Ало эй хуши тзрўи сабзи ҷома

الا ای خوش تذرو سبز جامه

Ту хоҳӣ буд гулро пайки нома

تو خواهی بود گل را پیک نامه

Туе дар нутқ , зебои гӯии маънӣ

تویی در نطق، زیبا گوی معنی

Басари майдони бурун бар гӯии маънӣ

بسر میدان برون بر گوی معنی

Забони гавҳарии дории гуҳари пош

زبان گوهری داری گهر پاش

Дамӣ дар номаи глрхи шукри пош

دمی در نامهٔ گلرخ شکر پاش

Биҷойовар сухани чндонкаҳи доне

بجای آور سخن چندانکه دانی

Чунонк аз ҳар сухани дарии Чехияоне

چنانک از هر سخن درّی چکانی

Сари номаи баноми подшоҳӣ

سر نامه بنام پادشاهی

Ки беномаш бмўиӣ нест роҳӣ

که بی نامش بمویی نیست راهی

зи номаши пар шукр шуд коми ҷонҳо

ز نامش پر شکر شد کام جانها

Зиёдаши пургуҳари теғи забонҳо

زیادش پرگهر تیغ زبانها

зи ишқи номаш , оташ дар ҷаҳони зан

ز عشق نامش، آتش در جهان زن

Бизан , раҳ бар хаёли корвони зан

بزن، ره بر خیال کاروان زن

Ҷаҳони ишқро по ва сиррӣ нест

جهان عشق را پا و سری نیست

Биҷузи хӯни дили онҷо раҳбарӣ нест

بجز خون دل آنجا رهبری نیست

Касе ошиқ буд каз пой то фарқ

کسی عاشق بود کز پای تا فرق

Чу гул дар хӯн буд аввали қадами ғарқ

چو گل در خون بود اوّل قدم غرق

Агар дар ишқ чун гул сӯз доред

اگر در عشق چون گل سوز دارید

Шабӣ дар ишқи гул бо рӯз оред

شبی در عشق گل با روز آرید

Дилӣ дорам , чаҳ дил , ҳиҷрони расида

دلی دارم، چه دل، هجران رسیده

Басар гашта бурун аз хӯни дида

بسر گشته برون از خون دیده

зи кеши хештан безор гашта

ز کیش خویشتن بیزار گشته

Бҷони қурбони роҳ ёр гашта

بجان قربان راه یار گشته

Фироқаш дар миёни хӯни ниҳода

فراقش در میان خون نهاده

Канории хӯни азуи беруни ниҳода

کناری خون ازو بیرون نهاده

Басии хуштар бсди зории бмрдн

بسی خوشتر بصد زاری بمردن

Ки водии фироқи ту супурдан

که وادی فراق تو سپردن

зи пои афтодам аз дарди ҷудоӣ

ز پا افتادم از درد جدایی

Марогар даст мегирӣ куҷое

مرا گر دست میگیری کجایی

Фироқати оташӣ дрҷонм афганд

فراقت آتشی درجانم افگند

Чунон каз ҷон бидӯни натавонам афганд

چنان کز جان بدون نتوانم افگند

Бётодри даруни мидормти хуш

بیاتادر درون میدارمت خوش

Ки то берун наёрад бар ман оташ

که تا بیرون نیارد بر من آتش

Диламгар буд сангии гашти хаста

دلم گر بود سنگی گشت خسته

зи ҳиҷрат чун суфолӣ шуд шикаста

ز هجرت چون سفالی شد شکسته

зи сӯзи ҳиҷр ҳоле дорад акнӯн

ز سوز هجر حالی دارد اکنون

Ки дӯзах бар суфолӣ дорад акнӯн

که دوزخ بر سفالی دارد اکنون

Чу кӯҳ аз ғами бирезад дар фироқат

چو کوه از غم بریزد در فراقت

Гулиро чун буд зин беш тоқат

گلی را چون بود زین بیش طاقت

зи бас каз дарди ту дрхўн бигардам

ز بس کز درد تو درخون بگردم

зи сар то пои гӯйии айни дардам

ز سر تا پای گویی عین دردم

Агар аз дарди ман огоҳеи ту

اگر از درد من آگاهیی تو

Ҳамеша марги ман михўоҳиии ту

همیشه مرگ من میخواهیی تو

Чунин як рӯз агар дар дард бошӣ

چنین یک روز اگر در درد باشی

Ки ман ҳастам , нанолӣ , мард бошӣ

که من هستم، ننالی، مرد باشی

Аз он медорем дар дард ва дар печ

از آن میداریم در درد و در پیچ

Ки дардӣ нест аздрди миннати ҳеҷ

که دردی نیست ازدرد منت هیچ

Биравем битўи чандон ғам раседаст

برویم بیتو چندان غم رسیدست

Ки он ғами қисми сад олам раседаст

که آن غم قسم صد عالم رسیدست

Бсоғм кӯ надонад кӯҳи бардошт

بساغم کو نداند کوه برداشت

Бшодии ин дили бстўаҳи бардошт

بشادی این دل بستوه برداشت

Манам кондўаҳ бар ман кӯҳ гашта

منم کاندوه بر من کوه گشته

Дилами лашкари каш андӯҳ гашта

دلم لشکر کش اندوه گشته

Басӣ ғам дорам ва ёрӣ надорам

بسی غم دارم و یاری ندارم

Дилами хӯни гашт ва ғмхўорӣ надорам

دلم خون گشت و غمخواری ندارم

Басӣ дардаст бар ҷони ман аз ту

بسی درد است بر جان من از تو

Ки дардати боди дармони ман аз ту

که دردت باد درمان من از تو

зи бирҳмии ту то чанд охир

ز بیرحمی تو تا چند آخر

Бад-ӣни зорӣ маро мапаснд охир

بدین زاری مرا مپسند آخر

Чу ақлам рафту ҷон чун гашт ва дил шуд

چو عقلم رفت و جان چون گشت و دل شد

Чунин девонагӣ бар ман сҷл шуд

چنین دیوانگی بر من سجل شد

Хирад аз дасти ишқати рахт бар баст

خرد از دست عشقت رخت بر بست

Нагирад кас аз ин девона бар даст

نگیرد کس از این دیوانه بر دست

Дилам аз хештан бихўиштн шуд

دلم از خویشتن بیخویشتن شد

Ҳамаи кори дилам аз даст ман шуд

همه کار دلم از دست من شد

Дилӣ дорам зи ишқат аз ҷунуни пар

دلی دارم ز عشقت از جنون پر

Канор аз чашму чашм аз дили зи хӯни пар

کنار از چشم و چشم از دل ز خون پر

Ҳар онкасро ки бо ту кор уфтад

هر آنکس را که با تو کار افتد

Азин девонагӣ бисёр уфтад

ازین دیوانگی بسیار افتد

Кунун бигузашт куллӣ корам аз даст

کنون بگذشت کلّی کارم از دست

Ки берун шуд дилу дилдорам аз даст

که بیرون شد دل و دلدارم از دست

Дили сўдоиим якборагӣ шуд

دل سوداییم یکبارگی شد

Хирад дар кори дил назорагӣ шуд

خرد در کار دل نظّارگی شد

Дилам дар хонаи тани миностд

دلم در خانهٔ تن میناستد

з ман бигурехт бо ман миностд

