Ало эй равшанои бахши бениш

الا ای روشنایی بخش بینش

Туе ганҷи тилисми офариниш

تویی گنج طلسم آفرینش

Туе ганҷи ваҷҳони пургавҳар аз тест

تویی گنج وجهان پرگوهر از تست

Сипеҳрӣу фалаки пурахтар аз тест

سپهری و فلک پراختر از تست

зи ганҷи ишқи гавҳар бар ҷаҳони рез

ز گنج عشق گوهر بر جهان ریز

Шароби маърифат дар ҳалқи ҷони рез

شراب معرفت در حلق جان ریز

Ҷаҳонии халқро икрнги гардон

جهانی خلق را یکرنگ گردان

Ҷаҳон бар кӯри чашмони танги гардон

جهان بر کور چشمان تنگ گردان

зи як рангии баровари равшаноӣ

ز یک رنگی برآور روشنایی

Ду оламро баҳами даҳ ошноӣ

دو عالم را بهم ده آشنایی

Чу шамъӣ , хештани сӯзии биомуз

چو شمعی، خویشتن سوزی بیاموز

Ту месӯз ва ҷаҳонӣ ме барафрӯз

تو میسوز و جهانی می برافروز

Чу ҳастат қудрати покизаи гӯйӣ

چو هستت قدرت پاکیزه گویی

Ки ҳам як ранг , ҳам дӯшизаи гӯйӣ

که هم یک رنگ، هم دوشیزه گویی

з ҳар илмӣ ки бояд баҳраи дорӣ

ز هر علمی که باید بهره داری

Бмидони сухани дили Зуҳраи дорӣ

بمیدان سخن دل زهره داری

зи тугар зикр монад дар замона

ز تو گر ذکر ماند در زمانه

Иваз бошад зи умри ҷовдона

عوض باشد ز عمر جاودانه

Чаҳ беҳтари мардро аз ёдгорӣ

چه بهتر مرد را از یادگاری

Ки баъд аз вай бимонад рӯзгорӣ

که بعد از وی بماند روزگاری

Кунун аз сари бгстри достонӣ

کنون از سر بگستر داستانی

Ки дарбанд тавонад ин дами ҷаҳонӣ

که دربند تواند این دم جهانی

Чунин гуфт онкӣ аз абри маъонӣ

چنین گفت آنکه از ابر معانی

Мусаллам омадаш гавҳар фишонӣ

مسلّم آمدش گوهر فشانی

Ки чун ҳурмузи ниҳоди он макри оғоз

که چون هرمز نهاد آن مکر آغاز

Ки то гулро сетанд аз парии боз

که تا گل را ستاند از پری باز

Чиҳил рӯз аз сипоҳонеи амони хост

چهل روز از سپاهانی امان خواست

Амон додаш чунон каши дили чунон хост

امان دادش چنان کش دل چنان خواست

Вале шоҳи сипоҳони он чиҳил рӯз

ولی شاه سپاهان آن چهل روز

Чиҳил сола кашид аз дасти дил , сӯз

چهل ساله کشید از دست دل، سوز

Набӯдаш сабр то худ кӣ даройад

نبودش صبر تا خود کی درآید

Ки он чли рӯз бе поёни сроид

که آن چل روز بی پایان سرآید

Фурӯ шуд аз ҳаму бгдохт аз сӯз

فرو شد از هم و بگداخت از سوز

Чилла медошт гуфтӣ он чиҳил рӯз

چله میداشت گفتی آن چهل روز

На рӯзии дил бар осудӣ бисӯзаш

نه روزی دل بر آسودی بسوزش

На як шаби хоб будӣ то бурузаш

نه یک شب خواب بودی تا بروزش

Наёбади чашми ошиқи хоби ҳаргиз

نیابد چشم عاشق خواب هرگز

Ки набӯд чашм ӯ бе оби ҳаргиз

که نبود چشم او بی آب هرگز

Ҳамаи андешаи он будаш шабу рӯз

همه اندیشه آن بودش شب و روز

Ки то чл рӯз ояд он дили афрӯз

که تا چل روز آید آن دل افروز

Чу боз ояд раҳеи гирами зи сарбоз

چو باز آید رهی گیرم ز سرباز

зи поиш музей андозам бадари боз

ز پایش موزه اندازم بدر باز

Бнгзорми дамӣ аз хеши давраш

بنگذارم دمی از خویش دورش

Кунам аз ҳарки пеш ояд нФўрш

