Бшби фаррух чу марди корвонӣ

بشب فرخ چو مرد کاروانی

Брхўишони фурӯди омднҳонӣ

برخویشان فرود آمدنهانی

Магар мерафт дар бозори як рӯз

مگر میرفت در بازار یک روز

Фитодаш чашм бар дидори фирӯз

فتادش چشم بر دیدار فیروز

Аҷаб монад ва бар ӯ рафт фаррух

عجب ماند و بر او رفت فرّخ

Гирифташ дар бирав бикшод посух

گرفتش در برو بگشاد پاسخ

Ки чун ӣнҷо фитодӣ ҳол баргӯӣ

که چون اینجا فتادی حال برگوی

Маро аз шоҳ ва аз дарёи хабари гӯй

مرا از شاه و از دریا خبر گوی

Дурӯғӣ чанд бар ҳам басти фирӯз

دروغی چند بر هم بست فیروز

Ки майдонаст макри он сияҳи рӯз ?

که میدانست مکر آن سیه روز؟

Забон бикшод онгаҳ пеши фаррух

زبان بگشاد آنگه پیش فرّخ

Хабар пурсед аз аҳволи глрх

خبر پرسید از احوال گلرخ

Куҷо аз макр ӯ фаррух хабар дошт

کجا از مکر او فرّخ خبر داشت

зи як як қиссаи пешаши пардаи бардошт

ز یک یک قصّه پیشش پرده برداشت

Чу шуд фирӯзи саг зон қиссаи огоҳ

چو شد فیروز سگ زان قصّه آگاه

Басӣ шодӣ намӯд ва рафт онгоҳ

بسی شادی نمود و رفت آنگاه

Ки рафтам то бисозам барги роҳӣ

که رفتم تا بسازم برگ راهی

Ки ҳамроҳати манам ҳар ҷойгоҳӣ

که همراهت منم هر جایگاهی

Шуду шопӯрро ҳоле хабар дод

شد و شاپور را حالی خبر داد

Ки шохи давлатати ин лаҳзаи брдод

که شاخ دولتت این لحظه برداد

Ки фаррухи зоду глрх дар наоне

که فرّخ زاد و گلرخ در نهانی

Фалон ҷойанд , ман гуфтам ту доне

فلان جایند، من گفتم تو دانی

Шаҳи шопӯр аз он посух чунон шуд

شه شاپور از آن پاسخ چنان شد

Ки аз шавқи гулаши гӯйӣ ки ҷон шуд

که از شوق گلش گویی که جان شد

зи меҳр гул Биҷӯш омад ниҳодаш

ز مهر گل بجوش آمد نهادش

з бе сабрии дил аз каф шуд чўбодш

ز بی صبری دل از کف شد چوبادش

Дилаш аз кини фаррухи гашти ҷӯшон

دلش از کین فرّخ گشت جوشان

Брхўдхўонди даҳ танро хурушон

برخودخواند ده تن را خروشان

Ки фаррухро бигирӣд ин замони зуд

که فرّخ را بگیرید این زمان زود

Ки ӯ бдкрди боман , ин гумон буд

که او بدکرد بامن، این گمان بود

Бхокши аФгнид онгаҳ бхўорӣ

بخاکش افگنید آنگه بخواری

Кзинсон карда бо ман ҳқгзорӣ

کزینسان کرده با من حقگزاری

Битундии ходимони рогФти онгоҳ

بتندی خادمان راگفت آنگاه

Ки тоглро фурӯ гиранд ногоҳ

که تاگل را فرو گیرند ناگاه

Шуданд алқсаҳи сарҳангон чу бодӣ

شدند القصه سرهنگان چو بادی

Бпиши фарруху гули бомдодӣ

بپیش فرّخ و گل بامدادی

Чу чашм афтод фаррухро бар эшон

چو چشم افتاد فرّخ را بر ایشان

Биҷой оварад он ҳоли парешон

بجای آورد آن حال پریشان

Буруни ҷуст аз раҳи бом ва ниҳон шуд

برون جست از ره بام و نهان شد

Бики лаҳза ту гуфтӣ аз ҷаҳон шуд

بیک لحظه تو گفتی از جهان شد

Вале гулро бсд зорӣ гирифтанд

ولی گل را بصد زاری گرفتند

Азизиро бидон хорӣ гирифтанд

عزیزی را بدان خواری گرفتند

Гули бедили бурун дар нмишд

گل بیدل برون در نمیشد

Бпиши хасми Фрмонбри нмишд

