Чаҳ глрхи дояро ҷон дода медид

چه گلرخ دایه را جان داده میدید

Миёни хоку хӯн афтода медид

میان خاک و خون افتاده میدید

Набӯдаш тоби он бедоду хорӣ

نبودش تاب آن بیداد و خواری

Баровард аз ҷаҳони фарёду зорӣ

برآورد از جهان فریاد و زاری

Каттони сунбулӣ бар тан бадаред

کتان سنبلی بر تن بدرّید

Чу гул бар хеш пероҳан бадаред

چو گل بر خویش پیراهن بدرّید

зи хӯни наргисаши гули гашти ҳомӯн

ز خون نرگسش گل گشت هامون

Шуд аз шбрнги чашмаши хоки гулгун

شد از شبرنگ چشمش خاک گلگون

Фиғон мекард ва мегуфт эй гиромӣ

فغان میکرد و میگفت ای گرامی

Чаро кардӣ брФтни тези гомӣ

چرا کردی برفتن تیز گامی

Чу ҳалқа сар наҳодӣ бар дар ман

چو حلقه سر نهادی بر در من

Бзорӣ ҷон бидодӣ бар сари ман

بزاری جان بدادی بر سر من

Дилу ҷон дар сару корам ту кардӣ

دل و جان در سر و کارم تو کردی

Вафодорӣ бисёрам ту кардӣ

وفاداری بسیارم تو کردی

Ту будӣ аз ҷаҳони ҷону ҷаҳонам

تو بودی از جهان جان و جهانم

Чу рафтӣ аз ҷаҳон баргир ҷонам

چو رفتی از جهان برگیر جانم

Ту будӣ ғмгсорм дар ҷавонӣ

تو بودی غمگسارم در جوانی

Нахоҳам битў акнӯн зиндагонӣ

نخواهم بیتو اکنون زندگانی

Ту будӣ мӯнисам дар ҳар балое

تو بودی مونسم در هر بلایی

Ту будӣ мушфиқам дар ҳар ҷафое

تو بودی مشفقم در هر جفایی

Дариғо каз тараби лаб тар накардӣ

دریغا کز طرب لب تر نکردی

Ки умрии ранҷ барадӣ барнахурадӣ

که عمری رنج بردی برنخوردی

Ту будӣ кори созу сози горм

تو بودی کار ساز و ساز گارم

Ту будӣ меҳрбон ва роз дорам

تو بودی مهربان و راز دارم

Худовандо бамурдам дар ҷавонӣ

خداوندا بمردم در جوانی

Ки ман сайри омадами зини зиндагонӣ

که من سیر آمدم زین زندگانی

Чу абрӯ аз тараби пайвастаи тоқам

چو ابرو از طرب پیوسته طاقم

Ки ҳар дам ёре бидиҳад фироқам

که هر دم یاریی بدهد فراقم

Фалак ҳар соъатӣ аз бе вФоӣӣ

فلک هر ساعتی از بی وفائی

Диҳад аз ҳмншинонми ҷудоӣ

دهد از همنشینانم جدایی

Аҷаб набӯд ки ҳамчун дояи ман

عجب نبود که همچون دایهٔ من

Ҷудоӣ гирад аз ман сояи ман

جدایی گیرد از من سایهٔ من

Чаҳ будӣ гар бирафт он меҳрбонам

چه بودی گر برفت آن مهربانم

Ки рафтӣ бар пай ӯ низ ҷонам

که رفتی بر پی او نیز جانم

Чу дуздон рӯй гули диданд ногоҳ

چو دزدان روی گل دیدند ناگاه

Чу ғунча боз хандиданд азон моҳ

چو غنچه باز خندیدند ازان ماه

Нигаҳ карданд ҳусно дар буриш буд

نگه کردند حُسنا در برش بود

Яке хуршеду дигари ахтараш буд

یکی خورشید و دیگر اخترش بود

Гирифтанд он ду бутроу ббрднд

گرفتند آن دو بت را و ببردند

Басӯии диз бдзбонон супурданд

بسوی دز بدزبانان سپردند

Чу дуздони сӯии дизи рафтанд аз ҷанг

چو دزدان سوی دز رفتند از جنگ

Бболо кард хусрави шоҳи оҳанг

ببالا کرد خسرو شاه آهنگ

Чу бар хар пушта омад шоҳзода

چو بر خر پشته آمد شاهزاده

Ду занро дид бар рӯй аўФтодаҳ