کنم از هرکه پیش آید نفورش

Бмизонши кашами вонгаҳи бдрхўост

بمیزانش کشم وانگه بدرخواست

Хушӣ дар пардаи худ бинмши рост

خوشی در پردهٔ خود بینمش راست

Ҳисобӣ мегирифт он шоҳи ғофил

حسابی میگرفت آن شاه غافل

Ки набӯд он ҳисоб аз ҳеҷ оқил

که نبود آن حساب از هیچ عاقل

Бадв ақлаш бигуфт аз хоми корӣ

بدو عقلش بگفت از خام کاری

Ки шоҳои хати дӯкашгар ақли дорӣ

که شاها خط دوکش گر عقل داری

Бохр чун бохр шуд чиҳил рӯз

بآخر چون بآخر شد چهل روز

Нашуд огаҳи зи ҳурмузи шоҳи дилсӯз

نشد آگه ز هرمز شاه دلسوز

Нишаст он шаҳи пагоҳ аз хӯни буриш тар

نشست آن شه پگاه از خون برش تر

Ки то ҳурмуз кӣ ояд аз дараш дар

که تا هرمز کی آید از درش در

Басӣ бинишаст ва бас бархест он шоҳ

بسی بنشست و بس برخاست آن شاه

Наомад ҳечкас пайдо азон роҳ

نیامد هیچکس پیدا ازان راه

Бадал мегуфт имрӯзӣ кунам сабр

بدل میگفت امروزی کنم صبر

Ки то фардо бароед моҳами азобр

که تا فردا براید ماهم ازابر

Бияёд пеши ман ҳурмузи пагоҳӣ

بیاید پیش من هرمز پگاهی

зи глрхи пас рӯ худ карда моҳӣ

ز گلرخ پس رو خود کرده ماهی

Бад-ӣни умед рӯз оварад бо шаб

بدین امّید روز آورد با شب

Вале то рӯзи он шаб кард ёрб

ولی تا روز آن شب کرد یارب

Ҳамаи шаби ҷои хобаши хӯни гирифта

همه شب جای خوابش خون گرفته

Замин аз ашк ӯ Ҷайҳуни гирифта

زمین از اشک او جیحون گرفته

Дараш дар чашм азон васвос мегашт

دُرش در چشم ازان وسواس میگشت

Мижа дар чашм ӯ алмос мегашт

مژه در چشم او الماس میگشت

Чу дар аз чашм ӯ пайдо ҳаме шуд

چو دُر از چشم او پیدا همی شد

Канор ӯ з дар дарё ҳаме шуд

کنار او ز دُر دریا همی شد

Гуҳӣ аз рӯй глрх ёд мекард

گهی از روی گلرخ یاد میکرد

Гуҳӣ аз шавқ ӯ фарёд мекард

گهی از شوق او فریاد میکرد

Гуҳӣ чун мурғ беором мешуд

گهی چون مرغ بی آرام میشد

Гуҳӣ аз тахти зар бар бом мешуд

گهی از تخت زر بر بام میشد

Гуҳӣ аз дар чу бод субҳ меҷуст

گهی از در چو باد صبح میجست

Гуҳии дил дар калид субҳ мебаст

گهی دل در کلید صبح میبست

Гуҳӣ гуфт эй ҳакими новафодор

گهی گفت ای حکیم ناوفادار

Чу шуд чли рӯз чун ноеи падедор

چو شد چل روز چون نایی پدیدار

Макр ӯ низ бар даст парӣ монад

مکر او نیز بر دست پری ماند

Парии барадаш , азон аз ман барӣ монад

پری بردش، ازان از من بری ماند

Чу шамъии шаб буруз оварад аз сӯз

چو شمعی شب بروز آورد از سوز

Вале зон шаби бтар будаш дигар рӯз

ولی زان شب بتر بودش دگر روز

Чу дарози бурҷи гардун боз карданд

چو دراز برج گردون باز کردند

Кавокиби хонаҳоро соз карданд

کواکب خانهها را ساز کردند

Ҳама яксар бидон дар , дрдўиднд

همه یکسر بدان در، دردویدند

Азон чун субҳ бидамад нопадиданд

ازان چون صبح بدمد ناپدیدند

Чу қурси теғ зан бикшод бозу

چو قرص تیغ زن بگشاد بازو

Чу пуроташи танурӣ , дар тарозу

چو پرآتش تنوری، در ترازو

Биҷӯшед азтнўри оташини хуш

بجوشید ازتنور آتشین خوش

