غوّاص گشته
Ки дар сари мағзи сар раққос гашта
که در سر مغز سر رقّاص گشته
Ниҳода май бсди ақли домӣ
نهاده می به صید عقل دامی
Шудаи сармаст ҳар мӯӣ аз мсомӣ
شده سرمست هر موی از مسامی
Ҳарифи чарби мағзи хушк , дар сар
حریف چرب مغز خشک، در سر
Дар об хушк карда оташ тар
در آب خشک کرده آتش تر
зтарӣ хики истисқои гирифта
ز ترّی خیک استسقا گرفته
Шикам чун машк дар бологрФтаҳ
شکم چون مشک در بالا گرفته
Шаробу абгинаҳ роз карда
شراب و آبگینه راز کرده
Басӯии шиша санг андоз карда
به سوی شیشه سنگ انداز کرده
Чикони мурғи суроҳеро зи минқор
چکان مرغ صراحی را ز منقار
Чу холи себи ширин , донаи нор
چو خال سیب شیرین، دانهٔ نار
Гули хуши ранги зер хуй нишаста
گل خوش رنگ زیر خوی نشسته
Қадаҳ то гардан андар ме нишаста
قدح تا گردن اندر می نشسته
зи ашку гиряи талхи суроҳе
ز اشک و گریهٔ تلخ صراحی
Шикарханда зада муштии мубоҳӣ
شکرخنده زده مشتی مباحی
зи шодӣу нишоти бодаи навашон
ز شادی و نشاط باده نوشان
Дар афганданд хирқаи хирқаи пӯшон
درافگندند خرقه خرقه پوشان
Рубоб аз ҳарзагии нешӣ ҳаме зад
رباب از هرزگی نیشی همی زد
Ҳама бар ҷони дарвешӣ ҳаме зад
همه بر جان درویشی همی زد
Камонча аз дуруштӣ тир мехӯрд
کمانچه از درشتی تیر میخورد
Шукри зоўои нармаш шер мехӯрд
شکر زآوای نرمش شیر میخورد
Чунон шуд дафи зи захми нобурӣда
چنان شد دف ز زخم نابُریده
Ки ҷони даф бчнбр шуд расида
که جان ِدف به چنبر شد رسیده
Расан дар пои чанги афтода ногоҳ
رسن در پای چنگ افتاده ناگاه
Расан бо чанбар даф гашта ҳамроҳ
رسن با چنبر دف گشته همراه
Шукри пошии раги авдии гушӯда
شکر پاشی رگ عودی گشوده
зи мўсиқор Довӯдӣ намӯда
ز موسیقار داودی نموده
зи хори захмаи захм аз хори рафта
ز خار زخمه زخم از خار رفته
зи кори оби об аз кори рафта
ز کار آب آب از کار رفته
БФоли неки баҳри ним ҷуръа
به فال نیک بهر نیم جرعه
Бпҳлў гашта мисатони ҳамчуи қуръа
به پهلو گشته مستان همچو قرعه
На шаб хуфтанд на рӯз орамиданд
نه شب خفتند نه روز آرمیدند
На икдм зон дил афрӯз орамиданд
نه یکدم زان دل افروز آرمیدند
Бад-ӣни шодии баҳами шҳзодаҳу шоҳ
بدین شادی به هم شهزاده و شاه
Тараб карданд ва мехӯрданд икмоаҳ
طرب کردند و می خوردند ی کماه
Зъишу хўшдлӣу шодкомӣ
ز عیش و خوشدلی و شادکامی
Яке сад шуд ҷамоли он гиромӣ
یکی صد شد جمال آن گرامی
Шаҳаш нагузошт бе бурқаъи ббозор
شهش نگذاشت بی برقع به بازار
Ки то трсондши чашми бади озор
که تا ترساندش چشم بد آزار
Чу хсрўшоаҳро дар рӯми шшмоаҳ
چو خسروشاه را در روم شش ماه
Мақом афтод бигирифташ дил аз шоҳ
مقام افتاد بگرفتش دل از شاه
Ҳавои глрхш аз ҳад бурун шуд
هوای گلرخش از حد برون شد
Дил ӯ зон ҳавои дарёӣ хӯн шуд
دل او زان هوا دریای خون شد
Брнҷўрӣу бемории биФтод
به رنجوری و بیماری بیفتاد
Дар он ғурбати бсди зории биФтод
در آن غربت به صد زاری بیفتاد
На ҷонашро шикебеи замонӣ
نه جانش را شکیبایی زمانی
На дилро барги танҳои замонӣ
نه دل را برگ تنهایی زمانی
Дил хешаш набӯд ва он каси ҳам