ز من بگریخت با من میناستد

Мроҳми музд ва ҳам шукрона будӣ

مراهم مزد و هم شکرانه بودی

Агар дили сокини ин хона будӣ

اگر دل ساکن این خانه بودی

Чу чашми мастам аз тӯфони обӣ

چو چشم مستم از طوفان آبی

з мастӣ дод хона дар харобӣ

ز مستی داد خانه در خرابی

Чу ёрӣ нест бо ишқат чаҳ бозам

چو یاری نیست با عشقت چه بازم

Фурӯ мондам надонам то чаҳ созам

فرو ماندم ندانم تا چه سازم

Чаҳ гӯям чаҳ нивисам чун кунам ман

چه گویم چه نویسم چون کنم من

Ки васфи ин дил пурхӯн кунам ман

که وصف این دل پرخون کنم من

Чунон ишқи ту зӯрӣ кард бар ман

چنان عشق تو زوری کرد بر من

Ки олами чашм мӯрӣ кард бар ман

که عالم چشم موری کرد بر من

Агар дили ин чунин оҷиз набӯдӣ

اگر دل این چنین عاجز نبودی

Марои чандини бало ҳаргиз набӯдӣ

مرا چندین بلا هرگز نبودی

Вагар тани ин чунин лоғар нагаштӣ

وگر تن این چنین لاغر نگشتی

Бики раҳи давлат аз ман барнагаштӣ

بیک ره دولت از من برنگشتی

Чаҳ хезад аз чунин дили ҷузи маломат

چه خیزد از چنین دل جز ملامت

Чаҳ ояд аз чунин дили ҷузи надомат

چه آید از چنین دل جز ندامت

Дилам бигирифт азин дил чун кашами бор

دلم بگرفت ازین دل چون کشم بار

Сртни миндорм чун кунам кор

سرتن میندارم چون کنم کار

Чу мардуми битўи ман аз ман чаҳ тақсир

چو مردم بیتو من از من چه تقصیر

Чу ту огаҳи Не аз ман , чаҳ тадбир

چو تو آگه نیی از من، چه تدبیر

Набудам битўи як дами биғмии ман

نبودم بیتو یک دم بیغمی من

Ки сад ғам мехӯрам дар ҳар дамии ман

که صد غم میخورم در هر دمی من

Ҳаме ҳар ғам ки дар кул ҷаҳон ҳаст

همی هر غم که در کلّ جهان هست

Маро кам нест зон ва беш азон ҳаст

مرا کم نیست زان و بیش ازان هست

Ҷигари пари хӯну дили пар сӯз дорам

جگر پر خون و دل پر سوز دارم

Сияҳ шуд рӯзи равшани рӯзгорам

سیه شد روز روشن روزگارم

Нбўиидми гулӣ бе ранҷи хорӣ

نبوییدم گلی بی رنج خاری

Нанушедам шаробӣ бе хуморӣ

ننوشیدم شرابی بی خماری

Надидам ҳаргиз аз шодии нишоне

ندیدم هرگز از شادی نشانی

Бком дил нёсудам замонӣ

بکام دل نیاسودم زمانی

Бичишам худ ҷаҳон равшан надидам

بچشم خود جهان روشن ندیدم

Вагар дидӣ тўбии ман ман надидам

وگر دیدی توبی من من ندیدم

Надонам бар чаҳ толеъи зодҳоми ман

ندانم بر چه طالع زادهام من

Ки дар доми балои аФтодҳоми ман

که در دام بلا افتادهام من

Ту бо ҳурони симин бар нишаста

تو با حوران سیمین بر نشسته

Ман андари хӯн ва хокистар нишаста

من اندر خون و خاکستر نشسته

Ту дар шодӣ ва ман дар ғам , равонӣаст

تو در شادی و من در غم، روانیست

Агар ин худ равост охири вФонист

اگر این خود رواست آخر وفانیست

Накардӣ ҳеҷ аҳди ман вафои ту

نکردی هیچ عهد من وفا تو

Чаҳ хоҳӣ гуфт охир бо худои ту

چه خواهی گفت آخر با خدا تو

Турои худ биўФо ҳаргиз нагӯям

ترا خود بیوفا هرگز نگویم

Ки ин аз бахт бад омад биравем

که این از بخت بد آمد برویم

Чаҳ мехоҳӣ зи дил кин дил чунонаст

چه میخواهی ز دل کاین دل چنانست

Кигар гӯйӣ чаҳ номӣ бим ҷонаст

که گر گویی چه نامی بیم جانست

Мапурс аз ман кигар пурсӣ чунонам

مپرس از من که گر پرسی چنانم

Ки буи хӯн занад аз сӯзи ҷонам

که بوی خون زند از سوز جانم

Мапурс аз дил ки ҳоли дил чунон шуд

مپرس از دل که حال دل چنان شد

Ки дарёҳои хӯн аз вай равон шуд

که دریاهای خون از وی روان شد

Манам дар кулба аҳзон нишаста

منم در کلبهٔ احزان نشسته

Ғарибу бикс ва ҳайрон нишаста

غریب و بیکس و حیران نشسته

Биёу кулбаи аҳзони ман байн

بیا و کلبهٔ احزان من بین

Замонии дидаи гирёни ман байн

زمانی دیدهٔ گریان من بین

Манам ҷон бар миён чун биқрорӣ

منم جان بر میان چون بیقراری

Гирифта аз ҳамаи олами канорӣ

گرفته از همه عالم کناری

Магар золӣ шудам гарчи ҷавонам

مگر زالی شدم گرچه جوانم

Ки бо симурғ дар як ошёнам

که با سیمرغ در یک آشیانم

Гирифтаи азлат аз халқи замона

گرفته عزلت از خلق زمانه

Шуда дар боби танҳои ягона

شده در باب تنهایی یگانه

Дилами хӯни гашт аз расвои хеш

دلم خون گشت از رسوایی خویش

Бҷони миоим аз танҳои хеш

بجان میآیم از تنهایی خویش

Чу ту танҳо нишондӣ бар заминам

چو تو تنها نشاندی بر زمینم

Маломат аз ки меояд чунинам

ملامت از که میآید چنینم

Дило то кӣ чунин дар банд бошӣ

دلا تا کی چنین در بند باشی

Дарин саргаштагӣ то чанд бошӣ

درین سرگشتگی تا چند باشی

Басари шӯгар сари он дорӣ аз тан

بسر شو گر سر آن داری از تن

Барои охир агар ҷони дорӣ аз тан

برای آخر اگر جان داری از تن

Миён хӯн нишастӣ дар дарунам

میان خون نشستی در درونم

Канорам мўҷзн кардӣ зи хӯнам

کنارم موجزن کردی ز خونم

Чаро аз пеши ман май брнхизӣ

چرا از پیش من می برنخیزی

Ки хӯнами михўрӣ ва меситезӣ

که خونم میخوری و میستیزی

Маро гӯйанд осон ме намирӣ

مرا گویند آسان می نمیری

Ки дар ишқаш кам ҷони мингирӣ

که در عشقش کم جان مینگیری

Чу дар як рӯзи сад раҳ кам намирам

چو در یک روز صد ره کم نمیرم

Чаро ин ҷони пари ғам кам нагирам

چرا این جان پر غم کم نگیرم

Нмитрсм азон кам марг пешаст