دو زن را دید بر روی اوفتاده

Бхўорӣ ҳар ду занро куштаи диданд

بخواری هر دو زن را کشته دیدند

Ду дигар аз миёни гмгштаҳи диданд

دو دیگر از میان گمگشته دیدند

Баҳами он ҳар се тан иқрор карданд

بهم آن هر سه تن اقرار کردند

Ки дуздони палиди он кор карданд

که دزدان پلید آن کار کردند

Ду нохуш рӯйро киштанд ногоҳ

دو ناخوش روی را کشتند ناگاه

Ду некӯ рӯйро бурданд аз роҳ

دو نیکو روی را بردند از راه

Сияҳ карданд кори хештан ро

سیه کردند کار خویشتن را

Ки корӣ сахт омад он се тан ро

که کاری سخت آمد آن سه تن را

Шаҳи саргаштаи дил дар пеши ёрон

شه سرگشته دل در پیش یاران

Фурӯ мерехт хӯни дил чу борон

فرو میریخت خون دل چو باران

Биорон гуфт чандин макр карда

بیاران گفت چندین مکر کرده

Балои дидаи басӣу андӯҳи хӯрда

بلا دیده بسی و اندوه خورده

Бчндини шаҳри чандин ғам кашида

بچندین شهر چندین غم کشیده

Кунун чун луқма шуд бар лаби расида

کنون چون لقمه شد بر لب رسیده

Яке аз дасти мо ин луқмаи брбўд

یکی از دست ما این لقمه بربود

Вале чаҳ суди азин чун бурданӣ буд

ولی چه سود ازین چون بردنی بود

Агар сад мӯӣ бишкофам бтдбир

اگر صد موی بشکافم بتدبیر

Бурун натавон шудани мӯеи зи тақдир

برون نتوان شدن مویی ز تقدیر

Ҳамаи рӯзи он се тан бо ҳам ббўднд

همه روز آن سه تن با هم ببودند

зи глрх роз гуфтанд ва шунӯданд

ز گلرخ راز گفتند و شنودند

Нмидиднд рӯй рафтани хеш

نمیدیدند روی رفتن خویش

На рӯй мондану осўдни хеш

نه روی ماندن و آسودن خویش

Баҳам гуфтанд агар бошем як моҳ

بهم گفتند اگر باشیم یک ماه

зи мо як тани наёбади сӯзи дизи роҳ

ز ما یک تن نیابد سوز دز راه

Магар мурғӣ шавем ва пар барорем

مگر مرغی شویم و پر برآریم

Ки то аз бурҷи ин дизи сари брорим

که تا از برج این دز سر براریم

Дили хусрав азон ғусса чунон шуд

دل خسرو ازان غصه چنان شد

Ки хӯнии гашт ва аз чашмаш равон шуд

که خونی گشت و از چشمش روان شد

Рахш чун заъфарони гашту лабаши хушк

رخش چون زعفران گشت و لبش خشک

Ду дастии хоки мёФшонд бар машк

دو دستی خاک میافشاند بر مشک

Ҳамият бар тан ӯ коргар шуд

حمیّت بر تن او کارگر شد

Дилаш ҳамчун фалаки зер ва зибр шуд

دلش همچون فلک زیر و زبر شد

Биорон гуфт он дармондаи мискин

بیاران گفت آن درمانده مسکین

Чаҳ синҷид дар кафи дуздон бе дайн

چه سنجد در کف دزدان بی دین

Худовандо ту майдонӣ ки чунам

خداوندا تو میدانی که چونم

Туе ҳам раҳбар ва ҳам раҳнамӯнам

تویی هم رهبر و هم رهنمونم

Бубахшӣ бар ман бечора гашта

ببخشی بر من بیچاره گشته

зи хону мони хўис овора гашта

ز خان و مان خویس آواره گشته

БФзлти биндозин саргашта бигушоӣ

بفضلت بندازین سرگشته بگشای

Марои дидори он гмгштаҳ бинмоӣ

مرا دیدار آن گمگشته بنمای

Надорам аз ҷаҳони ҷузи ним ҷонӣ

ندارم از جهان جز نیم جانی

Бком дил нёсудам замонӣ

