Бигуфт ин вази пеш шоҳ бархест

بگفت این وز پیش شاه برخاست

Видоъаши крдўи баҳр роҳ бархест

وداعش کردو بهر راه برخاست

Бохр чун бтркстон расед ӯ

بآخر چون بترکستان رسید او

Саройу қасри шоҳ чин бидид ӯ

سرای و قصر شاه چین بدید او

Басии дргрди он мнзрнгаҳ кард

بسی درگرد آن منظرنگه کرد

Нишони онҷо ки хост онҷоигаҳ кард

نشان آنجا که خواست آنجایگه کرد

Ббўди онрўз , то шаби гашти наздик

ببود آنروز، تا شب گشت نزدیک

Кавокиби равшану шаби гашти торик

کواکب روشن و شب گشت تاریک

Шабӣ буд аз қиёмати саҳмгин тар

شبی بود از قیامت سهمگین تر

Нуҷум аз нуқтаи қутбии замин тар

نجوم از نقطهٔ قطبی زمین تر

Шабӣ чун зангии афтодаи сармаст

شبی چون زنگی افتاده سرمست

Ниҳода то қиёмати даст бар даст

نهاده تا قیامت دست بر دست

Шабӣ чун дӯда дар гетии дамида

شبی چون دوده در گیتی دمیده

Чароғи рӯзро равғани расида

چراغ روز را روغن رسیده

На шабро аз ҷаҳон рӯй шудан буд

نه شب را از جهان روی شدن بود

На рӯзи рафтаро боз омадан буд

نه روز رفته را باز آمدن بود

Дар он шаби фаррух аз банга бадар шуд

در آن شب فرّخ از بنگه بدر شد

Барраи сад бор бо саг дар камар шуд

بره صد بار با سگ در کمر شد

Чу сӯй манзар омад кас надид ӯ

چو سوی منظر آمد کس ندید او

Бетонҳоеи бком дил расед ӯ

بتنهایی بکام دل رسید او

зи манзари ҷой бар рафтан нишон кард

ز منظر جای بر رفتن نشان کرد

Таваккул бар худованд ҷаҳон кард

توکّل بر خداوند جهان کرد

Бохр чун назар бар кор афганд

بآخر چون نظر بر کار افگند

Камандӣ бар сар девор афганд

کمندی بر سر دیوار افگند

Бсълўкӣ биравӣ боми буришад

بصعلوکی بروی بام برشد

зи боми онгоҳи пинҳони сар бадар шуд

ز بام آنگاه پنهان سر بدر شد

Фарози қасри туркии посбон буд

فراز قصر ترکی پاسبان بود

Даромад аз пасаш фаррухи ниҳони зуд

درآمد از پسش فرّخ نهان زود

Бдўдстии раг шарёнаш бигирифт

بدودستی رگ شریانش بگرفت

Бамурд он тарку дил азҷонш бигирифт

بمرد آن ترک و دل ازجانش بگرفت

Магари пурсида буд аз ходими онгоҳ

مگر پرسیده بود از خادم آنگاه

Аз он мавзе ки онҷо буд он моҳ

از آن موضع که آنجا بود آن ماه

Равон шуд ҳамчунон то пеши он бом

روان شد همچنان تا پیش آن بام

Ки гулро буд онҷои ҷойу ором

که گل را بود آنجا جای و آرام

Аз он меҳнат набӯд он моҳи хуфта

از آن محنت نبود آن ماه خفته

Ғарибу ошиқу онгоҳи хуфта !

غریب و عاشق و آنگاه خفته!