نمیترسم ازان کم مرگ پیشست

Ки ҳар нокомем сад марг бешаст

که هر ناکامیم صد مرگ بیشست

Марои битўи ғам маргӣ надорад

مرا بیتو غم مرگی ندارد

Ки гул бе рӯй ту баррагӣ надорад

که گل بی روی تو برگی ندارد

Гули сад барг бе баргаст битў

گل صد برگ بی برگست بیتو

Ки ӯро зиндагӣ маргаст битў

که او را زندگی مرگست بیتو

Касе каз хеш барраанд тамомам

کسی کز خویش برهاند تمامم

Манишгар хўоҷҳом , камтари ғуломам

منش گر خواجهام، کمتر غلامم

Агар ман оташӣ аз дили брорм

اگر من آتشی از دل برارم

Бикдми пои кӯҳ аз гули брорм

بیکدم پای کوه از گل برارم

Вагар аз парда дил баркашам оҳ

وگر از پردهٔ دل برکشم آه

Шабихунӣ кунам бар пардаи моҳ

شبیخونی کنم بر پردهٔ ماه

Вагар дар нола оем аздли танг

وگر در ناله آیم ازدل تنگ

Бзории хӯни чаконами аздли санг

بزاری خون چکانم ازدل سنگ

Вагар аз навҳаи дили дами брорм

وگر از نوحهٔ دل دم برارم

Дамор аз ҷумлаи олами брорм

دمار از جملهٔ عالم برارم

Вагар пари дӯди гардонами замона

وگر پر دود گردانم زمانه

зи оташи дӯди бинии ҷовдона

ز آتش دود بینی جاودانه

Расад зини сӯз то ҳафтуми тибқи дӯд

رسد زین سوز تا هفتم طبق دود

Фалак бар дӯзах андозад тибқи зуд

فلک بر دوزخ اندازد طبق زود

зи чашми ман бики тӯфони обӣ

ز چشم من بیک طوفان آبی

Ҳамаи олам фурӯ гирад харобӣ

همه عالم فرو گیرد خرابی

Тавонам рехт аз мижгони чунон дар

توانم ریخت از مژگان چنان دُر

Ки гардад аз замин то осмони пар

که گردد از زمین تا آسمان پُر

Тавонам сӯхти оламро чунон ман

توانم سوخت عالم را چنان من

Ки дигар кас набинам дар ҷаҳони ман

که دیگر کس نبینم در جهان من

Вале тарсам ки ёрам дар миёна

ولی ترسم که یارم در میانه

Бисӯзад ,гар бсўзонми замона

بسوزد، گر بسوزانم زمانه

Манам ҷонои дилӣ бар интизорат

منم جانا دلی بر انتظارت

Ниҳодаи чашм аз баҳри нисорат

نهاده چشم از بهر نثارت

Гули сурхи интизор ту кашида

گل سرخ انتظار تو کشیده

Балои мӯати аҳмар дар расида

بلای موت احمر در رسیده

Чу чашм омад сипед аз интизорам

چو چشم آمد سپید از انتظارم

Сияҳ шуд ҳамчуи чашмати рӯзгорам

سیه شد همچو چشمت روزگارم

зи бас каз интизори рӯят эй моҳ

ز بس کز انتظار رویت ای ماه

Ниҳодами гӯш бар дар , чашм бар роҳ

نهادم گوش بر در،‌چشم بر راه

Ҳар овозӣ ки буд , аз ту шунидам

هر آوازی که بود، از تو شنیدم

Саропои ҷаҳон , рӯй тўдидм

سراپای جهان، روی تودیدم

Чу дар ҷони худати пайвастаи байнам

چو در جان خودت پیوسته بینم

Чаро пас зи интизори ту чунинам

چرا پس ز انتظار تو چنینم

Ҳамаи рӯзами бағам дар то шаб ояд

همه روزم بغم در تا شب آید

Чу шамъами худ бшби ҷон бар лаб ояд

چو شمعم خود بشب جان بر لب آید

Ҳамаи шаби сӯхта то рӯз гардад

همه شب سوخته تا روز گردد

Чу рӯз ояд шабам бо рӯз гардад

چو روز آید شبم با روز گردد

Аз ин сон мунтазир бинишаста то кӣ

از این سان منتظر بنشسته تا کی

Бурузу шаби дилӣ дар баста то кӣ

بروز و شب دلی در بسته تا کی

Бтўгар буд аз ин пеши интизорам

بتو گر بود از این پیش انتظارم

Кунун ҳаст интизори марги корам

کنون هست انتظار مرگ کارم

Марои ганҷии равон аз чашми азонст

مرا گنجی روان از چشم ازانست

Ки дар чашми ман он ганҷ равонаст

که در چشم من آن گنج روانست

Азон дар хоки мигрдми чунин хор

ازان در خاک میگردم چنین خوار

Ки чашми ман чу дарёӣаст хўнбор

که چشم من چو دریاییست خونبار

Бдрё дар таяммум чун тавон кард

بدریا در تیمّم چون توان کرد

Вале ҳам кӣ вузӯ аз хӯн тавон кард

ولی هم کی وضو از خون توان کرد

зи ишқат чун дилам дар сина хӯн шуд

ز عشقت چون دلم در سینه خون شد

Чунон рафт ӯ ки аз чашмам бурун шуд

چنان رفت او که از چشمم برون شد

Азон сад шохи хӯн аз срдромд

ازان صد شاخ خون از سردرامد

Ки он шох аз замини дили бромд

که آن شاخ از زمین دل برامد

Аз он пайваста шуд шохами зи дида

از آن پیوسته شد شاخم ز دیده

Ки пайваста буд шохи бурӣда

که پیوسته بود شاخ بریده

Чу пайвастаи маро аз дил бароед

چو پیوسته مرا از دل براید

Ним навмеди кохр дар бароед

نیم نومید کاخر در براید

Марогар дайр ояд навбаҳорам

مرا گر دیر آید نوبهارم

Бзири шох кӣ дорад канорам

بزیر شاخ کی دارد کنارم

Ҳамаи хӯни дилам боло гирифтаст

همه خون دلم بالا گرفتست

Канори ман з дар дарё гирифтаст

کنار من ز دُر دریا گرفتست

Бнзораҳ бар ман ои борӣ

بنظّاره بر من آی باری

Ки то дарё бибинӣ аз канорӣ

که تا دریا ببینی از کناری

Агар хобем буд он зуд бигузашт

اگر خوابیم بود آن زود بگذشت

Ки хоби ман чу хобӣ буд бигузашт

که خواب من چو خوابی بود بگذشت

Ду чашми ман чу доим дар фишонаст

دو چشم من چو دایم دُر فشانست

Бхўни дрхФт , бедоряш аз анаст

بخون درخفت، بیداریش از انست

Кунун чашмам чу ахтар ҳаст бедор

کنون چشمم چو اختر هست بیدار

Агар бовар надорӣ бингар эй ёр

اگر باور نداری بنگر ای یار

Чу чашми ман зи хӯн дар ҳам наёяд

چو چشم من ز خون در هم نیاید

з бе хобем ҳаргиз кам наёяд

ز بی‌خوابیم هرگز کم نیاید

зи бихўобии нмимирм чаҳ созам