بکام دل نیاسودم زمانی

Дили худро дамӣ биғм надидам

دل خود را دمی بیغم ندیدم

Бшодии хешро як дам надидам

بشادی خویش را یک دم ندیدم

Дилам хӯн шуд баҳақ чун ту хосӣ

دلم خون شد بحق چون تو خاصی

Казин дардами диҳии имшаби халосӣ

کزین دردم دهی امشب خلاصی

Чу шуд зондозаҳи беруни зорӣ ӯ

چو شد زاندازه بیرون زاری او

Даромади ёр ӯ дрёрӣ ӯ

درامد یار او دریاری او

Бхсрў шоҳ гуфт озодаи фаррух

بخسرو شاه گفت آزاده فرّخ

Ки фориғи боди шоҳ аз кори глрх

که فارغ باد شاه از کار گلرخ

Ки ман дар шбрўӣ бисёр будам

که من در شبروی بسیار بودم

Басӣ дар ӯҳдаи ин кор будам

بسی در عهدهٔ این کار بودم

Ҳам имшаб низ он маро бдздм

هم امشب نیز آن مه را بدزدم

Вагарна сар битоб аз поимздм

وگرنه سر بتاب از پایمزدم

Азон шодии дили хусрав чунон шуд

ازان شادی دل خسرو چنان شد

Ки гуфтӣ пер буд аз срҷўон шуд

که گفتی پیر بود از سرجوان شد

Басӣ бар ҷони фаррух офарин кард

بسی بر جان فرّخ آفرین کرد

Ки бодии ҷовдон эй пеши байни мард

که بادی جاودان ای پیش بین مرد

Бад-ӣн умед мебуданд он рӯз

بدین امّید میبودند آن روز

Ки то ногуҳ фурӯ шуд гетии афрӯз

که تا ناگه فرو شد گیتی افروز

Чу хуршед аз фалак дар бохтар шуд

چو خورشید از فلک در باختر شد

Ҳамаи дарёии гардуни пар гуҳар шуд

همه دریای گردون پر گهر شد

Шаҳи занг аз ҳабаши лашкар бурун кард

شه زنگ از حبش لشکر برون کرد

Фалакро пойгоҳӣ қиргўн кард

فلک را پایگاهی قیرگون کرد

Шабӣ буд аз сиёҳии ҳамчуи анқос

شبی بود از سیاهی همچو انقاس

Нишаста посбон бар манзари пос

نشسته پاسبان بر منظر پاس

Шабӣ дар тирагӣ аз ҳади гузашта

شبی در تیرگی از حد گذشته

Чу нилу дӯда дар Қатарон сиришта

چو نیل و دوده در قطران سرشته

Шабии торику фаррухи зод дар хашм

شبی تاریک و فرّخ زاد در خشم

Сияҳи пӯшида ҳамчун мардуми чашм

سیه پوشیده همچون مردم چشم

Чу фаррухи зод бо шаб ҳамқабо шуд

چو فرّخ زاد با شب همقبا شد

На шаб аз вай на вай аз шаб ҷудо шуд

نه شب از وی نه وی از شب جدا شد

Чу фаррух шуд бурун аз пеши ҳурмуз

چو فرّخ شد برون از پیش هرمز

Бетонҳо боз мегашт аз пас диз

بتنها باز میگشت از پس دز

Дизии бади хандақаш дар оби ғарқа

دزی بد خندقش در آب غرقه

Шудаи дргрди он дизи оби ҳалқа

شده درگرد آن دز آب حلقه

Нмидид аз пас дизи посдорӣ

نمیدید از پس دز پاسداری

Бпл берун шудаш баси рӯзгорӣ

بپل بیرون شدش بس روزگاری

зи зери хоки рези он диз аз давр

ز زیر خاک ریز آن دز از دور

Каманд афганд бар як бурҷи маъмур

کمند افگند بر یک برج معمور

Чу гурба бар давид ва бар сар омад

چو گربه بر دوید و بر سر آمد

зи саг дар так бсди раҳ беҳтар омад

ز سگ در تک بصد ره بهتر آمد

Бзир бора намедид воло

بزیر باره بامی دید والا

Каманд афганд дар девори боло

کمند افگند در دیوار بالا

Бики соъат ббом омад зи бора