Бимонада буд гардун бар назора

بمانده بود گردون بر نظاره

зи бедории рух ӯ чун ситора

ز بیداری رخ او چون ستاره

зи чашмаши хӯни Фрўмишди бадаргоҳ

ز چشمش خون فرومیشد بدرگاه

зи ҷонаш май бромди нола бар моҳ

ز جانش می برامد ناله بر ماه

Фиғон мекард к-эии хусрави зиҳии ёр

فغان میکرد کای خسرو زهی یار

Накукорӣ басӣ кардӣ зиҳии кор

نکوکاری بسی کردی زهی کار

Чаҳ шаб , чаҳ рӯз дар таб аз туами ман

چه شب، چه روز در تب از توام من

Бурузи хеш ҳар шаб аз туами ман

بروز خویش هر شب از توام من

Ман аз дасти ту бо фарёд гашта

من از دست تو با فریاد گشته

Тузин бандаи чунин озод гашта

توزین بنده چنین آزاد گشته

Манам дар ранҷу бемории гирифтор

منم در رنج و بیماری گرفتار

Танами дрсхтӣу хории гирифтор

تنم درسختی و خواری گرفتار

Шабии бедор дорӣ кун замонӣ

شبی بیدار داری کن زمانی

Марои тимор дорӣ кун замонӣ

مرا تیمار داری کن زمانی

Дилам бисёр дар хӯни сари фурӯи барад

دلم بسیار در خون سر فرو برد

Бондўаҳи ту акнӯн сари фурӯи барад

باندوه تو اکنون سر فرو برد

Брсўоиии худ номами бромд

برسوایی خود نامم برامد

зи хӯни худ ҳамаи комами бромд

ز خون خود همه کامم برامد

Ҳамаи дили бурдани ман буд комат

همه دل بردن من بود کامت

Бромди коми дили охири тамомат

برامد کام دل آخر تمامت

Дилами барадӣу ҷони азтни бромд

دلم بردی و جان ازتن برامد

Туро боист он боман бромд

ترا بایست آن بامن برامد

Марои хӯн аз диласт ва дил надорам

مرا خون از دلست و دل ندارم

зи дили ҷузи хӯни дил ҳосил надорам

ز دل جز خون دل حاصل ندارم

зи дил бисёр миҷстми нишоне

ز دل بسیار میجستم نشانی

Кунун ҷон брлб омад то ту доне

کنون جان برلب آمد تا تو دانی

Мрогўинди зари хоҳ аз ҷаҳондор

مراگویند زر خواه از جهاندار

Ки бе зари дасти надиҳади ончунон ёр

که بی زر دست ندهد آنچنان یار

Надорам зар наёрам ёфт рӯзаш

ندارم زر نیارم یافت روزش

Магар аз орзӯ пурсам бисӯзаш

مگر از آرزو پرسم بسوزش

Ало эй абри пари ашки нигунсор

الا ای ابر پر اشک نگونسار

Ҳамаи олами бадаради ман фурӯи бор

همه عالم بدرد من فرو بار

Замонии ёреи дардаи бошикам

زمانی یاریی درده باشکم

Вагарна бар ҳиммати сӯзами зиришкам

وگرنه بر همت سوزم زرشکم

Чу бонг гул шунид аз боми фаррух

چو بانگ گل شنید از بام فرّخ

з бесабрӣ Биҷӯш омад зи глрх

ز بی صبری بجوش آمد ز گلرخ

Чу лухтӣ кам шуд он бонгу нафираш

چو لختی کم شد آن بانگ و نفیرش

зи сӯии бом фаррух зад сафираш

ز سوی بام فرّخ زد صفیرش

Чу сълўкон бидам рангӣ бипардохт

چو صعلوکان بدم رنگی بپرداخت

Сӯии он симбри сангии биндохт

سوی آن سیمبر سنگی بینداخت

Чу глрх аз сафир ӯ асар ёфт

چو گلرخ از صفیر او اثر یافت

зи шодӣ бихбр шуд то хабар ёфт

ز شادی بیخبر شد تا خبر یافت

Чунон биҳуши гашт ва сарнигӯн шуд

چنان بیهوش گشت و سرنگون شد

Ки аз шодӣ надонист ӯ ки чун шуд

که از شادی ندانست او که چون شد

БФрх гуфт дар бандаст поем

بفرّخ گفت در بندست پایم

