Алои ?или андалеби шохи бениш
الا ال عندلیب شاخ بینش
Вшоқи гулистони офариниш
وشاق گلستان آفرینش
Агарчӣ дар сипоҳону ироқӣ
اگرچه در سپاهان و عراقی
Бтркии гӯии қавл бе нифоқӣ
بترکی گوی قول بی نفاقی
Чу дар ҳалқати ҳазор овози дорӣ
چو در حلقت هزار آواز داری
Бтркӣ ва битозӣ рози дорӣ
بترکی و بتازی راز داری
Гулии дории бтркстони гирифтор
گلی داری بترکستان گرفتار
Бтркӣ лоиқат зонаст гуфтор
بترکی لایقت زانست گفتار
Чаҳ мегӯям забони порсии гӯй
چه میگویم زبان پارسی گوی
Ки барадӣ аз фалак дар порсии гӯй
که بردی از فلک در پارسی گوی
Камар барбанд , муҳкам нома бурдор
کمر بربند، محکم نامه بردار
Бар дилдодаи хусрав бар здлдор
بَرِ دلداده خسرو بر زدلدار
Чунин гуфт онкӣ ӯ гӯии сухани барад
چنین گفت آنکه او گوی سخن برد
Ки чун гули номаи хусрави ббни барад
که چون گل نامهٔ خسرو ببُن برد
Бпиши шоҳ чин шуд ходими онгоҳ
بپیش شاه چین شد خادم آنگاه
Сафар кардани иҷозати хост аз шоҳ
سفر کردن اجازت خواست از شاه
Бшаҳи гуфтои шарикии доштами ман
بشه گفتا شریکی داشتم من
Амини моли худ пиндоштами ман
امین مال خود پنداشتم من
з ман бигурехт , бисёрам шитобаст
ز من بگریخت، بسیارم شتابست
Кигар ходим равад аз пас савобаст
که گر خادم رود از پس صوابست
Чу ҷамъ оварад алқсаҳи ҳамаи чиз
چو جمع آورد القصّه همه چیز
Муваккил кард бар гули ходимӣ низ
موکّل کرد بر گل خادمی نیز
Пас , аз чини ҳамчуи бодии роҳи бардошт
پس، از چین همچو بادی راه برداشت
Ду моҳаи роҳ , дар як моҳи бгзошт
دو ماهه راه، در یک ماه بگذاشت
Равон шуд то бмрзи кишвари рӯм
روان شد تا بمرز کشور روم
Сарои шоҳ қайсар кард маълум
سرای شاه قیصر کرد معلوم
Даромади ҳоҷибӣ ӯро фурӯи барад
درامد حاجبی او را فرو برد
Боъзозии тамомаши пеш ӯ барад
باعزازی تمامش پیش او برد
Қадам дар шаку дам дар офарин зад
قدم در شک و دم در آفرین زد
Се ҷодрпиши шаҳи сар бар замин зад
سه جادرپیش شه سر بر زمین زد
Бхсрў гуфт хусрави ҷовдони бод
بخسرو گفت خسرو جاودان باد
Чу Кайхусрави шаҳии хусрави нишони бод
چو کیخسرو شهی خسرو نشان باد
Мабодат ҳеҷ нуқсони аззмонаҳ
مبادت هیچ نقصان اززمانه
Камоли малики бодати ҷовдона
کمال ملک بادت جاودانه
Пас онгаҳ гуфт эй шоҳи вафодор
پس آنگه گفت ای شاه وفادار
Чаро бо гули чунин гаштии ҷафои кор
چرا با گل چنین گشتی جفا کار
Гулиро дар миёни хӯни ниҳода
گلی را در میان خون نهاده
Ту хуши зини ғами қадами беруни ниҳода
تو خوش زین غم قدم بیرون نهاده
Гулиро ҷони зи ту бар лаби расида
گلی را جان ز تو بر لب رسیده
Ту фориғи пой дар доман кашида
تو فارغ پای در دامن کشیده
Гулии рохор дар роҳи аўФгндаҳ