بپیش خصم فرمانبر نمیشد

Кашидандаш бхўорӣ то бадаргоҳ

کشیدندش بخواری تا بدرگاه

БиФтоди он смнбри хор дар роҳ

بیفتاد آن سمنبر خوار در راه

Чу симинбри бпиш дар биФтод

چو سیمینبر بپیش در بیفتاد

Булӯр аз шарм ӯ аз бар биФтод

بلور از شرم او از بر بیفتاد

Дигар раҳи ашк боридан гирифт ӯ

دگر ره اشک باریدن گرفت او

Ма аз парвин нгоридн гирифт ӯ

مه از پروین نگاریدن گرفت او

Бохрхўори бурдандаш бар шоҳ

بآخرخوار بردندش بر شاه

Ки будаш мунтазири шаҳ бар сари роҳ

که بودش منتظر شه بر سر راه

Ду чашми шоҳи равшани гашт азон нур

دو چشم شاه روشن گشت ازان نور

Сарои худ биҳиштӣ дид азон ҳур

سرای خود بهشتی دید ازان حور

Никуии Рахш аз ҳад бурун дид

نکویی رخش از حد برون دید

Чаҳ гӯям ман ки натавон гуфт чун дид

چه گویم من که نتوان گفت چون دید

Маӣ медид хуршедаши изки дор

مهی میدید خورشیدش یزک دار

Взўи сад ҷону дили пари хӯни бикбор

وزو صد جان و دل پر خون بیکبار

Сари зулф аз хаму чин чун зира дошт

سر زلف از خم و چین چون زره داشت

Дўобрў аз сари кин пургиреҳ дошт

دوابرو از سر کین پرگره داشت

Ҳазорон чини зи зулфаш дар ҷабин буд

هزاران چین ز زلفش در جبین بود

з чин меомад он соъати чунин буд

ز چین میآمد آن ساعت چنین بود

Ҷаҳонии некуии васфи Рахш буд

جهانی نیکویی وصف رخش بود

Ду олами пари шукри як посухаш буд

دو عالم پر شکر یک پاسخش بود

Рахшро моҳ , рух бар раҳи ниҳода

رخش را ماه، رخ بر ره نهاده

Бахшами шоҳ , рух бар шаҳи ниҳода

بخشم شاه، رخ بر شه نهاده

Лабашро қанд хилватгоҳ карда

لبش را قند خلوتگاه کرده

Взўи дасти ҷаҳон кӯтоҳ карда

وزو دست جهان کوتاه کرده

Буришро сими хом аз даври дида

برش را سیم خام از دور دیده

Чу сангии хешро бе нури дида

چو سنگی خویش را بی نور دیده

зи чашмаши ҷодуӣ таълим мехост

ز چشمش جادویی تعلیم میخواست

Бмжгон тир мезад сим мехост

بمژگان تیر میزد سیم میخواست

Касе кӯи зулфи он шамъ чгл дид

کسی کو زلف آن شمع چگل دید

зи як як мӯӣ ӯ роҳӣ бадал дид

ز یک یک موی او راهی بدل دید

Даҳонаш кони бком чун манӣ буд

دهانش کان بکام چون منی بود

Чу мебикшод чашми сӯзанӣ буд

چو می بگشاد چشم سوزنی بود

Агарна абрӯӣ ӯ тоқ будӣ

اگرنه ابروی او طاق بودی

Куҷои ин фитна дар офоқ будӣ

کجا این فتنه در آفاق بودی

Чунон шопӯр шуд дилдода ӯ

چنان شاپور شد دلدادهٔ او

Ки гашт аз як назари афтода ӯ

که گشت از یک نظر افتادهٔ او

Чунӣ дар ишқи он дилбари камари баст

چونی در عشق آن دلبر کمر بست

Бсди дили дил дар он танги шукри баст

بصد دل دل در آن تنگ شکر بست

Чўшаҳро шуд зрўиши чашми пурнур

چوشه را شد زرویش چشم پرنور

Бадали гуфтои зи рӯяти чашми бади давр

بدل گفتا ز رویت چشم بد دور

Чаҳ майдонаст кин дилбар чунинаст

چه میدانست کاین دلبر چنینست

Блошки фитна рӯй заминаст

بلاشک فتنهٔ روی زمینست

Бахӯбӣ ҳарчӣ донистам дигар буд