Вагарнаи пеши хизмат бо сроим

وگرنه پیش خدمت با سرآیم

Забон бикшод фаррух гуфт мҳрос

زبان بگشاد فرّخ گفت مهراس

Бадв афганд савҳонӣ чу алмос

بدو افگند سوهانی چو الماس

Бики дами кор худ кард он смнбр

بیک دم کار خود کرد آن سمنبر

Давид аз пишгаҳ то пеши манзар

دوید از پیشگه تا پیش منظر

БФрх гуфт ҳин ҳолу хбргўӣ

بفرخ گفت هین حال و خبرگوی

Марои азхсрўи бидодгари гӯй

مرا ازخسرو بیدادگر گوی

Ҷавобаш гуфт кин соъат амон нест

جوابش گفت کاین ساعت امان نیست

Чунин ҷое чаҳ гӯям ҷой он нест

چنین جایی چه گویم جای آن نیست

Яқини майдон ки хусрав барқарораст

یقین میدان که خسرو برقرارست

Кунун бархез агар ҷонат бакораст

کنون برخیز اگر جانت بکارست

Гул аз шодӣ брФтн кард оҳанг

گل از شادی برفتن کرد آهنگ

Чу зулфи худ каманд оварад дар чанг

چو زلف خود کمند آورد در چنگ

Фурӯ омад босонӣ аз он бом

فرو آمد بآسانی از آن بام

Бараст он мурғи заррини бол азон дом

برست آن مرغ زرّین بال ازان دام

Чаҳгар қӯт набӯдаш ҳеҷ бар ҷой

چه گر قوّت نبودش هیچ بر جای

Ки натавонист бӯдан ҳеҷ бар пой

که نتوانست بودن هیچ بر پای

Вале чун ёфт аз хусрави нишоне

ولی چون یافت از خسرو نشانی

Ҳама зулмат шуд оби зиндагонӣ

همه ظلمت شد آب زندگانی

Басии рӯбоҳи дармондаи бзорӣ

بسی روباه درمانده بزاری

Ббўӣ васл шуд шери шикорӣ

ببوی وصل شد شیر شکاری

Хушо аз дӯсти огоҳӣ расӣдан

خوشا از دوست آگاهی رسیدن

Агар ҳаргизи бадви хоҳӣ расӣдан

اگر هرگز بدو خواهی رسیدن

Чу гул огаҳ шуд аз хусрав чунон шуд

چو گل آگه شد از خسرو چنان شد

Ки гуфтӣ пер буд аз нав ҷавон шуд

که گفتی پیر بود از نو جوان شد

Чу омад бо нишеб аз боми фаррух

چو آمد با نشیب از بام فرّخ

Ниҳоди онҷои калла бар фарқи глрх

نهاد آنجا کُله بر فرق گلرخ

Калла бар сари қабои бастанди муҳкам

کُله بر سر قبا بستند محکم

Равони гаштанди фориғ ҳар ду боҳам

روان گشتند فارغ هر دو باهم

Чу вақти субҳи ин анқои пурН

چو وقت صبح این عنقای پرن

Фурӯи рехт аз кабӯтари хонаи арзан

فرو ریخت از کبوتر خانه ارزن

Фалаки симурғи шабро кард занҷир

فلک سیمرغ شب را کرد زنجیر

Баромади золи зар аз кӯҳи Кашмӣр

برآمد زال زر از کوه کشمیر

Чу пайдо кард золи зари рух аз шер

چو پیدا کرد زال زر رخ از شیر

Ҷаҳон бигирифт чун рустами бшмшир

جهان بگرفت چون رستم بشمشیر

Пагоҳӣ ҳар ду азм роҳ карданд

پگاهی هر دو عزم راه کردند

зи кишвари қасд саҳрогоҳ карданд

ز کشور قصد صحراگاه کردند

Азимат кард фаррух аз раҳеи давр

عزیمت کرد فرّخ از رهی دور

Ки рӯзӣ чанд бошад дар ншобўр

که روزی چند باشد در نشابور

Бадал мегуфт хуишонро бубинам

بدل میگفت خویشان را ببینم

Ниҳон аз шоҳи эшонро бубинам

نهان از شاه ایشان را ببینم

Ниҳони гаштанд дар кӯҳӣ бидиҳ рӯз

نهان گشتند در کوهی بده روز

Ки то бар гул нагардад хасми фирӯз

که تا بر گل نگردد خصم فیروز

Пас аз даҳ рӯзи роҳии даври рафтанд

پس از ده روز راهی دور رفتند

Бкми муддати бнишобўри рафтанд

بکم مدّت بنیشابور رفتند