بیک ساعت ببام آمد ز باره

Баҷое равшанӣ дид аз канора

بجایی روشنی دید از کناره

Бараҳнаи пои сӯй равзанӣ шуд

برهنه پای سوی روزنی شد

Ду чашмаши сӯии мардӣ ва занӣ шуд

دو چشمش سوی مردی و زنی شد

Бизан мегуфт он марди ҷафои гиш

بزن میگفت آن مرد جفا گیش

Ки эй зан ноҷавонмардӣ макун беш

که ای زن ناجوانمردی مکن بیش

Бкин чун об дода дашнаи ту

بکین چون آب داده دشنهٔ تو

з бе обии бхўнми ташнаи ту

ز بی آبی بخونم تشنهٔ تو

Чаро посухи бком ман нагӯйӣ

چرا پاسخ بکام من نگویی

Чаро нокоми ком ман наҷӯӣ

چرا ناکام کام من نجویی

Агар коми дилам ҳосил наёрӣ

اگر کام دلم حاصل نیاری

Сари ҷони доштан дар дили надорӣ

سر جان داشتن در دل نداری

Биёи фармони ман бар коми ман ҷӯй

بیا فرمان من بر کام من جوی

Ҳавоӣ ҳамнишин хештани ҷӯй

هوای همنشین خویشتن جوی

Худ он зан буд ҳуснои длором

خود آن زن بود حُسنای دلارام

Чу мурғии сарнигӯни афтода дар дом

چو مرغی سرنگون افتاده در دام

Бпиш дузд мегуфт эй худованд

بپیش دزد میگفت ای خداوند

Нахустин шоҳи моро даст барбанд

نخستین شاه ما را دست بربند

Чу шаҳ дар бандат омад ман бабандам

چو شه در بندت آمد من ببندم

Ки ман аз бим ӯ андешмандам

که من از بیم او اندیشمندم

Чу он ҳар се гирифтор ту оянд

چو آن هر سه گرفتار تو آیند

Дилу ҷонами харидор ту оянд

دل و جانم خریدار تو آیند

Ту эшонро зира бар гири вонгоаҳ

تو ایشان را زره بر گیر وانگاه

Бкоми хеши коми хеш дар хоҳ

بکام خویش کام خویش در خواه

Сухан мегуфт зинсони пеши он мард

سخن میگفت زینسان پیش آن مرد

Ки то барраади магар зон ноҷавонмард

که تا برهد مگر زان ناجوانمرد

Чу аз равзан фаротар рафт фаррух

چو از روزن فراتر رفت فرّخ

Шунӯд аз давр ҷое бонги посух

شنود از دور جایی بانگ پاسخ

Сӯии он бом рӯй оварад чун дӯд

سوی آن بام روی آورد چون دود

Кадомин дӯд , натавон гуфт чун буд

کدامین دود، نتوان گفت چون بود

Сарое дид айвон баргушода

سرایی دید ایوان برگشاده

Нишаста глрху шамъии ниҳода

نشسته گلرخ و شمعی نهاده

Яке дуздии бпиши гули Фгндаҳ

یکی دزدی بپیش گل فگنده

Даҳонаш бастау чашмаши бикунада

دهانش بسته و چشمش بکنده

Чу фаррух он бидид аз ноз ва аз ком

چو فرّخ آن بدید از ناز و از کام

Сафирӣ зад басӯии глрх аз бом

صفیری زد بسوی گلرخ از بام

Чу глрхи дидаи сӯии боми андохт

چو گلرخ دیده سوی بام انداخت

Сафири марди ҳиялат соз бишнохт

صفیر مرد حیلت ساز بشناخت

Басӯи бом рафт ва дар кушодаш

بسوی بام رفت و در گشادش

Бики соъати силаҳ ва теғ додаш

بیک ساعت سلاح و تیغ دادش

БФрх гуфт даҳ марданд дар диз

بفرخ گفت ده مردند در دز

Дигар муштӣ зананд идбору оҷиз

دگر مشتی زنند ادبار و عاجز

Турогар худ набӯдӣ роҳ бар ман

ترا گر خود نبودی راه بر من

Нҷстндии зи ман як мард ва як зан

نجستندی ز من یک مرد و یک زن

