Чу аз хусрави шаҳи қайсар хабар ёфт

چو از خسرو شه قیصر خبر یافت

Бостқболи хусрав кор дарёфт

باستقبال خسرو کار دریافت

Базӯдӣ кард қайсари кори раҳи соз

بزودی کرد قیصر کار ره ساز

Фиристод асбу халъати пеши шаҳи боз

فرستاد اسب و خلعت پیش شه باز

Рухи хуршед рахшон нозада теғ

رخ خورشید رخشان نازده تیغ

Баромади субҳи хӯни олӯда аз меғ

برآمد صبح خون آلوده از میغ

Пагоҳӣ бо сипоҳӣ чанд яксар

پگاهی با سپاهی چند یکسر

Расед онҷо ки хусрав буд қайсар

رسید آنجا که خسرو بود قیصر

Чу қайсар дид хусравро зи даврӣ

چو قیصر دید خسرو را ز دوری

Бадв наздик шуд чун носабурӣ

بدو نزدیک شد چون ناصبوری

Гирифташ дар бару ашкаши равони гашт

گرفتش در بر و اشکش روان گشت

Ки бе ҷонони басӣ алҳақ бҷони гашт

که بی جانان بسی الحق بجان گشت

Бадви гуфтои дили ман чун ҷигари сӯхт

بدو گفتا دل من چون جگر سوخت

Фироқат эй писар , ҷони падари сӯхт

فراقت ای پسر، جان پدر سوخت

Басии ғами гӯшмол хусравам дод

بسی غم گوشمال خسروم داد

Биҳамдиллоҳ кунун ҷонӣ навам дод

بحمداللّه کنون جانی نوم داد

Мапурс азмн ки битўи ҳол чун буд

مپرس ازمن که بیتو حال چون بود

Кигар дил буд дар дарёии хӯн буд

که گر دل بود در دریای خون بود

Кашидам пои дил дар домани дард

کشیدم پای دل در دامن درد

Ниҳодами чашми ҷон бар равзани дард

نهادم چشم جان بر روزن درد

Кунун аз доманами ҳўрии баромад

کنون از دامنم هوری برآمد

Кунун аз равзанами нурии баромад

کنون از روزنم نوری برآمد

Биҳамдиллоҳ ки дидам рӯй ту боз

بحمداللّه که دیدم روی تو باز

Раседӣ сӯии ман , ман сӯии ту боз

رسیدی سوی من، من سوی تو باز

Чу лухтии қиссаи меҳнати бхўонднд

چو لختی قصّهٔ محنت بخواندند

Азонҷо барнишастанду бронднд

ازانجا برنشستند و براندند

Шукри поашони бшодӣ рой карданд

شکر پاشان بشادی رای کردند

Бшкри шоҳ шҳророӣ карданд

بشکر شاه شهرآرای کردند

зи дасти сими поашон аз пагоҳӣ

ز دست سیم پاشان از پگاهی

Шуда рӯй замин чун пушти моҳӣ

شده روی زمین چون پشت ماهی

Чаҳ ҷашнӣ буд , хулдӣ буд пурҳур

چه جشنی بود، خلدی بود پرحور

Ҳамаи ҳурон чу моҳу моҳи пурнур

همه حوران چو ماه و ماه پرنور

Чаҳ идӣ буд , идӣ буд пурҷӯш

چه عیدی بود، عیدی بود پرجوش

Ҳамаи айшу самоъу нӯши брнўш

همه عیش و سماع و نوش برنوش

Чаҳ маҷлис буд , боғӣ буд пургул

چه مجلس بود، باغی بود پرگل

Ҳамаи боғи офтобу ҷоми прмл

همه باغ آفتاب و جام پرمل

Баҳри дами ҷоми нӯшин беш хӯрданд

بهر دم جام نوشین بیش خوردند

з май сад шишаи сикӣ пеш карданд

ز می صد شیشه سِیْکی پیش کردند

Чаҳгар хуш буд аз хусрави ҷаҳонӣ

چه گر خوش بود از خسرو جهانی

Набӯд он ғамзаи дилхуши замонӣ

نبود آن غمزه دلخوش زمانی

Фироқи гули дилашро ранҷа медошт

فراق گل دلش را رنجه میداشت

Дилашро шери ғам дар панҷа медошт

دلش را شیر غم در پنجه میداشت

зи ҳиҷрони оташаш бар фарқ мешуд

ز هجران آتشش بر فرق میشد

Дроби чашм ҳар дам ғарқ мешуд

دراب چشم هر دم غرق میشد

Ҳамаи олами бгрдидаҳ чу гӯйӣ

همه عالم بگردیده چو گویی

зи олами байни худ нодидаи бӯе

ز عالم بین خود نادیده بویی

Фиғон мекард к-эии гул чун кунам ман

فغان میکرد کای گل چون کنم من

Ки хори тўздл берун кунам ман

که خار توزدل بیرون کنم من

Чўгми гаштии з ки ҷӯям нишонат

چوگم گشتی ز که جویم نشانت

Ки бисёре биҷустам дар ҷаҳонат