بخوبی هرچه دانستم دگر بود

Ситораи мипрстидми қамар буд

ستاره میپرستیدم قمر بود

Тавон гуфтан ки дар рӯй замона

توان گفتن که در روی زمانه

Чу гул кас нест дрхўбии ягона

چو گل کس نیست درخوبی یگانه

Бигуфт ин ва дар айвонаш фиристод

بگفت این و در ایوانش فرستاد

Чу сарвӣ дар шабистонаш фиристод

چو سروی در شبستانش فرستاد

Бохр чун фурӯ шуд чашмаи нур

بآخر چون فرو شد چشمهٔ نور

Бргл шуд намози шоми шопӯр

برگل شد نماز شام شاپور

Бгл гуфт эй дилам дар тоб карда

بگل گفت ای دلم در تاب کرده

Хирадро чашми ту дар хоб карда

خرد را چشم تو در خواب کرده

Ғубори кӯии ту аз тўтё беш

غبار کوی تو از توتیا بیش

зи васлати заррае аз кимиё беш

ز وصلت ذرهیی از کیمیا بیش

зи зулфат моҳ монад дар сиёҳӣ

ز زلفت ماه ماند در سیاهی

зи рӯяти равшан аз ма то бмоҳӣ

ز رویت روشن از مه تا بماهی

Шукр бо лаъли ту дандон намӯда

شکر با لعل تو دندان نموده

Гуҳии косади гуҳӣ арзон намӯда

گهی کاسد گهی ارزان نموده

Ма аз дидори ту ҳайрон бимонада

مه از دیدار تو حیران بمانده

Гуҳии пайдои гуҳӣ пинҳон бимонада

گهی پیدا گهی پنهان بمانده

Шаб аз шарми сари зулфати даванда

شب از شرم سر زلفت دونده

Гуҳии оянда ва гоҳе шаванда

گهی آینده و گاهی شونده

Туе эй моҳи ҷони афзои ма рӯй

تویی ای ماه جان افزای مه روی

Чаҳ мегӯям ки хуршедии сияҳи мӯӣ

چه میگویم که خورشیدی سیه موی

Туе аз чеҳраи ма ронўр дода

تویی از چهره مه رانور داده

Биҳиштии моҳу моҳии ҳури зода

بهشتی ماه و ماهی حور زاده

Ҷаҳони ҷодўстон аз чашми мастат

جهان جادوستان از چشم مستت

Фалаки ҷон бар миёни ҷодӯи парастат

فلک جان بر میان جادو پرستت

Бидон эй моҳрухи комрўз дар роҳ

بدان ای ماهرخ کامروز در راه

Бхдмт хостам омад бадаргоҳ

بخدمت خواستم آمد بدرگاه

Дилам бо хизмати он дона дар буд

دلم با خدمت آن دانه دُر بود

Вале биўқти гаштани сахттар буд

ولی بیوقت گشتن سخت تر بود

Кунун чун гирди ин шукр магас нест

کنون چون گرد این شکر مگس نیست

Троомшб ба ҷузи ман ҳамнафас нест

تراامشب به جز من همنفس نیست

Магас чун шуд шукр бояд чашедан

مگس چون شد شکر باید چشیدن

Бсди ҷони як шукр бояд харидан

بصد جان یک شکر باید خریدن

Бигуфт ин вбри танг шукр шуд

بگفت این وبر تنگ شکر شد

Ки богули хоҳии имшаб дар камар шуд

که باگل خواهی امشب در کمر شد

Чу бодии дасти здбррўиши он моҳ

چو بادی دست زدبررویش آن ماه

Ки ҷусти оташи бурун аз чашми он шоҳ

که جست آتش برون از چشم آن شاه

Чунон оҳии зи сӯз дил баровард

چنان آهی ز سوز دل برآورد

Ки бо шопӯри рӯзи дили сроўрд

که با شاپور روز دل سرآورد

Чунон зад дасту пои он шӯри дида

چنان زد دست و پا آن شور دیده

Ки дар дарёии пурхӯн , кӯри дида

که در دریای پرخون، کور دیده

Чаҳгар шопӯр захмӣ хӯрд , тан зад

چه گر شاپور زخمی خورد، تن زد

Ки гул бе ӯ басӣ бар хештан зад

که گل بی او بسی بر خویشتن زد