Ҷаҳон шуд ҷумлаи пари тӯфони оташ

جهان شد جمله پر طوفان آتش

Чу тоўси мурассаъи боли гардун

چو طاوس مرصّع بال گردون

Илм зад бо ҳазорон ҷилваи берун

علم زد با هزاران جلوه بیرون

Якеро шаҳ бар ҳурмуз фиристод

یکی را شه بر هرمز فرستاد

Ки эй устод бигузашт он бар устод

که ای استاد بگذشت آن بر استاد

Бигӯ каз чист ин чандини мақомат

بگو کز چیست این چندین مقامت

Биё чун гашти чли рӯзии тамомат

بیا چون گشت چل روزی تمامت

Марои худ дили зи ғами зер ва зибр шуд

مرا خود دل ز غم زیر و زبر شد

Ки то ин чли шбонрўзми бсршд

که تا این چل شبانروزم بسرشد

Қадам дар на , раҳо кун аз сухани даст

قدم در نه، رها کن از سخن دست

Чу зулфи глрхи ин члро макун шаст

چو زلف گلرخ این چل را مکن شست

Шбонрўзӣ дигар корӣ надорам

شبانروزی دگر کاری ندارم

Магар бинишаста рӯзу шаби шуморам

مگر بنشسته روز و شب شمارم

Наҳодӣ аз паии ин аҳди гардан

نهادی از پی این عهد گردن

Кунун ҳам сар мапӣч азўъдаҳ кардан

کنون هم سر مپیچ ازوعده کردن

Агар бншстҳиӣ вагар бпоиӣ

اگر بنشستهیی و گر بپایی

зи пои манишин чунон кин дами биёе

ز پا منشین چنان کاین دم بیایی

Агар гулро гирифтӣ пешами оре

اگر گل را گرفتی پیشم آری

Маро дилхуш кунӣ бо хешами оре

مرا دلخوش کنی با خویشم آری

Чу он марди ин сухан бишунид аз шоҳ

چو آن مرد این سخن بشنید از شاه

Бзхми пой гирд ангехт аз роҳ

بزخم پای گرد انگیخت از راه

Чўтирии коваради қасди нишона

چوتیری کاورد قصد نشانه

Шуд он пуртак сӯии ҳурмузи равона

شد آن پرتک سوی هرمز روانه

Чўнздик дар ҳурмуз расед ӯ

چونزدیک در هرمز رسید او

Дар ҳурмуз чу оҳан баста дид ӯ

در هرمز چو آهن بسته دید او

Бнрмии ҳалқаи брсндон дар зад

بنرمی حلقه برسندان در زد

Чу каси посухи надодаши сахт тар зад

چو کس پاسخ ندادش سخت تر زد

Бсд дар , дар бузади он дар зани хор

بصد در، در بزد آن در زن خوار

Дараш накушоду ларзони гашти девор

درش نگشاد و لرزان گشت دیوار

Замонӣ дар заданро боз медод

زمانی در زدن را باز میداد

Замонӣ аз бурун овоз медод

زمانی از برون آواز میداد

Чу додӣ аз бурун бисёр овоз

چو دادی از برون بسیار آواز

Сдододии ҷавобаш аз даруни боз

صدادادی جوابش از درون باز

Яке ҳамсоя бесоя ногоҳ

یکی همسایهٔ بی سایه ناگاه

Бурун омад чу хуршедии зи харгоҳ

برون آمد چو خورشیدی ز خرگاه

Бигуфташ дар мазан эй дар зани сард

بگفتش در مزن ای در زن سرد

Мкўб эй оҳанӣни дили оҳани сард

مکوب ای آهنین دل آهن سرد

Ки чл рӯзаст то ҳурмузи бшбгир

که چل روزست تا هرمز بشبگیر

Аз ӣнҷо шуд бурун чун аз камони тир

از اینجا شد برون چون از کمان تیر

Се занро бо ду тани дигари ббрдст

سه زن را با دو تن دیگر ببردست

Магари айвони бадӣгар кас супурдаст

مگر ایوان بدیگر کس سپردست

Чу посух ёфт аз зани мард дар зан

چو پاسخ یافت از زن مرد در زن

Биҷуст аз ҷой чун арзани здрзн