که بسیاری بجستم در جهانت

з ки пурсам надонам роҳи Кувайт

ز که پرسم ندانم راه کویت

Ки дар кӯии аўФтодми зорзўит

که در کوی اوفتادم زارزویت

Агар ишқи ту ҷон ман набӯдӣ

اگر عشق تو جان من نبودی

Бъолм дар , нишон ман набӯдӣ

بعالم در، نشان من نبودی

Шикори шери ишқати ҷуз ҷигар нест

شکار شیر عشقت جز جگر نیست

Ту гӯйӣ дар танами ҷонӣ дигар нест

تو گویی در تنم جانی دگر نیست

Чу ширӣ кӯ бигирад гӯр дар роҳ

چو شیری کو بگیرد گور در راه

Бдндони дрнёрди ҷузи ҷигаргоҳ

بدندان درنیارد جز جگرگاه

Ҷигар чун хӯрд , раҳ гирад зи сарбоз

جگر چون خورد، ره گیرد ز سرباز

Брўбоҳон гузорад он дигар боз

بروباهان گذارد آن دگر باز

Дарин раҳи ишқи ту чун шери беша

درین ره عشق تو چون شیر بیشه

Надонад ҷузи ҷигар хӯрдан ҳамеша

نداند جز جگر خوردن همیشه

зи худ якборагии дастами фурӯи баст

ز خود یکبارگی دستم فرو بست

Агар дастам нагирӣ рафтам аз даст

اگر دستم نگیری رفتم از دست

Дилам дар доғ навмидӣ кашидӣ

دلم در داغ نومیدی کشیدی

зи бехами кундӣ ва шохам буридӣ

ز بیخم کندی و شاخم بریدی

Серум бар хок ва рӯем бар заминаст

سرم بر خاک و رویم بر زمینست

зи дардами фориғии дардами азинст

ز دردم فارغی دردم ازینست

Туро дорам зи малики ин ҷаҳонӣ

ترا دارم ز ملک این جهانی

Ту худ чун ҷони зи чашми ман наоне

تو خود چون جان ز چشم من نهانی

Чу ҷон пинҳон шудӣ чун ҷӯямат ман

چو جان پنهان شدی چون جویمت من

Магар каз парда берун ҷӯямат ман

مگر کز پرده بیرون جویمت من

Ду асбаи дил давон шуд дар хаёлат

دو اسبه دل دوان شد در خیالت

Наёфт аз ҳеҷ раҳи гирди висолат

نیافت از هیچ ره گرد وصالت

Нишастам муддатӣ дар банди пиндор

نشستم مدتی در بند پندار

Наомад рост бо пиндори ман кор

نیامد راست با پندار من کار

Хато буд ончи мипндоштми ман

خطا بود آنچ میپنداشتم من

Кунун зини кор , дили бардоштами ман

کنون زین کار،‌دل برداشتم من

Чаҳ мегӯям ки то ҷонам рафиқаст

چه میگویم که تا جانم رفیقست

зи ҷононми нишон ҷустан тариқаст

ز جانانم نشان جستن طریقست

Чу гуфт ин роз бесабрӣ басӣ кард

چو گفت این راز بی صبری بسی کرد

з ҳар сӯе хабар прессон касе кард

ز هر سویی خبر پرسان کسی کرد

На аз фирӯз ва на азгли хабар буд

نه از فیروز و نه ازگل خبر بود

Азин ғам ҳар замони ҳолаши бтар буд

ازین غم هر زمان حالش بتر بود

Чўбўдши як нафаси сад бораи тимор

چوبودش یک نفس صد باره تیمار

Бохри гашти он бечораи бемор

بآخر گشت آن بیچاره بیمار

На дору сӯдманд омад на ҷлоб

نه دارو سودمند آمد نه جُلاّب

Алоҷаш буд гул , гули ғарқа дар об

علاجش بود گل، گل غرقه در آب

Падар медод пандаши шому шабгир

پدر میداد پندش شام و شبگیر

Ки хуш бош эй ҷавону ҷом май гир

که خوش باش ای جوان و جام می گیر

Ҷавонии дорӣу асбоби шоҳӣ

جوانی داری و اسباب شاهی

Макаши ҷавр ва бикун чизе ки хоҳӣ

مکش جور و بکن چیزی که خواهی

Мабош эмини азин гардандаи паргор

مباش ایمن ازین گردنده پرگار

Дмисти ин умри азин дам баҳра бурдор

دمیست این عمر ازین دم بهره بردار

Хушии имрӯз май хур то туоне

خوشی امروز می خور تا توانی

Ки фардоро касе накунад змонӣ

که فردا را کسی نکند ضمانی

Дарин дами ҳамдамӣ дигар гузин ту

درین دم همدمی دیگر گزین تو

Куҷои дармонӣ аз як ҳамнишин ту

کجا درمانی از یک همنشین تو