Кунун чун омадӣ бархез ҳин зуд

کنون چون آمدی برخیز هین زود

Баровари зини гуруҳи оташини дӯд

برآور زین گروه آتشین دود

Ки пурхӯн шуд зи дарди дояи ман

که پرخون شد ز درد دایهٔ‌من

Ҳамаи пероҳану перояи ман

همه پیراهن و پیرایهٔ من

Марои он дам ки дузд аз ҷои брбўд

مرا آن دم که دزد از جای بربود

Дилам аз дарди марги дояи пар буд

دلم از درد مرگ دایه پر بود

Надонистам дар он дами ҳечкас ро

ندانستم در آن دم هیچکس را

Нигоҳии минкрдми пеш ва пас ро

نگاهی مینکردم پیش و پس را

Вагарнаи дузд кӣ барадии марои зуд

وگرنه دزد کی بردی مرا زود

Вале ин кори тақдири худо буд

ولی این کار تقدیر خدا بود

Бигуфт ин вази дард доя бурҷаст

بگفت این وز درد دایه برجست

Чу не бар кӣнаи дуздони камари баст

چو نی بر کینهٔ دزدان کمر بست

Равон шуд ҳамчуи шохи сарви глрх

روان شد همچو شاخ سرو گلرخ

Давони сар бар пеши озодаи фаррух

دوان سر بر پیش آزاده فرخ

Чу пеши хонаи ҳуснои расиданд

چو پیش خانهٔ حُسنا رسیدند

Сафир аз ҳила дрҳсно дамиданд

صفیر از حیله درحسنا دمیدند

Чу он дузди палид аз пас нигаҳ кард

چو آن دزد پلید از پس نگه کرد

Сарашро зўдҳснои гӯй раҳ кард

سرش را زودحسنا گوی ره کرد

Чу дил фориғ шуданду роҳи ҷустанд

چو دل فارغ شدند و راه جستند

з ҳар сӯи қалъаро даргоҳи ҷустанд

ز هر سو قلعه را درگاه جستند

Буруни бурданди як мард ва ду зани роҳ

برون بردند یک مرد و دو زن راه

Взонҷо барграфтанд он се тани роҳ

وزانجا برگرفتند آن سه تن راه

Чу брсиднд бо пеш ва пас диз

چو برسیدند با پیش و پس دز

Бдз дар хуфтаи бади даҳ марди крбз

بدز در خفته بد ده مرد کربز

Кам аз як соъат аз захми ктораҳ

کم از یک ساعت از زخم کتاره

Се тан карданд даҳ касро ду пора

سه تن کردند ده کس را دو پاره

Чу дил аз кори эшон бар гирифтанд

چو دل از کار ایشان بر گرفتند

Аз онҷои роҳ боло барграфтанд

از آنجا راه بالا برگرفتند

Занонро даст бар бастанди як сар

زنان را دست بر بستند یک سر

Кушоданд онгаҳе он қалъаро дар

گشادند آنگهی آن قلعه را در

Шаҳу фирӯзро овоз доданд

شه و فیروز را آواز دادند

Ки то ҳар як ҷавобӣ боз доданд

که تا هر یک جوابی باز دادند

зи бонги гули чунон дилшод шуд шоҳ

ز بانگ گل چنان دلشاد شد شاه

Ки чун шӯридае сар дод дар роҳ

که چون شوریدهیی سر داد در راه

Чўони озодагони онҷои расиданд

چوآن آزادگان آنجا رسیدند

Бибастанд он дару сар дар кашиданд

ببستند آن در و سر در کشیدند

Гули ошуфта хӯн мерехт брхок

گل آشفته خون میریخت برخاک

Нишаста хок бар сари перҳани чок

نشسته خاک بر سر پیرهن چاک

зи нргсдони чашмаши хӯн равон кард

ز نرگسدان چشمش خون روان کرد

Адими хокро чун арғавон кард

ادیم خاک را چون ارغوان کرد

зи борони сиришкаши гул бурун раст

ز باران سرشکش گل برون رست

Кҷодидии гулии кони гули з хӯн раст

کجادیدی گلی کان گل ز خون رست