گلی راخار در راه اوفگنده
Ту бе ӯ фарш бар моҳи аўФгндаҳ
تو بی او فرش بر ماه اوفگنده
Раво набӯд ки дар чандини ҷудоӣ
روا نبود که در چندین جدایی
Кунӣ бо ошиқии ин биўФоиӣ
کنی با عاشقی این بیوفایی
Вагар ин корро ҳастӣ раводор
وگر این کار را هستی روادار
Туро ҳаргиз нагӯяд каси вафодор
ترا هرگز نگوید کس وفادار
Чу номи гули шунӯди он шоҳи сармаст
چو نام گل شنود آن شاه سرمست
Чу ширӣ маст шуд ваз ҷой бурҷаст
چو شیری مست شد وز جای برجست
Бходм гуфт ту гулро чаҳ доне
بخادم گفت تو گل را چه دانی
Бамурдам ҳон бигӯ эй зиндагонӣ
بمُردم هان بگو ای زندگانی
Чу ходим дид чандон дарду сӯзиш
چو خادم دید چندان درد و سوزش
Дили пурхӯни зи ишқи ҷонФрўзш
دل پرخون ز عشق جانفروزش
Гирифт он номаи беруни зи остини зуд
گرفت آن نامه بیرون ز آستین زود
Ниҳоди онгоҳи пешаш бар замини зуд
نهاد آنگاه پیشش بر زمین زود
Чу хусрави номаи ҷонон фурӯ хонд
چو خسرو نامهٔ جانان فرو خواند
Чу гул дар оташи сӯзон фурӯ монад
چو گل در آتش سوزان فرو ماند
Ба ҳар як ҳарфи сад ашки ҷгргўн
به هر یک حرف صد اشک جگرگون
Фурӯ борид ва кард он номаи пурхӯн
فرو بارید و کرد آن نامه پرخون
Басии назора ҳар ҳарф кардӣ
بسی نظّارهٔ هر حرف کردی
Сиёҳиро зи хӯн шингарф кардӣ
سیاهی را ز خون شنگرف کردی
зи бас каз чашми хсрўшоаҳ хӯн шуд
ز بس کز چشم خسروشاه خون شد
Бики раҳи номаи гули лола гаван шуд
بیک ره نامهٔ گل لاله گون شد
На чандон ашки омддри канораш
نه چندان اشک آمددر کنارش
Ки битавон кард то маҳшари шумориш
که بتوان کرد تا محشر شمارش
На чандон оби рехти он тоби дида
نه چندان آب ریخت آن تاب دیده
Ки ҳаргизи дида буд он оби дида
که هرگز دیده بود آن آب دیده
На чандон дар зи чашм ӯ бромд
نه چندان دُر ز چشم او برامد
Ки сад дарё бичишам ӯ даромад
که صد دریا بچشم او درامد
Ту гуфтӣ нома чун фарёди хоҳӣ
تو گفتی نامه چون فریاد خواهی
Баҳр хат мекунад фарёду оҳӣ
بهر خط میکند فریاد و آهی
Чўҳри хати додхоҳ аз шаҳри чин буд
چوهر خط دادخواه از شهر چین بود
Азон пероҳан ӯ коғазин буд
ازان پیراهنِ او کاغذین بود
Чунон он номаи рамзӣ зор мегуфт
چنان آن نامه رمزی زار میگفت
Ки гуфтӣ зери чанг асрор мегуфт
که گفتی زیر چنگ اسرار میگفت
Бҳрмўиӣ казон номаи бромд
بهرمویی کزان نامه برامد
Бҷонши нқдгўиии ғами бромд
بجانش نقدگویی غم برامد
Баҳри нуқта чу пургорӣ басар шуд
بهر نقطه چو پرگاری بسر شد
Заҳри хаттии дилаш аз хат бадар шуд
زهر خطّی دلش از خط بدر شد
Фиғон дар баст ва дар фарёд омад
فغان در بست و در فریاد آمد
Фалакро худ азон кӣ ёд омад
فلک را خود ازان کی یاد آمد
Бромди оташӣ аз сина ӯ