ز بیخوابی نمیمیرم چه سازم

Ки донад қадари шабҳои дарозам

که داند قدر شبهای درازم

Ғами ҳиҷр аз дили маҳҷӯри пурсанад

غم هجر از دل مهجور پرسند

Дарозии шаб аз ранҷури пурсанад

درازی شب از رنجور پرسند

Чу шамъами ҷумлаи шаби сӯз дар пеш

چو شمعم جملهٔ شب سوز در پیش

Басар борем маргу рӯз дар пеш

بسر باریم مرگ و روز در پیش

Нигар то чун даройади хоб бар ман

نگر تا چون درآید خواب بر من

зи чашми бастаи чандини об бар ман

ز چشم بسته چندین آب بر من

Буқати хоб ҳар шаби битў акнӯн

بوقت خواب هر شب بیتو اکنون

Дилам дар гардад охир лек дар хӯн

دلم در گردد آخر لیک در خون

Чу аз хӯни бистари ман нарм гардад

چو از خون بستر من نرم گردد

Ду чашмами зоташи дил гарм гардад

دو چشمم زاتش دل گرم گردد

Маро бешак чу бошад бистарии нарм

مرا بی شک چو باشد بستری نرم

Дилам дар гардад ва чашмам шавад гарм

دلم در گردد و چشمم شود گرم

Биёи ҷоно ки ҷонони манӣ ту

بیا جانا که جانان منی تو

Агрдли бардаеи ҷони манӣ ту

اگردل بردهیی جان منی تو

зи ҷони хеши даврӣ чун кунам ман

ز جان خویش دوری چون کنم من

Надорам дили сабурӣ чун кунам ман

ندارم دل صبوری چون کنم من

Маро дар оташи сӯзони сабурӣ

مرا در آتش سوزان صبوری

Басии хуштар ки як дам аз ту даврӣ

بسی خوشتر که یک دم از تو دوری

Чаҳ кораст ин , ки бистар оташинаст

چه کارست این، که بستر آتشینست

Замонии битў бӯдан , кор инаст

زمانی بیتو بودن، کار اینست

Ним кофар наҷӯям аз ту даврӣ

نیم کافر نجویم از تو دوری

Ки куфраст аз ту як соъати сабурӣ

که کفرست از تو یک ساعت صبوری

Чу ишқат дар дилами хӯн дртг оварад

چو عشقت در دلم خون درتگ آورد

Аз он хӯни чашми ман чандин раг оварад

از آن خون چشم من چندین رگ آورد

зи хӯн раг гирад ва ин хӯни з раг хост

ز خون رگ گیرد و این خون ز رگ خاست

зи дили сабрами зи чашмами хӯн бтг хост

ز دل صبرم ز چشمم خون بتگ خاست

Дилам чун оташ омад дида чун абр

دلم چون آتش آمد دیده چون ابر

Миёни абрўотш чун кунам сабр

میان ابروآتش چون کنم صبر

Аҷаб дорам ман бе сабри монда

عجب دارم من بی صبر مانده

Туе моҳ ва манам дар абри монда

تویی ماه و منم در ابر مانده

Шигифт ояд марои ин мушкили ман

شگفت آید مرا این مشکل من

Дили ту сангу оташ дар дили ман

دل تو سنگ و آتش در دل من

Ало эй дида пурхӯн бошу пурнам

الا ای دیده پرخون باش و پرنم

Ки худ хӯрдӣ ва оварадӣ мроҳм

که خود خوردی و آوردی مراهم

Бнодонии назар бар маи Фгндӣ

بنادانی نظر بر مه فگندی

Дилам чун сояе бар раҳи Фгндӣ

دلم چون سایهیی بر ره فگندی

Кунун хоҳӣ ки васли моҳи ёбӣ

کنون خواهی که وصل ماه یابی

Ту мӯрии сӯии ма чун роҳи ёбӣ

تو موری سوی مه چون راه یابی

Чу рӯй ӯ бичишам ту даромад

چو روی او بچشم تو درآمد

Чу бибаред аз ту хӯн аз ту баромад

چو ببرید از تو خون از تو برآمد

Чу худ кардӣ сиришк аз чашм мебор

چو خود کردی سرشک از چشم میبار

Кунун он хӯни дилро чашми майдор

کنون آن خون دل را چشم میدار

Чу худ кардӣ хтомидонӣ эй чашм

چو خود کردی خطامیدانی ای چشم

Маро дар хӯн чаҳ мигрдонӣ эй чашм

مرا در خون چه میگردانی ای چشم

Чунон донеи маро дар хӯн ниҳодан

چنان دانی مرا در خون نهادن

Ки натавонам қадами берун ниҳодан

که نتوانم قدم بیرون نهادن

Маро аз хӯни дил бихўоб кардӣ

مرا از خون دل بیخواب کردی

Марои сад гӯнаи гул дар об кардӣ

مرا صد گونه گل در آب کردی

Танами сустӣу бемории з ту ёфт

تنم سستی و بیماری ز تو یافت

Дилами чандини нигунсории з ту ёфт

دلم چندین نگونساری ز تو یافت

Ту кардӣ бо дили ман ҳарчӣ кардӣ

تو کردی با دل من هرچه کردی

Кунун хӯни рез то дар хӯн бигардӣ

کنون خون ریز تا در خون بگردی

Дило то кӣ кунӣ бар хушки шиноб

دلا تا کی کنی بر خشک شیناب

Ки саргардон шудам аз ту чу симоб

که سرگردان شدم از تو چو سیماب

Чу рафтӣ аз барам ӯро гузидӣ

چو رفتی از برم او را گزیدی

Равон хӯн шуд зи ту каз ман буридӣ

روان خون شد ز تو کز من بریدی

Турогар оташ ҳурмуз набӯдӣ

ترا گر آتش هرمز نبودی

Марои чандини бало ҳаргиз набӯдӣ

مرا چندین بلا هرگز نبودی

Бъшқ ӯ қадами бардоштии ту

بعشق او قدم برداشتی تو

Чунин осони раҳеи пиндоштии ту

چنین آسان رهی پنداشتی تو

Баровардӣ баҳри дами дстхизӣ

برآوردی بهر دم دستخیزی

з номардӣ нишастӣ дар гурезӣ

ز نامردی نشستی در گریزی

Кунун чун заҳри ҳиҷр ӯ чашидӣ

کنون چون زهر هجر او چشیدی

Мхнси вори домани дркшидӣ

مخنّث وار دامن درکشیدی

Кунунгар як нафас дар хӯрд ӯе

کنون گر یک نفس در خورد اویی

Бамурдӣ сабр кунгар мард ӯе

بمردی صبر کن گر مرد اویی

?герат бояд ки ёдорӣ дар оғӯш

گرت باید که یادآری در آغوش

Қадаҳҳо зҳрнокомӣ бикун нӯш

قدحها زهرناکامی بکن نوش

Нмидонм ки ин дарёии музтар

نمیدانم که این دریای مضطر

Бачаи дили Зуҳраи хоҳии барад то сар

بچه دل زهره خواهی برد تا سر

Чу аз чашмати миёни хӯни дарии ту

چو از چشمت میان خون دری تو

Басии дарёии хӯн бо србрии ту

بسی دریای خون با سربری تو

Шудам чун боди хоки ҳури зодӣ

شدم چون باد خاک حور زادی

