Бутии хушбӯӣ ҳамчун машки бўё
بتی خوشبوی همچون مشک بویا
Забон дар бастаеро карда гуё
زبان در بستهیی را کرده گویا
Шикастаи бастаеи ду даст бар сар
شکسته بستهیی دو دست بر سر
Биксўи фарбеҳ ва як сӯии лоғар
بیکسو فربه و یک سوی لاغر
Рагаш аз неш , овозии накӯдошт
رگش از نیش، آوازی نکوداشت
Барг дар устихони гесуӣ ӯ дошт
برگ در استخوان گیسوی او داشت
Чу аз захмаи рагаш зорӣ гирифтӣ
چو از زخمه رگش زاری گرفتی
Чу захмаи дил нигунсорӣ гирифтӣ
چو زخمه دل نگونساری گرفتی
Бшодии дояе дар бар кашидаш
بشادی دایهیی در بر کشیدش
Вале чун роҳ зад , пай баркашидаш
ولی چون راه زد، پی برکشیدش
Хурушони гашти Тифли ранҷи дида
خروشان گشت طفل رنج دیده
Ки бхрўшди басӣ пай баркашида
که بخروشد بسی پی برکشیده
Ҳаме бар паҳлуяш зад доя ногоҳ
همی بر پهلویش زد دایه ناگاه
Ки ӯ пҳлўтҳӣ мекард аз роҳ
که او پهلوتهی میکرد از راه
Набӯдӣ дар рагаши хӯн аз нзорӣ
نبودی در رگش خون از نزاری
Валикини ҷӯй хӯн ронадӣ бзорӣ
ولیکن جوی خون راندی بزاری
Баҳри дами дояи захмаш беш мезад
بهر دم دایه زخمش بیش میزد
Бзхмаҳ дар раг ӯ неш мезад
بزخمه در رگ او نیش میزد
Бимолаш барад аз гӯшаши гаронӣ
بمالش برد از گوشش گرانی
Раҳгӣ дар гӯш дошт аз меҳрбонӣ
رگی در گوش داشت از مهربانی
Агар як нола будӣ биҳсобш
اگر یک ناله بودی بیحسابش
Фитодӣ ҳам азон пардаи ҳиҷобаш
فتادی هم ازان پرده حجابش
Ҳисобии ногузири роҳ будаш
حسابی ناگزیر راه بودش
Адаб аз дояи дилхоҳ будаш
ادب از دایهٔ دلخواه بودش
Бнўки хор , лаб медӯхт ӯ ро
بنوک خار، لب میدوخت او را
Ҳисоб ангушт меомухт ӯ ро
حساب انگشت میآموخت او را
Агарчӣ бар тариқ хеш мебуд
اگرچه بر طریق خویش میبود
Асири гӯшмол ва неш мебуд
اسیر گوشمال و نیش میبود
зи дарди захми неши он Тифли музтар
ز درد زخم نیش آن طفل مضطر
Бибаста буд соидро саросар
ببسته بود ساعد را سراسر
Чу шоҳ аз ҷашн кардани бозпардохт
چو شاه از جشن کردن بازپرداخت
Бъшрт бо гул дмсоз пардохт
بعشرت با گل دمساز پرداخت
Гулу хусрави баҳам чун меҳр бо моҳ
گل و خسرو بهم چون مهر با ماه
Бшодӣ бода нӯшеданд шаш моҳ
بشادی باده نوشیدند شش ماه
Ҷавонӣ буду ишқу Комронӣ
جوانی بود و عشق و کامرانی
Чаҳ хуштар бошад аз ишқу ҷавонӣ
چه خوشتر باشد از عشق و جوانی
Баҳам буданд дилхуши рӯзгорӣ
بهم بودند دلخوش روزگاری
Валикин дар миёни норафтаи корӣ
ولیکن در میان نارفته کاری
Дар он буданд то хусрави бсди ноз
در آن بودند تا خسرو بصد ناز
Бихоҳад аз падари гулро боъзоз
بخواهد از پدر گل را باعزاز
Кунун бингар казин даҳри парешон
کنون بنگر کزین دهر پریشان
Куҷо хоҳад расӣдани ҳоли эшон
کجا خواهد رسیدن حال ایشان
Ту ҳозир бош то ман розгўим
تو حاضر باش تا من رازگویم
Чу шукри қисса гул бозгуем
چو شکّر قصّه گل بازگویم
Зиҳии аттор каз фазли илоҳӣ
زهی عطّار کز فضل الهی
Бҳмдллаҳи ту дории подшоҳӣ
بحمدللّه تو داری پادشاهی
Туе ӯъҷубаи даврони сухан ро
تویی اعجوبهٔ دوران سخن را
Ту додӣ аз маъонии ҷони сухан ро
تو دادی از معانی جان سخن را
Зиҳии санъатгарии аҳсанти аҳсант
زهی صنعتگری احسنت احسنت
Зиҳӣ дар парварии аҳсанти аҳсант
زهی دُر پروری احسنت احسنت
Шикани байн дар сари зулфи суханҳо
شکن بین در سر زلف سخنها
Зиҳии ширини суханҳо ва шиканҳо
زهی شیرین سخنها و شکنها
Чу дастам дод бисёре сниът
چو دستم داد بسیاری صنیعت
БФрёд омад аз дастами табиат
بفریاد آمد از دستم طبیعت
Манам имрӯз дар малики сухани шоҳ
منم امروز در ملک سخن شاه
Бҳрмўиӣ намӯда дар сухани роҳ
بهرمویی نموده در سخن راه
Арӯз омӯз кажи табъони срирм
عروض آموز کژ طبعان صریرم
Тарозуии сухани санҷони замирам
ترازوی سخن سنجان ضمیرم
Замирам дар ҷинон зебо занад ҷӯш
ضمیرم در جنان زیبا زند جوش
Ки ҳурони минҳндши дрбногўш
که حوران مینهندش دربناگوش
Замири ман халили осо аз онаст
ضمیر من خلیل آسا از آنست
Ки ҳам зи ангушт , худ шерам равонаст
که هم ز انگشت، خود شیرم روانست
Маъонии замирамро адад нест
معانی ضمیرم را عدد نیست
Марои ин бас ки аз халқам мадад нест
مرا این بس که از خلقم مدد نیست
На ғоят май даройад дар маъонӣ
نه غایت می درآید در معانی
На нуқсон мепазирад ин равонӣ
نه نقصان میپذیرد این روانی
Мроҳқ дод дар маънии ҳидоят
مراحق داد در معنی هدایت
Азин маънист , маънӣ бе ниҳоят
ازین معنیست، معنی بی نهایت