Хурӯшу ҷӯш чун дарё баровард

خروش و جوش چون دریا برآورد

Чу кӯҳии лола аз хоро баровард

چو کوهی لاله از خارا برآورد

Дили шаҳ танг шуд зонмоаҳи чеҳра

دل شه تنگ شد زانماه چهره

Бгли гуфто зъқлт нест баҳра

بگل گفتا زعقلت نیست بهره

Касе чун кушта шуд акнӯн чаҳ тадбир

کسی چون کشته شد اکنون چه تدبیر

Ки дармонӣ надорад дарди тақдир

که درمانی ندارد درد تقدیر

Қазо аз гиря гул барнагардад

قضا از گریهٔ گل برنگردد

Ки тақдири худо дигар нагардад

که تقدیر خدا دیگر نگردد

Чу моро фитнаи зини дуздони кжхост

چو ما را فتنه زین دزدان کژخاست

Чунин корӣ наёяд бе кашиши рост

چنین کاری نیاید بی کشش راست

Дуруст аз об ноед ҳар сабуе

درست از آب ناید هر سبویی

Зиҳии сангу сабуии тунди хуӣ

زهی سنگ و سبوی تند خویی

Бмотмгар қиёмат кардае соз

بماتم گر قیامت کردهیی ساز

Набинӣ то қиёмати дояро боз

نبینی تا قیامت دایه را باز

Ту худ донеи яқини кони дояи пер

تو خود دانی یقین کان دایهٔ پیر

Басӣ сирӣ намӯд аз чархи дилгир

بسی سیری نمود از چرخ دلگیر

Бадви неки ҷаҳон бисёр дид ӯ

بدو نیک جهان بسیار دید او

Заҳр навъе басӣ гуфт ва шунид ӯ

زهر نوعی بسی گفت و شنید او

Ғам ӯ мемахӯр чандон ки доя

غم او می مخور چندان که دایه

зи умри худ тамомӣ ёфт моя

ز عمر خود تمامی یافت مایه

Ғами он духтари зангии хури охир

غم آن دختر زنگی خور آخر

Ки буд аз дояи баси некӯтар охир

که بود از دایه بس نیکوتر آخر

Ғам ӯ хур ки ӯ беҳтари зи доя

غم او خور که او بهتر ز دایه

Ки аз фарҳанг вхўбӣ дошт моя

که از فرهنگ وخوبی داشت مایه

зи куштани кори духтарро мазидаст

ز کشتن کار دختر را مزیدست

Ки дуздони ғозиндў ӯ шаҳидаст

که دزدان غازیندو او شهیدست

Смнбрро зи хусрав ханда омад

سمنبر را ز خسرو خنده آمد

Ту гуфтӣ мурдаеи бад зинда омад

تو گفتی مردهیی بد زنده آمد

Ҳамаи шаби ҳам дарин буданд то рӯз

همه شب هم درین بودند تا روز

Ки бргрдўн илм зад олами афрӯз

که برگردون علم زد عالم افروز

Замин чун равад нил аз ҷӯш бархест

زمین چون رود نیل از جوش برخاست

Фалаки сӯфии нилӣ пӯш бархест

فلک صوفی نیلی پوش برخاست

Арӯси осмон аз пардаи қор

عروس آسمان از پردهٔ قار

Чу тоўсӣ бурун омад брФтор

چو طاوسی برون آمد برفتار

Баҳри як пари ҳазорон партаваш буд

بهر یک پر هزاران پرتوش بود

Каммиятии азрақ танҳо равиш буд

کمیتی ازرق تنها روش بود

Гули хуршед чун аз чархи бушковат

گل خورشید چون از چرخ بشکفت

Бҷорўби шуъоъи ахтар фурӯ рафт

بجاروب شعاع اختر فرو رفت

Ду зан бо фаррух ва бо шоҳи фирӯз

دو زن با فرّخ و با شاه فیروز

Бгрдиднди гирди диз дигар рӯз

بگردیدند گرد دز دگر روز

Фаровони мол ва неъмат ёфт хусрав

فراوان مال و نعمت یافت خسرو

Чаҳ зари куҳна ва чаҳ ҷомаи нав

چه زرّ کهنه و چه جامهٔ نو

БФирўз ва бФрх дод ҷумла

بفیروز و بفرخ داد جمله