Ки каси гардиши нмигрдд чу бодӣ

که کس گردش نمیگردد چو بادی

Марои ҷоно бҷон омад дил аз ту

مرا جانا بجان آمد دل از تو

Валикин ҳал нашуд як мушкил аз ту

ولیکن حل نشد یک مشکل از تو

Сабк чун Асия , гардон аз анаст

سبک چون آسیا، گردان از انست

Ки ҳарч ӯ мекунад бориш гаронаст

که هرچ او میکند بارش گرانست

Басии ғуссаи бҳлқи ман фурӯ шуд

بسی غصه بحلق من فرو شد

Ки то кӣ кор ман хоҳад накӯ шуд

که تا کی کار من خواهد نکو شد

Марои ҷони сӯзӣу дил боз надиҳӣ

مرا جان سوزی و دل باز ندهی

Вагар кушта шавам овоз надиҳӣ

وگر کشته شوم آواز ندهی

Диламро дар миён хӯн наҳодӣ

دلم را در میان خون نهادی

Чу хӯн рӯй аз барам берун наҳодӣ

چو خون روی از برم بیرون نهادی

зи баси хӯн каз туам дар дил бимонадаст

ز بس خون کز توام در دل بماندست

Ду поем то басар дар гул бимонадаст

دو پایم تا بسر در گل بماندست

Манам давр аз ту дар сад ранҷу хорӣ

منم دور از تو در صد رنج و خواری

Бимонада дар ғрибстони бзорӣ

بمانده در غریبستان بزاری

Ниёе дар ғрибстони замонӣ

نیایی در غریبستان زمانی

Напурсӣ аз ғариби худ нишоне

نپرسی از غریب خود نشانی

Азон чандини маро дар банди дорӣ

ازان چندین مرا در بند داری

Ки бо ман дар вафои савганди дорӣ

که با من در وفا سوگند داری

Маро то ишқи ту дар дил муқӣмаст

مرا تا عشق تو در دل مقیمست

Канори ман пар аз дар ятемаст

کنار من پر از دُرّ یتیمست

Марои чандини гуҳари михизд аз ту

مرا چندین گهر میخیزد از تو

Ки чашмам бар замини миризд аз ту

که چشمم بر زمین میریزد از تو

Миёни сад ҳазорон дардмандӣ

میان صد هزاران دردمندی

Гирифт ин кори ман аз ман баландӣ

گرفت این کار من از من بلندی

Баландӣ ёфт то чашмам , бромд

بلندی یافت تا چشمم،‌ برامد

Аз он андари баландӣ бо сромд

از آن اندر بلندی با سرامد

з хӯн бигирифт ҳамчун дидагонам

ز خون بگرفت همچون دیدگانم

зи ту , ҳам пари дилами ҳам паҳлавонам

ز تو، هم پر دلم هم پهلوانم

зи васлат дар дилам бӯе ниҳонаст

ز وصلت در دلم بویی نهانست

Ки битўи зиндагии ман азонст

که بیتو زندگی من ازانست

зи ту он бӯ агар бо ман набӯдӣ

ز تو آن بو اگر با من نبودی

Бҷони ту ки ҷон дар тан набӯдӣ

بجان تو که جان در تن نبودی

Чӯбии ту зиндагонӣ дорам аз ту

چوبی تو زندگانی دارم از تو

Чаро хӯни ҷигари миборм аз ту

چرا خون جگر میبارم از تو

Мъозоллаҳ нагӯям аз ту дилкаш

معاذاللّه نگویم از تو دلکش

Вале обии занам бе ту бар оташ

ولی آبی زنم بی تو بر آتش

Чунонам зорзўмндии чунонам

چنانم زارزومندی چنانم

Ки сар аз пойу пой аз сар надонам

که سر از پای و پای از سر ندانم

Дар афтод аз фироқати сӯз дар ман

در افتاد از فراقت سوز در من

Фурӯ шуд зорзўити рӯз бар ман

فرو شد زارزویت روز بر من

Маро чун дидаи равшани туе бас

مرا چون دیدهٔ روشن تویی بس

зи олами орзӯии ман туе бас

ز عالم آرزوی من تویی بس

Чу ҷонгар бо мнстии чашми равшан

چو جان گر با منستی چشم روشن

Ҷаҳон бар ман набӯдӣ чашми сӯзан

جهان بر من نبودی چشم سوزن

зи хашми ҷони худро худ бкинм

ز خشم جان خود را خود بکینم

Ки ту дар ҷонӣ ва ман ҷон набинам

که تو در جانی و من جان نبینم

зи дили ҷустами нишонат ҳар замони ман

ز دل جستم نشانت هر زمان من

Кунун аздл ҳаме ҷӯям нишони ман

کنون ازدل همی جویم نشان من

Камар бар бастаи мигрдм чу мӯрӣ

کمر بر بسته میگردم چو موری

Ки то пеши ту бозоими бзўрӣ

که تا پیش تو بازآیم بزوری

Чу мӯригар марои рӯзии бадастӣ

چو موری گر مرا روزی بدستی

Талаб кардани турои осони трстӣ

طلب کردن ترا آسان ترستی

Марои парда чу мӯру гири ҷонам

مرا پرده چو مور و گیر جانم

Ки то ман бо ту пурмгар тавонам

که تا من با تو پرم گر توانم

Хато гуфтам бтў натавон расӣдан

خطا گفتم بتو نتوان رسیدن

Ки мӯрӣ бо ту натавонад паридан

که موری با تو نتواند پریدن

Марои мӯеи бтўи умед аз онаст

مرا مویی بتو امید از آنست

Ки ман бо ту расми он дар миёнаст

که من با تو رسم آن در میانست

Маро бар осмони ишқи умед

مرا بر آسمان عشق امید

Накӯ ваҷҳеаст равшани ҳамчуи хуршед

نکو وجهیست روشن همچو خورشید

Гар ин як зарра умедам намонад

گر این یک ذره امیدم نماند

Шабами хуши бод хуршедам намонад

شبم خوش باد خورشیدم نماند

Чаҳ созам дам бабандам аз ҳамаи чиз

چه سازم دم ببندم از همه چیز

Агар субҳи умедам дам диҳад низ

اگر صبح امیدم دم دهد نیز

Валикини субҳи ҷуз содиқ набошад

ولیکن صبح جز صادق نباشد

Дамами надиҳади бадв лоиқ набошад

دمم ندهد بدو لایق نباشد

Ҳамаи умед рӯй тести корам

همه امید روی تست کارم

Биҷузи умеди ту рӯе надорам

بجز امید تو رویی ندارم

Бадаради ҳиҷри дрҷоўид бӯдан

بدرد هجر درجاوید بودن

Басии осонтар аз навмед бӯдан

بسی آسان تر از نومید بودن

Надорам гар кунандам пораи пора

ندارم گر کنندم پاره پاره

Ман бечораи ҷузи умеди чора

من بیچاره جز امید چاره

Агар умед дар ҷонам набӯдӣ

اگر امید در جانم نبودی

Бҷони ту ки имонам набӯдӣ

بجان تو که ایمانم نبودی

Бомидми чунин ман ним зинда

بامیدم چنین من نیم زنده