برامد آتشی از سینهٔ او
Биҷӯш омад ғами дерина ӯ
بجوش آمد غم دیرینهٔ او
Калла аз сар , қабо аз тан бадаред
کُله از سر، قبا از تن بدرّید
зи сар то пой пероҳан бадаред
ز سر تا پای پیراهن بدرّید
Чу шамъ аз сӯз чун парвонае шуд
چو شمع از سوز چون پروانهیی شد
Басии волатар аздиўонҳиӣ шуд
بسی واله تر ازدیوانهیی شد
зи сари он номаи бории даҳ фурӯ хонд
ز سر آن نامه باری ده فرو خواند
Замин гул кард то поиши дрўмонд
زمین گل کرد تا پایش دروماند
з бисёре ки зорӣ кард бар хеш
ز بسیاری که زاری کرد بر خویش
Фиғон бардоштанд азуии пасу пеш
فغان برداشتند ازوی پس و پیش
Дили пари хӯни худро бим ҷон дид
دل پر خون خود را بیم جان دید
Маломат кард ҳар кӯро чунон дид
ملامت کرد هر کو را چنان دید
Барангехт аз ҷаҳон , шӯри қиёмат
برانگیخت از جهان، شور قیامت
Ки ошиқро ки кард охири маломат
که عاشق را که کرد آخر ملامت
Маломати оташи ман тез тар кард
ملامت آتش من تیز تر کرد
Кигар бад буд , ҳоли ман бтар кард
که گر بد بود، حال من بتر کرد
Марои ин ашки хӯну оташи сӯз
مرا این اشک خون و آتش سوز
Куҷои ҳаргиз бакор ояд ҷузи имрӯз
کجا هرگز بکار آید جز امروز
Чу шоҳ ошиқ омад бо худ охир
چو شاه عاشق آمد با خود آخر
Бар ӯ як дард кам гашт аз сад охир
بر او یک درد کم گشت از صد آخر
БФрх гуфт тадбирӣ биандеш
بفرّخ گفت تدبیری بیندیش
Ки ҷонам рафт ва сабрам нест зин беш
که جانم رفت و صبرم نیست زین بیش
Бигӯ то чораи ин кор ман чист
بگو تا چارهٔ این کار من چیست
Ки бе ҷонами нмиоиди з тан зист
که بی جانم نمیآید ز تن زیست
Забон бикшод фаррух гуфт эй шоҳ
زبان بگشاد فرّخ گفت ای شاه
Чунин кории бадасти чапи зи ман хоҳ
چنین کاری بدست چپ ز من خواه
Чу бодӣ рафт хоҳам бомдодӣ
چو بادی رفت خواهم بامدادی
Ки гул осон тавонад бурдборӣ
که گل آسان تواند بردباری
Биорам ҷонФзоитро базӯдӣ
بیارم جانفزایت را بزودی
Кунам равшани сироятро базӯдӣ
کنم روشن سرایت را بزودی
Биравӣ чархи бозорми қамар ро
بروی چرخ بازآرم قمر را
Басӯии шаҳди бозорми шукр ро
بسوی شهد بازآرم شکر را
Дили шаҳро кунам зон меҳрбони шод
دل شه را کنم زان مهربان شاد
Ки доими шоҳи гетии шодмони бод
که دایم شاه گیتی شادمان باد
Ту чун оташ машав бинишон зи дили дӯд
تو چون آتش مشو بنشان ز دل دود
Ки фориғ гардадат зини ғуссаи дили зуд
که فارغ گرددت زین غصّه دل زود
Чу гум гашта зчин пайдо шуд охир
چو گم گشته زچین پیدا شد آخر
Чунон пинҳони чунин пайдо шуд охир
چنان پنهان چنین پیدا شد آخر
Чу пайдо шуд чаро шаҳ дар тараб нест
چو پیدا شد چرا شه در طرب نیست
Ки гар бодаст ояд ҳам аҷаб нест
که گر بادست آید هم عجب نیست