دل خویشش نبود و آن کس هم
Нмизди як нафас бе ҳамнафаси дам
نمیزد یک نفس بی همنفس دم
Чу гули брбўдаҳ буд ӯро дил аз пеш
چو گل بربوده بود او را دل از پیش
Чигуна бегулаш будӣ дили хеш
چگونه بی گلش بودی دل خویش
Падар гуфташ чаро аз об рафтӣ
پدر گفتش چرا از آب رفتی
Чу зулфи саркашат дар тоб рафтӣ
چو زلف سرکشت در تاب رفتی
Агар ҳаст аз падари чизяти дархост
اگر هست از پدر چیزیت درخواست
зи ту гуфтан , змн кардани ҳамаи рост
ز تو گفتن، زمن کردن همه راست
Ҷавобаш дод хсрўшоаҳи комрўз
جوابش داد خسروشاه کامروز
Збди аҳдии хешами монда дар сӯз
زبد عهدی خویشم مانده در سوز
Шаҳи хўзон ки шаҳрам доду иқтоъ
شه خوزان که شهرم داد و اقطاع
Басӣ ҳақ дорад ӯ бар ман бонўоъ
بسی حق دارد او بر من به انواع
Маро чун дар рисолат мефиристод
مرا چون در رسالت میفرستاد
Биёмад бар сари роҳу боситод
بیامد بر سر راه و باستاد
Маро савганд дод аввал ки дар рӯм
مرا سوگند داد اوّل که در روم
Мақомӣ набӯдат ҷузи вақти маълум
مقامی نبودت جز وقت معلوم
Дигар онҷоигаҳ бисёр марданд
دگر آنجایگه بسیار مردند
Ки бо ман некуӣ бисёр карданд
که با من نیکویی بسیار کردند
Чунон хоҳам чу дорам рифъатии ман
چنان خواهم چو دارم رفعتی من
Ки бахшам ҳар якеро хлътии ман
که بخشم هر یکی را خلعتی من
Чу ман онҷои рӯми саркаш аз ин садр
چو من آنجا روم سرکش از این صدر
Бибинандами бад-ӣни ҷоҳу бад-ӣни қадар
ببینندم بدین جاه و بدین قدر
Бубахшаш даст чун борон кунам ман
ببخشش دست چون باران کنم من
Мукофоти накӯ корон кунам ман
مکافات نکو کاران کنم من
Чу зини андешаи дили пардози гирдам
چو زین اندیشه دل پرداز گردم
Базӯдии пеш хизмат бозгардам
به زودی پیش خدمت بازگردم
Яқин донист шаҳи кони мурғи дмсоз
یقین دانست شه کان مرغ دمساز
Нагардад аз ҳавои хештани боз
نگردد از هوای خویشتن باز
Вагар дорад з рафтани шоҳи бозаш
وگر دارد ز رفتن شاه بازش
з беморӣ фитад дар тани гудозаш
ز بیماری فتد در تن گدازش
Падарро бо писар корӣаст нозук
پدر را با پسر کاریست نازک
Битундӣ кор напазирад тадорук
به تندی کار نپذیرد تدارک
Надид он корро ҷузи сабри анҷом
ندید آن کار را جز صبر انجام
Валикин дод дастурии бноком
ولیکن داد دستوری به ناکام
зи сари мҳмрдро чандон ато дод
ز سر مهمرد را چندان عطا داد
Ки дар сад соли дарёи он куҷо дод
که در صد سال دریا آن کجا داد
Баҳри дарвеши дармонӣ дигар кард
به هر درویش درمانی دگر کرد
Баҳри ранҷяши ганҷӣ пургуҳар кард
به هر رنجیش گنجی پرگهر کرد
Накӯ гуфт он ҳакими нуктаи пардоз
نکو گفت آن حکیم نکته پرداز
Ки некуӣ кун ва дроб андоз
که نیکویی کن و در آب انداز
Вазони пас лашкарии бодаи хазона
وزان پس لشکری با ده خزانه
Бхсрў дод ва хусрав шуд равона
به خسرو داد و خسرو شد روانه
Падар чун дид рӯй чун нигориш
پدر چون دید روی چون نگارش
Равон шуд ашки хунини сад ҳазораш
روان شد اشک خونین صد هزارش
Лабаш бӯсед ва танг оварад дар бар
لبش بوسید و تنگ آورد در بر
Бадв гуфт эй маро чун чашм дар сар
بدو گفت ای مرا چون چشم در سر