Ки сад чандини шуморо боди ҷумла

که صد چندین شما را باد جمله

Басии фирӯз бар шоҳ офарин кард

بسی فیروز بر شاه آفرین کرد

Забон бикшод фаррух ҳамчунин кард

زبان بگشاد فرخ همچنین کرد

Ки мо аз бандагон шаҳриёрем

که ما از بندگان شهریاریم

Бадӣдори ту равшан рӯзгорем

بدیدار تو روشن روزگاریم

Турои бурҷони мо фармон равонаст

ترا برجان ما فرمان روانست

Чаҳ мигўиими мо чаҳ ҷой ҷонаст

چه میگوییم ما چه جای جانست

Агар зари бахшеу вари сими мо ро

اگر زر بخشی و ور سیم ما را

Наёбӣ кори ҷузи таслими мо ро

نیابی کار جز تسلیم ما را

зи фармони ту ҳаргиз сар напечем

ز فرمان تو هرگز سر نپیچیم

Ки бе фармони ту камтар з ҳеҷем

که بی فرمان تو کمتر ز هیچیم

Чу барбастанд бори симу зари ҳам

چو بربستند بار سیم و زر هم

Кушоданд он замон аз икдгри ҳам

گشادند آن زمان از یکدگر هم

Ки гар хоҳед дар бунгоҳ гиред

که گر خواهید در بنگاه گیرید

Вагарнаи ҳам аз ӣнҷо роҳ гиред

وگرنه هم از اینجا راه گیرید

Азон пас ҷумлаи пеши пуштаи рафтанд

ازان پس جمله پیش پشته رفتند

Бар он уратони куштаи рафтанд

بر آن عورتان کشته رفتند

зи хӯни он ҳар ду занро пок карданд

ز خون آن هر دو زن را پاک کردند

Дилии пурхӯни бзир хок карданд

دلی پرخون بزیر خاک کردند

Ҳамаи халқӣ ки дар афлок будаст

همه خلقی که در افلاک بودست

Раҳаш аз хӯни басӯи хок будаст

رهش از خون بسوی خاک بودست

Ту низ эй марди оқил ҳамчунинӣ

تو نیز ای مرد عاقل همچنینی

Ки гуҳи хӯнӣу гуҳи хоки заминӣ

که گه خونی و گه خاک زمینی

Касе кӯи зер чарх сарнигӯнаст

کسی کو زیر چرخ سرنگونست

Руҷӯъ ӯ миёни хок ва хӯнаст

رجوع او میان خاک و خونست

Ту то дар зери ин зангори рангӣ

تو تا در زیر این زنگار رنگی

Агарчӣ зиндаеи мурдори рангӣ

اگرچه زندهیی مردار رنگی

Бсхтигар паии сад кор гирӣ

بسختی گر پی صد کار گیری

Агар худ зоҳнии знгоргирӣ

اگر خود زاهنی زنگارگیری

Чу ӣнҷо пойдорӣ нест мумкин

چو اینجا پایداری نیست ممکن

Чигуна митўонӣ хуфт эмин

چگونه میتوانی خفت ایمن

Ҳамаи шаби сар чаро дар хоби оре

همه شب سر چرا در خواب آری

Ки то рӯзи қиёмати хоби дорӣ

که تا روز قیامت خواب داری

Тани мардум ки муштии хок ва хӯнаст

تن مردم که مشتی خاک و خونست

Миён омад ва шуд сарнигӯнаст

میان آمد و شد سرنگونست

Бибин то омадан бар чаҳ тариқаст

ببین تا آمدن بر چه طریقست

Ки хӯну дарди зиҳ бо ӯ рафиқаст

که خون و درد زه با او رفیقست

Нигаҳ кун то шудан чун буд ва кӣ дошт

نگه کن تا شدن چون بود و کی داشت

Ки маргу ҳасрати доими з пай дошт

که مرگ و حسرت دایم ز پی داشت

Дарин омад шуд худ кун нигоҳӣ

درین آمد شد خود کن نگاهی

Ки то чандон бифзое бакоҳӣ

که تا چندان بیفزایی بکاهی

Касе аз одамӣ шармандатар нест

کسی از آدمی شرمندهتر نیست

Ки ҳар соъати зи гиряи чашм тар нест

که هر ساعت ز گریه چشم تر نیست