Агарчӣ шоҳи бедили дил бадв дод

اگرچه شاه بیدل دل بدو داد

Валикин дар сабурии тан фурӯ дод

ولیکن در صبوری تن فرو داد

Пас онгаҳ гуфт шопӯри сарафроз

پس آنگه گفت شاپور سرافراز

Ки то ҷустанди фаррухро басии боз

که تا جستند فرخ را بسی باز

Басии ҷустанди асар пайдо наомад

بسی جستند اثر پیدا نیامد

Вазони пинҳони хабари пидонёмд

وزان پنهان خبر پیدانیامد

Талаб карданд бисёраш зи хуишон

طلب کردند بسیارش ز خویشان

Нмиомди мқрики тан аз эшон

نمیآمد مُقریک تن از ایشان

Вале доданд эшон роҳ ӯ ро

ولی دادند ایشان راه او را

Ҷҳониднди шаб аз чоҳ ӯ ро

جهانیدند شب از چاه او را

Ки то даҳ рӯз дар чоҳӣ ниҳон шуд

که تا ده روز در چاهی نهان شد

Пас аз даҳ рӯз чун бодӣ равон шуд

پس از ده روز چون بادی روان شد

Кадомин бодпо ,гар барқ будӣ

کدامین بادپا، گر برق بودی

Бпиши як такаш , пари фарқ будӣ

بپیش یک تکش، پر فرق بودی

Бондки рӯзгори он пайки хушру

باندک روزگار آن پیک خوشرو

зи роҳӣ давр шуд наздики хусрав

ز راهی دور شد نزدیک خسرو

Чу хусрав дид фаррухро чунон зор

چو خسرو دید فرخ را چنان زار

зи баси зории аҷаби дармонд дар кор

ز بس زاری عجب درماند در کار

Бадви гуфто чаҳ афтодат хбргўӣ

بدو گفتا چه افتادت خبرگوی

Забон бигушоӣу аҳволи сафари гӯй

زبان بگشای و احوال سفر گوی

Чаҳ будат коинчнини фарсӯдаи гаштӣ

چه بودت کاینچنین فرسوده گشتی

Ту гуфтӣ бӯдае нобӯда гаштӣ

تو گفتی بودهیی نابوده گشتی

Ҷавобаш гуфт фаррух зончаҳ афтод

جوابش گفت فرخ زانچه افتاد

зи фирӯз ситамгар кард фарёд

ز فیروز ستمگر کرد فریاد

Збдкрдорӣ ӯ боз мегуфт

زبدکرداری او باز میگفت

Вазон ғам мегирист ва роз мегуфт

وزان غم میگریست و راز میگفت

Дил хусрав Биҷӯш омад зи фирӯз

دل خسرو بجوش آمد ز فیروز

Шудаш тири ғами глрхи ҷгрдўз

شدش تیر غم گلرخ جگردوز

БФрх гуфт он бади асли бадном

بفرخ گفت آن بد اصل بدنام

Намӯд он гавҳари бддрсронҷом

نمود آن گوهر بددرسرانجام

Чаҳ бад кардам биҷои он ҷФокор

چه بد کردم بجای آن جفاکار

Ки шуд ин биўФоииро равои дор

که شد این بیوفایی را روا دار

Расонидами зи хокаши сар бар афлок

رسانیدم ز خاکش سر بر افلاک

Ки аз афлоки бодо бар сараши хок

که از افلاک بادا بر سرش خاک

Чу он саг бе шаккии ради фалак буд

چو آن سگ بی شکی ردّ فلک بود

Куҷо донад ҳақи нону намаки зуд

کجا داند حق نان و نمک زود

Агар муҳлат буд аз чархи гардон

اگر مهلت بود از چرخ گردان

Баҳақ ӯ расми охир чу мардон

بحقّ او رسم آخر چو مردان

Бигуфт ину дабириро фурӯ хонд

بگفت این و دبیری را فرو خواند

Зҳрнўъии сухан аз ҳад бурун ронад

زهرنوعی سخن از حد برون راند

Бшопўри ситамгар нома фармуд

بشاپور ستمگر نامه فرمود

Ки то ҳолеи дабираши хомаи Фрсўд

که تا حالی دبیرش خامه فرسود

Ҳарир оварад хозин то дабираш

حریر آورد خازن تا دبیرش

зи номи ҳақ қалам зад бар ҳарираш

ز نام حق قلم زد بر حریرش