Ки ҳаргиз кас намонад аз бими зинда

که هرگز کس نماند از بیم زنده

Дилогар зарраеи умеди дорӣ

دلاگر ذرهیی امید داری

Куҷои ту тоқати хуршеди дорӣ

کجا تو طاقت خورشید داری

Бнўмидии фурӯи шӯ чанд гӯйӣ

بنومیدی فرو شو چند گویی

Чаҳ гум кардӣу охир чанд ҷӯӣ

چه گم کردی و آخر چند جویی

Ту ҳастӣ ҳамчуи мӯрии ланг дар чоҳ

تو هستی همچو موری لنگ در چاه

Куҷои ёбии бтоўси фалаки роҳ

کجا یابی بطاوس فلک راه

Зёрми минбинми ҳеҷ ёрӣ

زیارم مینبینم هیچ یاری

Чу некӯ бингарам дар ҳеҷ корӣ

چو نیکو بنگرم در هیچ کاری

Набинӣ гирд ӯгар боди гардӣ

نبینی گرد او گر باد گردی

Басоегар ҳамаи фӯлоди гардӣ

بسایی گر همه فولاد گردی

Туро бо ӯ нмибинми равое

ترا با او نمیبینم روایی

Равон кун ашки хунин аз ҷудоӣ

روان کن اشک خونین از جدایی

Чу ту маҳрӯми Не бо хештани соз

چو تو محروم نیی با خویشتن ساز

Чу ту муфлис шудӣ бо хештани боз

چو تو مفلس شدی با خویشتن باز

Дилами ҷонои зи навмидии фурӯи мард

دلم جانا ز نومیدی فرو مرد

Ҷаҳонии ғусса ҳар рӯзии фурӯи барад

جهانی غصه هر روزی فرو برد

Чу васлат нест мумкини ҳечкас ро

چو وصلت نیست ممکن هیچکس را

Бўслт чун даҳуми дили як нафас ро

بوصلت چون دهم دل یک نفس را

Марои шарбати ғами ҳиҷрони ту бас

مرا شربت غم هجران تو بس

Муфарраҳи дард бе дармони ту бас

مفرح درد بی درمان تو بس

Манам дил дар вафояти чашм бар дар

منم دل در وفایت چشم بر در

Вафоят дар дилам чун чашм бар сар

وفایت در دلم چون چشم بر سر

Серумгар чун қалами барии зи тани ту

سرم گر چون قلم برّی ز تن تو

Наёбӣ ҷузи вафодории зи ман ту

نیابی جز وفاداری ز من تو

Чу обии срнҳм дар ханҷари ту

چو آبی سرنهم در خنجر تو

Ботш гар шавам давр аз бар ту

بآتش گر شوم دور از بر تو

Вагар дар хӯнами ореи ҳамчуи ханҷар

وگر در خونم آری همچو خنجر

зи ханҷари сари буруни орм чу гавҳар

ز خنجر سر برون آرم چو گوهر

Аз он дар ханҷарати гирдами ниҳони ман

از آن در خنجرت گردم نهان من

Ки битў бо ту хоҳам дар миёни ман

که بیتو با تو خواهم در میان من

Агар ман дар вафои ту бимирам

اگر من در وفای تو بمیرم

Кам аҳду вафоӣ ту нагирам

کم عهد و وفای تو نگیرم

Вафои ту чу ҷон хеш дорам

وفای تو چو جان خویش دارم

Ки ман бар дили вафоят беш дорам

که من بر دل وفایت بیش دارم

Кигар рӯзии бхоки ман шитобӣ

که گر روزی بخاک من شتابی

Биҷузи буии вафо чизе наёбӣ

بجز بوی وفا چیزی نیابی

Вагар умрӣ барояд аз ҳалокам

وگر عمری برآید از هلاکم

Ҳамаи буи вафо ояд зхокм

همه بوی وفا آید زخاکم

Дилам хӯн кардӣу бурҷони супурдӣ

دلم خون کردی و برجان سپردی

Чаҳ даъвӣ кард дил бо сари набардӣ

چه دعوی کرد دل با سر نبردی

Бирафтӣ ва камам ингоштӣ ту

برفتی و کمم انگاشتی تو

Дил аз даъвии ман бардоштии ту

دل از دعوی من برداشتی تو

Кунун аз даъвии ман боз нараҳе

کنون از دعوی من باز نرهی

Ки то рӯзии дили ман боз надиҳӣ

که تا روزی دل من باز ندهی

Агар сад сол аз ин даъвӣ барояд

اگر صد سال از این دعوی برآید

Магар бар ҷони ман дунёи сроид

مگر بر جان من دنیا سرآید

Бдъўӣ карданат мисоқ дорам

بدعوی کردنت میثاق دارم

Ҳануз аз хӯни дил бар тоқ дорам

هنوز از خون دل بر طاق دارم

Чаҳ гӯям бо ту чун май дрнгирд

چه گویم با تو چون می درنگیرد

Фиғони зини дил ки дили мибрнгирд

فغان زین دل که دل میبرنگیرد

Маро гӯйанд бидон бути номаеи соз

مرا گویند بدان بت نامهیی ساز

зи ашк хӯн бирав ҳангомаеи соз

ز اشک خون برو هنگامهیی ساز

зи чандини номаи ман номае нест

ز چندین نامهٔ من نامهیی نیست

Ки аз ашкам бирав ҳангомае нест

که از اشکم برو هنگامهیی نیست

Агар бар хок вагар бар ҷома будам

اگر بر خاک و گر بر جامه بودم

Миёни ин чунин ҳангома будам

میان این چنین هنگامه بودم

Чу бо ту дар нмигирд чаҳ созам

چو با تو در نمیگیرد چه سازم

Шавам бозулфу чашмати ъшқбозм

شوم بازلف و چشمت عشقبازم

Ало эй зулф чун чавгони куҷое

الا ای زلف چون چوگان کجایی

Шудам чун гӯии саргардони куҷое

شدم چون گوی سرگردان کجایی

Бмнгар сар фурӯд ояд чўчўгонт

بمن گر سر فرود آید چوچوگانت

Кунам сари ҳамчуи гӯй аз баҳри майдонат

کنم سر همچو گوی از بهر میدانت

Гар аз машки сияҳ чавгон кунӣ ту

گر از مشک سیه چوگان کنی تو

Серум чун гӯй саргардон кунӣ ту

سرم چون گوی سرگردان کنی تو

Ту мишкӣ ва ман оҳӯи чашм эй дӯст

تو مشکی و من آهو چشم ای دوست

На ҳар ду будҳоем охири зи як пӯст

نه هر دو بودهایم آخر ز یک پوست

Неи ту машк , анбар менамое

نیی تو مشک، عنبر مینمایی

Вале дар баҳри чашмами минёиӣ

ولی در بحر چشمم مینیایی

Агар оеи бад-ӣни дарёи замонӣ

اگر آیی بدین دریا زمانی

Чу дарё аз ту шӯри орми ҷаҳонӣ

چو دریا از تو شور آرم جهانی

Неи анбар , вале занҷири ҷонӣ

نیی عنبر،‌ولی زنجیر جانی

Ки аз ҳар ҳалқаеи сад ҷони сетоне

که از هر حلقهیی صد جان ستانی

Ту занҷирӣ ва ман девонаи зор

تو زنجیری و من دیوانهٔ زار

Маро бебанд ва безанҷир магузор

مرا بی بند و بی زنجیر مگذار

Неи занҷири шастии ънбринӣ

نیی زنجیر شستی عنبرینی

Ки брҷонми зи сад дрдри камӣнӣ