Туро ҳарҷо ки моҳӣ зер пардааст

ترا هرجا که ماهی زیر پردهست

Агар рағбати намое ақд кардааст

اگر رغبت نمایی عقد کردهست

Кам гули гир агар гули рехт аз бор

کم گل گیر اگر گل ریخت از بار

Кигар гул ҳаст холӣ нест аз хор

که گر گل هست خالی نیست از خار

Турои чндонкаҳи гул дар малик рӯмаст

ترا چندانکه گل در ملک رومست

зи тоъати нармтар , гардан з мумаст

ز طاعت نرمتر،‌گردن ز مومست

Зҷоиӣ дилбарӣ кун ихтиёрӣ

زجایی دلبری کن اختیاری

зи гул то кӣ занӣ дар дидаи хорӣ

ز گل تا کی زنی در دیده خاری

Агар хоҳӣ , ду сад шоҳи каллаи дор

اگر خواهی، دو صد شاه کُله دار

Дарандозад бдомодити дастор

دراندازد بدامادیت دستار

Нишастӣ дар ғами як пои музей

نشستی در غم یک پای موزه

Ки гуфтат ҷуз бгл нагушой рӯза

که گفتت جز بگل نگشای روزه

Турои сад моҳи ҷони афрӯз бояд

ترا صد ماه جان افروز باید

Агар набӯд гулии худ рӯй , шояд

اگر نبود گلی خود روی، شاید

Агар гул шуд туро , сад навбаҳораст

اگر گل شد ترا، صد نوبهارست

Ки дар ҳар як , ҳазорон гул бабораст

که در هر یک، هزاران گل ببارست

Агар гул шуд , ҷаҳонии пар шукр ҳаст

اگر گل شد، جهانی پر شکر هست

Ҷаҳонӣ беш мехоҳӣ вагар , ҳаст

جهانی بیش میخواهی وگر،‌هست

Ту то будӣ зи гули овора будӣ

تو تا بودی ز گل آواره بودی

Гуҳӣ бар хору гуҳи брхораҳ будӣ

گهی بر خار و گه برخاره بودی

Замонии санги саҳрои мишмрдӣ

زمانی سنگ صحرا میشمردی

Замонии кӯҳу дарёи миспрдӣ

زمانی کوه و دریا میسپردی

Замонии пой дар гули миФтодӣ

زمانی پای در گل میفتادی

Замонии даст бар дили минҳодӣ

زمانی دست بر دل مینهادی

Змоонии заҳри зории мичшидӣ

زماانی زهر زاری میچشیدی

Замонии дарду хории микшидӣ

زمانی درد و خواری میکشیدی

Ту худ андеша кун бо ин ҳамаи бор

تو خود اندیشه کن با این همه بار

Гулии мёрздт бо ин ҳамаи хор ?

گلی میارزدت با این همه خار؟

Ту чун киштии хушии худро бибозӣ

تو چون کُشتی خوشی خود را ببازی

Агар гул бошад вагарна , чаҳсозӣ ?

اگر گل باشد وگرنه، چه سازی؟

Чу ту мардӣ чаҳ гул бошад чаҳ хорат

چو تو مُردی چه گل باشد چه خارت

Ки гул дар зиндагӣ ояд бакорат

که گل در زندگی آید بکارت

Ки медонад ки гул мурдааст ё на

که میداند که گل مردهست یا نه

Ҷаҳони битў басар бардааст ё на

جهان بیتو بسر بردهست یا نه

Ту чанде дар азоӣ ӯ нишастӣ

تو چندی در عزای او نشستی

Бмҳнт дар балоӣ ӯ нишастӣ

بمحنت در بلای او نشستی

Бмрдҳст ӯ , агар ӯ зинда будӣ

بمردهست او، اگر او زنده بودی

Бад-ӣни ғам кошкӣ арзанда будӣ

بدین غم کاشکی ارزنده بودی

зи гули бегонагии ҷӯйу ҷудоӣ

ز گل بیگانگی جوی و جدایی

Касе бо мурда кӣ кард ошноӣ

کسی با مرده کی کرد آشنایی

Шуд азгФти падар чун зар , рух ӯ

شد ازگفت پدر چون زر،‌ رخ او

Фурӯи баст аз хиҷолати посух ӯ

فرو بست از خجالت پاسخ او

Бар он бинишаст то ин чархи мино

بر آن بنشست تا این چرخ مینا

Чаҳ бозии орадаш аз пардаи пайдо

چه بازی آردش از پرده پیدا

Қдрчаҳи банд ва тақдираш кунад боз

قدرچه بند و تقدیرش کند باز

Қазо аз сар чаҳ тадбираш кунад соз

قضا از سر چه تدبیرش کند ساز

Ҳар онкас каз муроди худ ҷудо шуд

هر آنکس کز مراد خود جدا شد

Фидои захми чавгон қазо шуд

فدای زخم چوگان قضا شد

Ҳама дар бим ва саргардон бимонада

همه در بیم و سرگردان بمانده

Ки чун гӯйем дрчўгон бимонада

که چون گوییم درچوگان بمانده