بجست از جای چون ارزن زدرزن

Чўбод аз раҳгузари ҳоле гузар кард

چوباد از رهگذر حالی گذر کرد

Буриша рафт ва зон ҳолаш хабар кард

برشه رفت و زان حالش خبر کرد

Шаҳ аз гуфтори мард аз ҷой бурҷаст

شه از گفتار مرد از جای برجست

Чу ширӣ маст мезад даст бар даст

چو شیری مست میزد دست بر دست

Гуҳии лабро бдндон пора мекард

گهی لب را بدندان پاره میکرد

Гуҳии ҷонро бамурдӣ чора мекард

گهی جان را بمردی چاره میکرد

Гуҳии зи андеша дар савдо фитодӣ

گهی ز اندیشه در سودا فتادی

Гуҳӣ дар дасти сад ғўғоФтодӣ

گهی در دست صد غوغافتادی

Гуҳӣ дар тоб шуд чун шер аз туф

گهی در تاب شد چون شیر از تف

Гуҳӣ чун шер мерехт аз лабаши каф

گهی چون شیر میریخت از لبش کف

Рагаш родидаҳ мебурид бе неш

رگش رادیده میبرّید بی نیش

Дилаш аз ғуссаи миғриди бихўиш

دلش از غصه میغرّید بیخویش

Баромади оҳ хӯн олуд аз шоҳ

برآمد آه خون آلود از شاه

Ки донист онкии ҳурмузи барадаш аз роҳ

که دانست آنکه هرمز بردش از راه

Забон бикшод коҳснт эй саг шавам

زبان بگشاد کاحسنت ای سگ شوم

Накукории бикради ин бдрги рӯм

نکوکاری بکرد این بدرگ روم

Чу бад кардам , бидам афтод аз хеш

چو بد کردم، بدم افتاد از خویش

Касе кӯ , бад кунад бад оядаш пеш

کسی کو، بد کند بد آیدش پیش

Яқин донам ки ин фикрӣ на хирадаст

یقین دانم که این فکری نه خردست

Ки ин занро чунин аз роҳ барадаст

که این زن را چنین از راه بردست

Надонам то чисон тазвир омехт

ندانم تا چسان تزویر آمیخت

Ки гул бо ӯ чу май бо шер омехт

که گل با او چو می با شیر آمیخت

Надонам то чаҳ зарқ ва ҷодуӣ кард

ندانم تا چه زرق و جادویی کرد

Ки гул бо ман чунин кадбонуе кард

که گل با من چنین کدبانویی کرد

Надонам то чаҳ дам дод оҳанам ро

ندانم تا چه دم داد آهنم را

Ки гули бардошт чун бодии қадам ро

که گل برداشت چون بادی قدم را

Кулӯх амрўд кард он саги бадастон

کلوخ امرود کرد آن سگ بدستان

Кулӯхи омадамгари брнорпстон

کلوخ آمدمگر برنارپستان

Дилашро зу кулӯхӣ буд дар роҳ

دلش را زو کلوخی بود در راه

Ки обии брклўхши рехт ногоҳ

که آبی برکلوخش ریخت ناگاه

Магари сангяши азу дар кафш афтод

مگر سنگیش ازو در کفش افتاد

Ки шуд ҳамчун кулӯхии кафшаш аз ёд

که شد همچون کلوخی کفشش از یاد

Магари кафшаши азу дар андаруни гашт

مگر کفشش ازو در اندرون گشت

Бмни бгзошти кафши аздри буруни ҷуст

بمن بگذاشت کفش ازدر برون جست

Чунон бекафш рафт он шавам зода

چنان بی کفش رفت آن شوم زاده

Ки марди кафши дрдомни пиёда

که مرد کفش دردامن پیاده

Магари ҳурмуз чу мард кашфгар шуд

مگر هرمز چو مرد کشفگر شد

Ки гулро пораи брдўхт ва бадар шуд

که گل را پاره بردوخت و بدر شد

Марои зини кафшгар рӯе бунафшаст

مرا زین کفشگر رویی بنفشست

Ки кофари неъмат ва кофар дирафшаст

که کافر نعمت و کافر درفشست

Агар хӯрдӣ зи кафши ман қафо ӯ

اگر خوردی ز کفش من قفا او

Бзири кафши мншондии маро ӯ