که برجانم ز صد دردر کمینی

Манам чун моҳии ҷони ташнаи ғарқоб

منم چون ماهی جان تشنه غرقاب

Дарон шастам фикан то барҳам аз тоб

دران شستم فکن تا برهم از تاب

Ало эй наргиси махмури монда

الا ای نرگس مخمور مانده

зи оби дидаи ман даври монда

ز آب دیدهٔ من دور مانده

Агрдри оби чашми ман нишинӣ

اگردر آب چشم من نشینی

зи оби чашм , чашм ман набинӣ

ز آب چشم، چشم من نبینی

Биё то зоби чашмами оби ёбӣ

بیا تا زاب چشمم آب یابی

Бшбнми лؤлؤиии хўшоби ёбӣ

بشبنم لؤلؤیی خوشاب یابی

Неи наргис ки бодомтарӣ ту

نیی نرگس که بادام تری تو

Ки ҷуз аз парда берун нанигарӣ ту

که جز از پرده بیرون ننگری تو

Чу рух дар парда аз ман дркшидӣ

چو رخ در پرده از من درکشیدی

Чаро пас пардаи ман бар даридӣ

چرا پس پردهٔ من بر دریدی

Неи бодоми ҷодӯии балое

نیی بادام جادوی بلایی

Ки вақти ҷодуии мардуми намое

که وقت جادویی مردم نمایی

Турои ман дидҳом дар ҷодуии даст

ترا من دیدهام در جادویی دست

Туе ҷодӯии мардуми дори пайваст

تویی جادوی مردم دار پیوست

Чу мардуми дорӣ эй ҷодӯии макор

چو مردم داری ای جادوی مکّار

Ман охири мардумами гӯшии бмни дор

من آخر مردمم گوشی بمن دار

Зиҳии раҳзан ки зери тоқи абрӯ

زهی رهزن که زیر طاق ابرو

Туе пайвастаи тирандози ҷодӯ

تویی پیوسته تیرانداز جادو

Чу ту дар тоқи дории ҷои охир

چو تو در طاق داری جای آخر

Чу ман тоқам бар ман ои охир

چو من طاقم بر من آی آخر

Ало эй хат ки маро домании ту

الا ای خط که مه را دامنی تو

Туе он хат ки брхўни манӣ ту

تویی آن خط که برخون منی تو

Чу брхўни манӣ чанде гурезӣ

چو برخون منی چندی گریزی

Биёгар хӯн ҷонам ме бирезӣ

بیا گر خون جانم می بریزی

Маро дар хати нишон то худ чаҳ ояд

مرا در خط نشان تا خود چه آید

Хат андозӣ макун то худ чаҳ зояд

خط اندازی مکن تا خود چه زاید

Маро дрхт кашид айём бе ту

مرا درخط کشید ایام بی تو

Кунун дар хат шавам ноком бе ту

کنون در خط شوم ناکام بی تو

Неи хати сабза бе оби монда

نیی خط سبزهٔ بی آب مانده

Ман аз савдои ту бихўоби монда

من از سودای تو بیخواب مانده

Боби чашми ман як рӯз башитоб

بآب چشم من یک روز بشتاب

Ки баси некӯи намояди сабза дар об

که بس نیکو نماید سبزه در آب

Шудам хокӣ агар ту сабзаи дорӣ

شدم خاکی اگر تو سبزه داری

Чаро аз хоки сар мебар наёрӣ

چرا از خاک سر می بر نیاری

Броӣ аз хок то аз хӯни броим

برآی از خاک تا از خون برآیم

Влкин бе ту ҳаргиз чун броим

ولکین بی تو هرگز چون برآیم

Неи сабза ки ту тӯтии мисолӣ

نیی سبزه که تو طوطی مثالی

Басари сабзии кушодаи пару болӣ

بسر سبزی گشاده پرّ و بالی

Чу ҳастӣ тӯтии дилҷӯии охир

چو هستی طوطی دلجوی آخر

Биё ва як сухан бар гӯии охир

بیا و یک سخن بر گوی آخر

Ало эй пистаи хунхораи охир

الا ای پستهٔ خونخواره آخر

Дилам кардӣ чу пистаи пораи охир

دلم کردی چو پسته پاره آخر

Агарчӣ танги тӯпур шукр ояд

اگرچه تنگ توپر شکّر آید

Валегар шӯр бошӣ хуштар ояд

ولی گر شور باشی خوشتر آید

Биё эй пистаи пеши ман замонӣ

بیا ای پسته پیش من زمانی

Ки то шӯр оварам пешати ҷаҳонӣ

که تا شور آورم پیشت جهانی

Неи писта вале ҳастӣ шукри ту

نیی پسته ولی هستی شکر تو

Чаро зин тнгдл кардӣ гузари ту

چرا زین تنگدل کردی گذر تو

Ало эй шукри афтода дар танг

الا ای شکر افتاده در تنگ

Ҷигар хӯрдӣ мрозонии ҷгррнг

جگر خوردی مرازانی جگررنگ

Ту шукри ман неи хушкам назар кун

تو شکّر من نی خشکم نظر کن

Биёу даст бо ман дар камар кун

بیا و دست با من در کمر کن

Гар ин неро бибинӣ зери хӯни ту

گر این نی را ببینی زیر خون تو

Изоин не чун шукри ҷӯшии фузуни ту

ازاین نی چون شکر جوشی فزون تو

Бширинии зи шамъ худ буридӣ

بشیرینی ز شمع خود بریدی

Вазони бурӣдагӣ хӯнам чакидӣ

وزان برّیدگی خونم چکیدی

Неи ту ангабин , лаъли музобӣ

نیی تو انگبین، لعل مذابی

Ки дар як ҳоли ҳам оташи ҳам обӣ

که در یک حال هم آتش هم آبی

Касе кӯи обу оташ бо ҳам омехт

کسی کو آب و آتش با هم آمیخت

Чропс бо ман мискин кам омехт

چراپس با من مسکین کم آمیخت

Биёгар танг меҷӯӣ дилӣ ҳаст

بیا گر تنگ میجویی دلی هست

Дигар бо ман бигӯгар мушкилӣ ҳаст

دگر با من بگو گر مشکلی هست

Чу майдонӣ казин дили танги дорӣ

چو میدانی کزین دل تنگ داری

Чаро пас аз дили ман нанги дорӣ

چرا پس از دل من ننگ داری

Неи танги шукри оби ҳаётӣ

نیی تنگ شکر آب حیاتی

зи хати сабзи сарсабзи наботӣ

ز خطّ سبز سرسبز نباتی

Маро ҳар соъатии сад марг , ҳиҷрон

مرا هر ساعتی صد مرگ، هجران

Дроб зиндагонӣ карда пинҳон

درآب زندگانی کرده پنهان

Агар як қатраи оби зиндагонӣ

اگر یک قطره آب زندگانی

Бҳлқи ҷони ин бедили Чехияоне

بحلق جان این بیدل چکانی

Марои ҷонӣ ки он ҷон нест муздам

مرا جانی که آن جان نیست مزدم

Вагарнаи давр аз рӯй ту мардум

وگرنه دور از روی تو مردم

Дилами пари оташу чашмам пар обаст

دلم پر آتش و چشمم پر آبست

Агар бо ман даромезӣ савобаст

اگر با من درآمیزی صوابست

Ало эй лؤлؤи пайваста дар дарҷ

الا ای لؤلؤ پیوسته در درج