Базӯдии бўк ҳамчун широиӣ
به زودی بوک همچون شیر آیی
Ки мурда байнемгар дайри ое
که مرده بینیم گر دیر آیی
Чу хусрави ҳамчуи Кайхусрав равон шуд
چو خسرو همچو کیخسرو روان شد
Хадангӣ буд гӯйӣ каз камон шуд
خدنگی بود گویی کز کمان شد
Фарс меронаду мҳмрдши зи пай дар
فرس میراند و مهمردش ز پی در
Равон мерафт чун оташ ба не дар
روان میرفت چون آتش به نی در
Чунон он чусти рӯ чолок мерафт
چنان آن چست رو چالاک میرفت
Ки боди азгрд ӯ дар хок мерафт
که باد از گرد او در خاک میرفت
Сипаҳ чун назд хузистони расиданд
سپه چون نزد خوزستان رسیدند
зи хузистон ба ҷуз номӣ надиданд
ز خوزستان بهجز نامی ندیدند
Гирифтаи арзи он кишвари харобӣ
گرفته عرض آن کشور خرابی
Чу рӯй олам аз тӯфони обӣ
چو روی عالم از طوفان آبی
Саро ва кохҳо бохоки ҳамвор
سرا و کاخها با خاک هموار
Заминии рат на дармонда на девор
زمینی رُت نه در مانده نه دیوار
Бдонсони шаҳрро вайрона карда
بدانسان شهر را ویرانه کرده
Ки дар ваии ҷғд хлўтхонаҳ карда
که در وی جغد خلوتخانه کرده
Дарахтони бехи кандаи шохи рафта
درختان بیخ کنده شاخ رفته
Сипаҳ чун мор дар сӯрохи рафта
سپه چون مار در سوراخ رفته
На дар шаштар яке дебо бимонада
نه در ششتر یکی دیبا بمانده
На дар Аҳвози як зебо бимонада
نه در اهواز یک زیبا بمانده
Касеро ҷусти хусрави шоҳ аз роҳ
کسی را جست خسرو شاه از راه
Хабар пурсед аз хўзон ва аз шоҳ
خبر پرسید از خوزان و از شاه
Ҷавобаш дод марди кори дида
جوابش داد مرد کار دیده
Ки халқанд ин замони тимори дида
که خلقند این زمان تیمار دیده
Гурезон гашта шаҳ дар қалъаеи давр
گریزان گشته شه در قلعهای دور
Ҳамаи кори вилояти рафтаи азнўр
همه کار ولایت رفته از نور
Чу ту рафтӣ сипаҳдори сипоҳон
چو تو رفتی سپهدار سپاهان
Сипоҳии хост аз иқлӣми шоҳон
سپاهی خواست از اقلیم شاهان
Сипоҳӣ кард гирд аз ҳар диёрӣ
سپاهی کرد گرد از هر دیاری
Буруни азҳд , фузун аз ҳар шуморӣ
برون از حد، فزون از هر شماری
Бхўзон омаданду теғ дар чанг
به خوزان آمدند و تیغ در چنگ
Бик ҳафта нёсуданд аз ҷанг
به یک هفته نیاسودند از جنگ
Бохри шаҳр хузистон гирифтанд
به آخر شهر خوزستان گرفتند
Харобии пеш чун мисатон гирифтанд
خرابی پیش چون مستان گرفتند
Нахустин роҳи қасри шоҳи ҷустанд
نخستین راه قصر شاه جستند
Басӯии духтари ваии роҳи ҷустанд
به سوی دختر وی راه جستند
Гули маҳрӯмро ногоҳ бурданд
گل محروم را ناگاه بردند
Бадасти ходимонаш дар супурданд
به دست خادمانش درسپردند
Ки то аз шаҳри хўзон бо сипоҳон
که تا از شهر خوزان با سپاهان
Равони гаштанд бо гул то сипоҳон
روان گشتند با گل تا سپاهان
Дамор аз мо бароварданд сад бор
دمار از ما برآوردند صد بار
Ки золими боди доими срнгўнсор
که ظالم باد دایم سر نگونسار
Чу башнавад ин сухани хусрав чунон шуд
چو بشنود این سخن خسرو چنان شد
Ки ҳамчун дилбараши гӯйӣ ки ҷон шуд
که همچون دلبرش گویی که جان شد
Аз онҷои сӯии боғ шоҳ шуд боз
از آنجا سوی باغ شاه شد باز
Бзорӣ навҳа карду гиряи оғоз
ه بزاری نوحه کرد و گریه آغاز
