Баноми онкии ҷонро зўншон нест

بنام آنکه جان را زونشان نیست

Хирадро низ ҳам ёрои он нест

خرد را نیز هم یارای آن نیست

Бигӯ то ақли пеш ӯ чаҳ синҷид

بگو تا عقل پیش او چه سنجد

Чунон зотии куҷо дар ақл гунҷад

چنان ذاتی کجا در عقل گنجد

Азон маънӣ ки ӯ ақли офарӣда

ازان معنی که او عقل آفریده

зи мӯеи гирди идрокаши расида

ز مویی گرد ادراکش رسیده

Агарчӣ ақл доносту сухангӯӣ

اگرچه عقل داناست و سخنگوی

Надонад дар ҳақиқати канаи як мӯӣ

نداند در حقیقت کنه یک موی

Чу ақли ҷумла дар мўисти оҷиз

چو عقل جمله در مویست عاجز

Бикуна ҳақ ки ёбад роҳи ҳаргиз

بکنه حق که یابد راه هرگز

Чу зотш бартараст аз ҳарчӣ донем

چو ذاتش برترست از هرچه دانیم

Чигуна шарҳ ӯ гуфтан тавонем

چگونه شرح او گفتن توانیم

Чу ҷумла оҷизем аз барги коҳӣ

چو جمله عاجزیم از برگ کاهی

Варои аҷз , моро нест роҳӣ

ورای عجز، ما را نیست راهی

Худоӣ дар худовандии сазовор

خدایی در خداوندی سزاوار

Расӯлаши исои хуршеди асрор

رسولش عیسی خورشید اسرار

Вазон пас гуфт к-эии шопўргмроаҳ

وزان پس گفت کای شاپورگمراه

Ки берун омадӣ дар кӣнаи шоҳ

که بیرون آمدی در کینهٔ شاه

Срози фармони шоҳ дайн кашидӣ

سراز فرمان شاه دین کشیدی

Хаттӣ дар гирди роҳ дайн кашидӣ

خطی در گرد راه دین کشیدی

Бдздидии зани шоҳи замин ро

بدزدیدی زن شاه زمین را

Кунун пои орогари мардии ту ин ро

کنون پای آراگر مردی تو این را

Ки кард ин феъли ҳаргиз дар замона

که کرد این فعل هرگز در زمانه

Туро дидам ббдФълии ягона

ترا دیدم ببدفعلی یگانه

Ту майдонӣ кигар ман кӣна хоҳам

تو میدانی که گر من کینه خواهم

Наёрӣ тоб дар пеши сипоҳам

نیاری تاب در پیش سپاهم

Агар лашкари кашам бар кишвари ту

اگر لشکر کشم بر کشور تو

На кишвар монад венаи лашкари ту

نه کشور ماند ونه لشکر تو

Вагар як найзаи орад бар ту зӯрӣ

وگر یک نیزه آرد بر تو زوری

Кигар пелии бхоки уфтӣ чу мӯрӣ

که گر پیلی بخاک افتی چو موری

Вагар як мардуми орад рӯй бар ту

وگر یک مردم آرد روی بر تو

з номардӣ биҷунбад мӯӣ бар ту

ز نامردی بجنبد موی بر تو

Чу натавонӣ ту бо мо ҳарби ҷӯӣ

چو نتوانی تو با ما حرب جویی

Надории ҳилтии ҷузи чарби гӯйӣ

نداری حیلتی جز چرب گویی

Агар бо мо дуруштии пеш гирӣ

اگر با ما درشتی پیش گیری

Бкоми душманони хеш гирӣ

بکام دشمنان خویش گیری

Макун , гулро касе кун варна ноком

مکن، گل را کسی کن ورنه ناکام

Чу гули ғарқаи шӯии дрхўни саранҷом

چو گل غرقه شوی درخون سرانجام

Макун , фармони шоҳон хор магузор

مکن، فرمان شاهان خوار مگذار

Зглрх дар раҳи худ хор магузор

زگلرخ در ره خود خار مگذار

Агар фармон кунӣ , ҷони сўдбинӣ

اگر فرمان کنی، جان سودبینی

Вагарнаи ҷони зиёни баси зуди бинӣ

وگرنه جان زیان بس زود بینی

Ғаму шодӣу маргу зиндагонӣ

غم و شادی و مرگ و زندگانی

Бигуфтам вассалом акнӯн ту доне

بگفتم والسلام اکنون تو دانی

Чу хати номаи нӯки хомаи бнгошт

چو خطّ نامه نوک خامه بنگاشت

Даромади пайку ҳолеи номаи бардошт

درامد پیک و حالی نامه برداشت

Қадам мезад чу бодӣ аз раҳи давр

قدم میزد چو بادی از ره دور

Ки тофй алҷмлаҳ шуд наздики шопӯр

که تافی الجمله شد نزدیک شاپور

Бидодаш нома ва шопӯр бархонад

بدادش نامه و شاپور برخواند

зи хашми он пайкро ҳоле бадар ронад

ز خشم آن پیک را حالی بدر راند

Ниҳоди он пайки мискини пой дар роҳ

نهاد آن پیک مسکین پای در راه

Расед охири бкми муддати бадаргоҳ

رسید آخر بکم مدّت بدرگاه

Бар хусрав шуд вогоаҳ кардаш

بر خسرو شد وآگاه کردش

Ҳадиси сирати он шоҳ кардаш

حدیث سیرت آن شاه کردش

Ки он нома бадаред ва маро ронад

که آن نامه بدرّید و مرا راند

Турои бдФъл ва шаваму бод сар хонд

ترا بدفعل و شوم و باد سر خواند

Чу шаҳ бишунид азу бурҷаст азҷоӣ

چو شه بشنید ازو برجست ازجای

Миёни дарбаст ва пас нанишаст аз пой

میان دربست و پس ننشست از پای

Сипоҳии ҳамчуи дарё анҷуман кард

سپاهی همچو دریا انجمن کرد

Ҷаҳонӣ дар ҷаҳонӣ мўҷзн кард

جهانی در جهانی موجزن کرد

Сипаҳро ҷавшану теғ ва сипар дод

سپه را جوشن و تیغ و سپر داد

Се солаи ҷомагӣу сим ва зар дод

سه ساله جامگی و سیم و زر داد

Чу мӯр ва чун малахи чандон сипаҳ буд

چو مور و چون ملخ چندان سپه بود

Ки каси ронаи гузар буд ва на раҳ буд

که کس رانه گذر بود و نه ره بود

Набад чандон замин аз марди холӣ

نبد چندان زمین از مرد خالی

Казу боло гирифтӣ гирди ҳоле

کزو بالا گرفتی گرد حالی

з бисёре ки мард аз ҷой бархест

ز بسیاری که مرد از جای برخاست

Нмёрсти гирд азҷоӣ бархест

نمیارست گرد ازجای برخاست

Бромди нола ноӣ аз дар шоҳ

برامد نالهٔ نای از در شاه

Ғубор аз пой мешуд то сармоа

غبار از پای میشد تا سرماه

Равони гаштанди лашкар то хуросон

روان گشتند لشکر تا خراسان

Дил шопӯр шуд зон ғами ҳаросон

دل شاپور شد زان غم هراسان

Куҷо донист кони офати з пай дошт

کجا دانست کان آفت ز پی داشت

Пушаймонӣ намӯду суд кӣ дошт

پشیمانی نمود و سود کی داشت