Бшкли сӣ ситора дар яке бурҷ

بشکل سی ستاره در یکی برج

Ту марвориду марҷони сипедӣ

تو مروارید و مرجان سپیدی

зи ту чашмами сипед аз ноумедӣ

ز تو چشمم سپید از ناامیدی

Чу марҷонии ту аз дарёи барое

چو مرجانی تو از دریا برایی

Чаҳгар аз роҳи чашми мо барое

چه گر از راه چشم ما برایی

Чу дидори туро дар чашми орм

چو دیدار ترا در چشم آرم

Чу мардуми ошно дар чашм дорам

چو مردم آشنا در چشم دارم

Неи марҷон ки ҳастӣ ту ситора

نیی مرجان که هستی تو ستاره

Бтўи дарёи тавон кардани гузора

بتو دریا توان کردن گذاره

Чу дар дарёи ситораи минбинм

چو در دریا ستاره مینبینم

Дарин дарёии чунин гумроҳи азинм

درین دریای چنین گمراه ازینم

Ситораи нестӣ дар ятемӣ

ستاره نیستی درّ یتیمی

Хўшобу мстўӣу мустақӣмӣ

خوشاب و مستوی و مستقیمی

Кӣми ман дар ғрибстони асирӣ

کیم من در غریبستان اسیری

Чу ту дар ятем ва бе назирӣ

چو تو درّ یتیم و بی نظیری

Биё то ҳар ду бо ҳам роз гӯйем

بیا تا هر دو با هم راز گوییم

Ғами деринаи худ боз гӯйем

غم دیرینهٔ خود باز گوییم

Ало эй гӯии симини мудаввар

الا ای گوی سیمین مدوّر

зи чавгон хатат гашта мънбр

ز چوگان خطت گشته معنبر

Чу бар моҳии ту дар ту чоҳ чунаст

چو بر ماهی تو در تو چاه چونست

Аҷабтар онкӣ чоҳӣ сарнигӯнаст

عجب تر آنکه چاهی سرنگونست

Чу ту ҳамчун манӣ дар сарнигӯнӣ

چو تو همچون منی در سرنگونی

Манам дар чоҳ , ту бар моҳ чунӣ

منم در چاه، تو بر ماه چونی

Агарчун гӯии ореи сӯии ман рой

اگرچون گوی آری سوی من رای

Чу чавгонати даҳуми сад бӯса бар пой

چو چوگانت دهم صد بوسه بر پای

Чу гӯйии ту ки ман битўи бзорӣ

چو گویی تو که من بیتو بزاری

Бимонадам дар хами чавгони хорӣ

بماندم در خم چوگان خواری

Ту ҳастӣ гӯии майдони никуӣ

تو هستی گوی میدان نکویی

Ҷаҳон пар гуфту гӯии тести гӯйӣ

جهان پر گفت و گوی تست گویی

Неи ту гӯй , ҳастӣ себи симин

نیی تو گوی، هستی سیب سیمین

Надидам чун ту алҳақ себи ширин

ندیدم چون تو الحق سیب شیرین

Агар на тан на дил на зӯр дорам

اگر نه تن نه دل نه زور دارم

Басӣ зон себи ширин шӯр дорам

بسی زان سیب شیرین شور دارم

Туро бар себ симинаст холӣ

ترا بر سیب سیمینست خالی

Маро аз холи ту шӯридаи ҳоле

مرا از خال تو شوریده حالی

Магар омад бидон себи ту осеб

مگر آمد بدان سیب تو آسیب

Бурун афтод ногуҳи донаи себ

برون افتاد ناگه دانه سیب

Салом ман бидон моҳи длороӣ

سلام من بدان ماه دلارای

Ки бар ман шуд чунин маҳтоби паймоӣ

که بر من شد چنین مهتاب پیمای

Саломи ман бар он зулфи мушавваш

سلام من بر آن زلف مشوّش

Ки дорад пой ҳамчун гул дар оташ

که دارد پای همچون گل در آتش

Салом ман бидон ҷазаъи ҷигарсӯз

سلام من بدان جزع جگرسوز

Ки дорад дар камони тири ҷигари дуз

که دارد در کمان تیر جگر دوز

Салом ман барон ёқӯти хандон

سلام من بران یاقوت خندان

Ки ӯст алҳақ ҳарифии оби дандон

که اوست الحق حریفی آب دندان

Силам ман бидон як пистаи танг

سلم من بدان یک پستهٔ تنگ

Ки хат бар лаъл дорад Фстқии ранг

که خط بر لعل دارد فستقی رنگ

Салом ман бидон сӣ дар хўшоб

سلام من بدان سی درّ خوشاب

Ки гуҳи гуҳи пистаи миризди бъноб

که گه گه پسته میریزد بعنّاب

Салом ман бидон себи дили афрӯз

سلام من بدان سیب دل افروز

Кзўрх чун тиҳӣ дорам дарин сӯз

کزورخ چون تهی دارم درین سوز

Салом ман бидон хати гҳрпўш

سلام من بدان خطّ گهرپوش

Ки аз ҷонаш тавон шуд ҳалқа дар гӯш

که از جانش توان شد حلقه در گوش

Салом ман барон хуршеди шоҳӣ

سلام من بران خورشید شاهی

Ки бар моҳ афганд зулфи сиёҳӣ

که بر ماه افگند زلف سیاهی

Салом ман бидон кас то қиёмат

سلام من بدان کس تا قیامت

Казу ҳаргизи ндидстми саломат

کزو هرگز ندیدستم سلامت

Азон дардӣ ки пурхӯн кард ҷонам

ازان دردی که پرخون کرد جانم

Яке аз сад наёяд бар забонам

یکی از صد نیاید بر زبانم

Баҳри дардӣ ки аз ту ёдам ояд

بهر دردی که از تو یادم آید

Чу чанг аз ҳар раҳгӣ фарёдам ояд

چو چنگ از هر رگی فریادم آید

Чу бе рӯяти қалами бардоштами ман

چو بی رویت قلم برداشتم من

Ҳамаи номаи бхўни бнгоштми ман

همه نامه بخون بنگاشتم من

Агар ту нома хӯн олуд бинӣ

اگر تو نامه خون آلود بینی

Яқин донам каз оташи дӯди бинӣ

یقین دانم کز آتش دود بینی

Ҳар он хӯнӣ ки чашм аз парда ронад

هر آن خونی که چشم از پرده راند

зи оҳи сарди ман афсурда монад

ز آه سرد من افسرده ماند

Бас аз тафти дилами бгдохтии боз

بس از تفت دلم بگداختی باز

Қалами кори нбштни сохтӣ боз

قلم کار نبشتن ساختی باز

Чгўим беш азин эй ҳамдами ман

چگویم بیش ازین ای همدم من

Ки натавон гуфт дар номаи ғами ман

که نتوان گفت در نامه غم من

Чаҳгар чндонкаҳи пайвандами баҳам дар

چه گر چندانکه پیوندم بهم در

Ҳамеи давр аз ту мондам ман бағам дар

همی دور از تو ماندم من بغم در

Биҷой ҳар ғамами сад шодяти бод

بجای هر غمم صد شادیت باد

зи андӯҳи ҷаҳони озодяти бод

ز اندوه جهان آزادیت باد

Барин мискини худоят меҳрбон кун

برین مسکین خدایت مهربان کن

Барои ҳақи ту ин омини з ҷон кун

برای حق تو این آمین ز جان کن