Бигуфт ину дабириро бифармуд

بگفت این و دبیری را بفرمود

Ки калакаш аз Уториди гӯии брбўд

که کلکش از عطارد گوی بربود

Дабири шоҳ чун бигирифт хома

دبیر شاه چون بگرفت خامه

Баноми ҳақ музайян кард нома

بنام حق مزین کرد نامه

Худовандӣ ки давр аз чанд ва чунаст

خداوندی که دور از چند و چونست

Ду оламро бакулӣ раҳнамӯнаст

دو عالم را بکلّی رهنمونست

Ҷҳондорӣ ки ин чархи куҳани сохт

جهانداری که این چرخ کهن ساخت

Хирадро дояи Тифли сухани сохт

خرد را دایهٔ طفل سخن ساخت

Накукорӣ ки олам кард мавҷӯд

نکوکاری که عالم کرد موجود

Ки дръолм набӯдаш ҳеҷ мақсӯд

که درعالم نبودش هیچ مقصود

Ҷуз ӯ андари ҳақиқат дайгарӣ нест

جز او اندر حقیقت دیگری نیست

Раҳашро ҳаду маликашро сиррӣ нест

رهش را حدّ و ملکش را سری نیست

Ҷаҳон аз зилли фазлашро наҷотаст

جهان از ظلّ فضلش را نجاتست

Сари мӯеи з фазлаш коинотаст

سر مویی ز فضلش کایناتست

Зонҷм , шамъи ҷони афрӯзи орад

زانجم، شمع جان افروز آرد

Гуҳии шабро барад , гуҳи рӯзи орад

گهی شب را برد، گه روز آرد

Занӣ , шукр , зтўд атлас нагорд

زنی، شکّر، زتود اطلس نگارد

зи кас , нокас , знокс , каси برارد

ز کس، ناکس، زناکس، کس برآرد

Басӣ дар васф ӯ тасниф карданд

بسی در وصف او تصنیف کردند

Басӣ бо икдгр таъриф карданд

بسی با یکدگر تعریف کردند

Ҳазорон қарн мекарданд фикрат

هزاران قرن میکردند فکرت

Бохр бо сромди аҷзу ҳайрат

بآخر با سرامد عجز و حیرت

Азон пас гуфт исоро саное

ازان پس گفت عیسی را ثنایی

Масӣҳӣ , поки рӯҳӣ , пок рое

مسیحی، پاک روحی، پاک رایی

Бидон эй шоҳи сар аз хат кашида

بدان ای شاه سر از خط کشیده

Ки дар рӯй замини ҳеҷ офарӣда

که در روی زمین هیچ آفریده

Надорад тоби кини мо замонӣ

ندارد تاب کین ما زمانی

Ки минознд аз меҳрами ҷаҳонӣ

که مینازند از مهرم جهانی

Знсли шоҳ зулқарнайн моием

زنسل شاه ذوالقرنین ماییم

Шаҳу шҳзодаҳ сиқлин моием

شه و شهزادهٔ ثقلین ماییم

Ту донеи пойгоҳи мо ки чандаст

تو دانی پایگاه ما که چندست

Фалак нарасад бмо гарчи баландаст

فلک نرسد بما گرچه بلندست

Дарон майдон ки онҷои ҷунбиши мост

دران میدان که آنجا جنبش ماست

Фалак чун гӯй , саргардон онҷост

فلک چون گوی، سرگردان آنجاست

Манам шоҳӣ ки хуршедам нигинаст

منم شاهی که خورشیدم نگینست

Чаҳ ҷои маликат рӯй заминаст

چه جای ملکت روی زمینست

Агар хашмӣ баронам , дӯзах онҷост

اگر خشمی برانم، دوزخ آنجاست

Шавад обӣ ва гардад , чун ях онҷост

شود آبی و گردد، چون یخ آنجاست

Макун , худро зи хусрав хашм марасон

مکن، خود را ز خسرو خشم مرسان

Сипоҳонро чу серума чашм марасон

سپاهان را چو سرمه چشم مرسان

Равон кун он смнбрро бар ман

روان کن آن سمنبر را بر من

Битарс аз доруи гири лашгари ман

بترس از دارو گیر لشگر من

Ки гардии биқрор аз ту барорем

که گردی بیقرار از تو برآریم

Кам аз икдми дамор аз ту барорем

کم از یکدم دمار از تو برآریم

Чу номаи сари бмҳр хусравон шуд

چو نامه سر بمهر خسروان شد

Бадаст пайк доданд ва равон шуд

بدست پیک دادند و روان شد

Равон шуд пайки хуши рӯ то сипоҳон

روان شد پیک خوش رو تا سپاهان

Бқср шоҳ омад субҳгоҳон

بقصر شاه آمد صبحگاهان