بزیر کفش منشاندی مرا او

Зани нопорсо дархурад теғаст

زن ناپارسا درخورد تیغست

Агар рӯзӣ хӯрд рӯзӣ дареғаст

اگر روزی خورد روزی دریغست

Саг аз бегона бо фарёд гардад

سگ از بیگانه با فریاد گردد

з рӯй ошно дилшод гардад

ز روی آشنا دلشاد گردد

Саг аз вай ба ки саги ҳмхонҳиӣ ро

سگ از وی به که سگ همخانهیی را

Бнгзорд шавад бегонае ро

بنگذارد شود بیگانهیی را

Дариғо кони саг аз домами буруни ҷуст

دریغا کان سگ از دامم برون جست

Взўи оташи зи андомами буруни ҷуст

وزو آتش ز اندامم برون جست

Дариғогар маро будӣ хабари зуд

دریغا گر مرا بودی خبر زود

Валикин чун кунам дайрами хабар буд

ولیکن چون کنم دیرم خبر بود

Кро афтод ҳаргиз дар ҷаҳони ин

کرا افتاد هرگز در جهان این

Зиҳии кори ҷаҳон , кори ҷаҳони байн

زهی کار جهان، کار جهان بین

Гиромии доштам он шавам зан ро

گرامی داشتم آن شوم زن را

Бпрўрдми балои хештан ро

بپروردم بلای خویشتن را

Сухани ҷуз бар мазоқ ӯ нагуфтам

سخن جز بر مذاق او نگفتم

Бсолӣ дар фироқ ӯ нхФтм

بسالی در فراق او نخفتم

Чўҷонии баргузедам аз ҷаҳонаш

چوجانی برگزیدم از جهانش

Пас онгаҳ хўондмии ороми ҷонаш

پس آنگه خواندمی آرام جانش

Шабигар даст ман биравӣ раседӣ

شبی گر دست من بروی رسیدی

Бидиҳ рӯзи оташи андар не дамидӣ

بده روز آتش اندر نی دمیدی

Битундии перҳанро чок кардӣ

بتندی پیرهن را چاک کردی

Бикунадии мӯӣ ва бар сар хок кардӣ

بکندی موی و بر سر خاک کردی

Баровардӣ фиғон аз дили бзорӣ

برآوردی فغان از دل بزاری

Маро аз дар бурун ронадӣ бхўорӣ

مرا از در برون راندی بخواری

Вагар астодмӣ аз давр бар роҳ

وگر استادمی از دور بر راه

Чу чашм ӯ дар афтодӣ бадаргоҳ

چو چشم او در افتادی بدرگاه

Ду чашм аз чашми ман барҳам наҳодӣ

دو چشم از چشم من برهم نهادی

Чунин ин хастаро марҳам наҳодӣ

چنین این خسته را مرهم نهادی

Бпўшидии бпрдаҳ рӯй аз ман

بپوشیدی بپرده روی از من

Гурезони гаштӣ аз ҳар сӯй аз ман

گریزان گشتی از هر سوی از من

зи зангӣ , Тифл чун оради ҳаросӣ

ز زنگی، طفل چون آرد هراسی

зи ман ӯ беш оварадӣ қиёсӣ

ز من او بیش آوردی قیاسی

Чаҳгар шоҳии баққол ва қил будам

چه گر شاهی بقال و قیل بودم

Бичишам гул чу ъзроӣил будам

بچشم گل چو عزرائیل بودم

Чунон тарсидӣ аз ман он ҷафои кеш

چنان ترسیدی از من آن جفا کیش

Ки ман зўмии бтрсидми азу беш

که من زومی بترسیدم ازو بیش

Агар дидӣ марои дарҷои холӣ

اگر دیدی مرا درجای خالی

Бгрдонидӣ аз ман рӯй ҳоле

بگردانیدی از من روی حالی

На гавҳари хостӣ на ҷомаи визр

نه گوهر خواستی نه جامه وزر

На ороиш на машшота на зевар

نه آرایش نه مشّاطه نه زیور

зи шодии маниши андӯҳ будӣ

ز شادی منش اندوه بودی

зи меҳрам бар дилаши сад кӯҳ будӣ

ز مهرم بر دلش صد کوه بودی

Агар рӯй маро дар об дидӣ

اگر روی مرا در آب دیدی

Бшби Ҳиндӯстон дрхўоб дидӣ

بشب هندوستان درخواب دیدی

зи худ сад дастбурдами баршумурдӣ