зи гиряи хӯн саропояш Биёлуд
ز گریه خون سراپایش بیالود
Чу шарён аз тапидан ме нёсуд
چو شریان از تپیدن مینیاسود
Баҳр ҷое ки бо гул буд коряш
به هر جایی که با گل بود کاریش
Бараст онҷоигаҳ аз ҳиҷри хоряш
برُست آنجایگه از هجر خاریش
Нигаред абри гриндаҳи бнўрўз
نگرید ابر گرینده به نوروز
Чунон кӯ мегирист аз гули бсди сӯз
چنان کو میگریست از گل به صد سوز
Чу чашми наргисин хўнбор кардӣ
چو چشم نرگسین خونبار کردی
Замини боғро гулзор кардӣ
زمین باغ را گلزار کردی
Бзир ҳар чаман мегашт сармаст
به زیر هر چمن میگشت سرمست
зи сӯз ишқ мезад даст бар даст
ز سوز عشق میزد دست بر دست
Бохр нотавон шуд шоҳ азон кор
به آخر ناتوان شد شاه از آن کار
Тавон шуд нотавони дил дар чунон кор
توان شد ناتوان دل در چنان کار
Чу кори афтодагони пайвастаи ғамнок
چو کار افتادگان پیوسته غمناک
Даридаи ҷома ва бинишаста бар хок
دریده جامه و بنشسته بر خاک
Фгндаҳи бистарӣ аз бӯрёи боз
فگنده بستری از بوریا باز
Ниҳодаи сари биболин балои боз
نهاده سر به بالینِ بلا باز
Замин аз чашм ӯ дарёи гирифта
زمین از چشم او دریا گرفته
Сувидои дилаши савдои гирифта
سویدای دلش سودا گرفته
Гузаштаи тандурустӣ , таби расида
گذشته تندرستی، تب رسیده
Тамомаши ним ҷон бар лаби расида
تمامش نیم جان بر لب رسیده
Збоди сард бар дили оҳи баста
ز باد سرد بر دل آه بسته
зи хӯни чашм бар тани роҳи баста
ز خون چشم بر تن راه بسته
Забон бикшод к-эии чархи стмгор
زبان بگشاد کای چرخ ستمگار
Маро чун хештан кардӣ нигунсор
مرا چون خویشتن کردی نگونسار
зи бадбахтӣ сияҳ шуд рӯз бар ман
ز بدبختی سیه شد روز بر من
Фитод аз оташи дили сӯз бар ман
فتاد از آتش دل سوز بر من
зи ҷаврати ранҷи дил бисёр барадам
ز جورت رنج دل بسیار بردم
Чаҳ мехоҳӣ зи ман ингори мардум
چه میخواهی ز من انگار مردم
Барои ман чу азм марг кардӣ
برای من چو عزم مرگ کردی
Маро аз гули чунин бебарг кардӣ
مرا از گل چنین بی برگ کردی
Куҷое эй гули бустони ҷонам
کجایی ای گل بستان جانم
Биё то чун гулат дар дили нишонам
بیا تا چون گلت در دل نشانم
Куҷое эй гул маҳҷӯр гашта
کجایی ای گل مهجور گشته
Бадали наздик ва аз тан давр гашта
به دل نزدیک و از تن دور گشته
Куҷое эй гули хушбӯии охир
کجایی ای گل خوشبوی آخر
Буруни ой аз канори ҷӯии охир
برون آی از کنار جوی آخر
Чунон бирўии ту дили биқрорст
چنان بی روی تو دل بیقرارست
Кигар умрам буд , умрем кораст
که گر عمرم بود، عمریم کارست
Сияҳ кардӣ марои зини бад бтар нест
سیه کردی مرا زین بد بتر نیست
Пас аз ранги сияҳи рангӣ дигар нест
پس از رنگ سیه رنگی دگر نیست
бад-инсон буд хусрави қурби икмоаҳ
بدینسان بود خسرو قرب یک ماه
Ки то пайкӣ даромад ногуҳ аз роҳ
که تا پیکی درآمد ناگه از راه
зи глрх номае оварад шаҳ ро
ز گلرخ نامهای آورد شه را
Ки ҳин дарёб ва дар пеши орраҳ ро
که هین دریاب و در پیش آر ره را
Ки то як раҳ бибинӣ рӯй ман боз
که تا یک ره ببینی روی من باز
Куҷои бинии ҷуз аз зери кафани боз
کجا بینی جز از زیر کفن باز