ز خود صد دستبردم برشمردی

Баниради ҳилаи сад дастами ббрдӣ

بنرد حیله صد دستم ببردی

Магар гуфтам з рӯй шармгинӣ

مگر گفتم ز روی شرمگینی

Надорад орзӯии ҳамнишинӣ

ندارد آرزوی همنشینی

Магар гуфтам ки аз баси порсое

مگر گفتم که از بس پارسایی

Ҳама нанг оядаш аз подшоиӣ

همه ننگ آیدش از پادشایی

Магар гуфтам з беморӣ чунонаст

مگر گفتم ز بیماری چنانست

Кигар бо ман буд , ӯ розёнст

که گر با من بود، او رازیانست

Чаҳ донистам ки он шавам забунгир

چه دانستم که آن شوم زبونگیر

Дарун парда хоҳад шуд бурунгир

درون پرده خواهد شد برونگیر

Маро гуяд сӯии боғам касе кун

مرا گوید سوی باغم کسی کن

Чўбоз оем тамошоҳо басӣ кун

چوباز آیم تماشاها بسی کن

Набӯдаш ҳеҷ домангир бо ман

نبودش هیچ دامنگیر با من

Азон дрчиди азин саргаштаи доман

ازان درچید ازین سرگشته دامن

Дариғогар касам огоҳ кардӣ

دریغا گر کسم آگاه کردی

Сипаҳи дарҳоли азм роҳ кардӣ

سپه درحال عزم راه کردی

Нмигрдд камам икдми зи дили сӯз

نمیگردد کمم یکدم ز دل سوز

Чаҳ созам чун кунам бигузашт чли рӯз

چه سازم چون کنم بگذشت چل روز

Чаҳ саг буд онкии гулро барда аз роҳ

چه سگ بود آنکه گل را برده از راه

Натарсед ва на андешед аз шоҳ

نترسید و نه اندیشید از شاه

Ҳакимӣ ва пизишкӣ кард талбис

حکیمی و پزشکی کرد تلبیس

Ки то аз роҳи барад ӯро чу Иблис

که تا از راه برد او را چو ابلیس

Валек он мардро ин даст азон буд

ولیک آن مرد را این دست ازان بود

Ки баси некӯу баси ширини забон буд

که بس نیکو و بس شیرین زبان بود

Чу баси покиза буд он марди доно

چو بس پاکیزه بود آن مرد دانا

Шуд аз покизагӣ бар гули тавоно

شد از پاکیزگی بر گل توانا

Дарин маънии марои аввали гунаҳ буд

درین معنی مرا اوّل گنه بود

Ки ӯ дар шаҳр ҳамчун хоки раҳ буд

که او در شهر همچون خاک ره بود

Расонидами зи хокаши сари бгрдўн

رسانیدم ز خاکش سر بگردون

Мукофотам чунин кард он саги дун

مکافاتم چنین کرد آن سگ دون

Чу пой аз ҷой шуд бар пай чаҳ пўим

چو پای از جای شد بر پی چه پویم

Ки ёр аз даст додам мечаҳ ҷӯям

که یار از دست دادم می چه جویم

Шуд алқсаҳи азин ғуссаи шабу рӯз

شد القصّه ازین غصّه شب و روز

Чу шамъӣ ашк меборид дар сӯз

چو شمعی اشک میبارید در سوز

Бшб дар як замон хобаш набӯдӣ

بشب در یک زمان خوابش نبودی

Биҷузи хӯн бар ҷигар обаш набӯдӣ

بجز خون بر جگر آبش نبودی

Чунӣ зоташи дилаш дар сина месӯхт

چونی زاتش دلش در سینه میسوخت

з бе Меҳрии гул дар кӣна месӯхт

ز بی مهری گل در کینه میسوخت

Барон бинишаст охири шоҳи хунхор

بران بنشست آخر شاه خونخوار

Ки то аз парда чун ояд буруни кор

که تا از پرده چون آید برون کار

Даруни парда зон дили биқрорст

درون پرده زان دل بیقرارست

Ки кори пардаи берун аз шумораст

که کار پرده بیرون از شمارست

Кунун бо ҳоли хусрав шоҳ ойем

کنون با حال خسرو شاه آییم

Сипоҳон рафт бо ин роҳ ойем

سپاهان رفت با این راه آییم