Бохри кори ҳарб оғоз кард ӯ

بآخر کار حرب آغاز کرد او

Илмро доман аз ҳам боз кард ӯ

علم را دامن از هم باز کرد او

Сипоҳаши хайма бар ҳомӯн кашиданд

سپاهش خیمه بر هامون کشیدند

Чу лолаи теғҳо бар хӯн кашиданд

چو لاله تیغها بر خون کشیدند

Бдшту кӯҳ дар чандон сипаҳ буд

بدشت و کوه در چندان سپه بود

Ки зон , рӯй ҳамаи олами сияҳ буд

که زان، روی همه عالم سیه بود

Чу сувари субҳ дар дунё дамиданд

چو صور صبح در دنیا دمیدند

зи бистари хуфтагон дар мирмиднд

ز بستر خفتگان در میرمیدند

Чу субҳ омад , хурӯси субҳгоҳӣ

چو صبح آمد، خروس صبحگاهی

БФрёд андар омад аз пагоҳӣ

بفریاد اندر آمد از پگاهی

Чу мағриби ҳалқаи маи крддри гӯш

چو مغرب حلقهٔ مه کرددر گوش

зи машриқи чашма хуршед зад ҷӯш

ز مشرق چشمهٔ خورشید زد جوش

Чу бар фарқи сипеҳри сари бурӣда

چو بر فرق سپهر سر بریده

Ниҳоданд он кулоҳ зар кашида

نهادند آن کلاه زر کشیده

Падед омад хурӯш аз ҳар ду лашкар

پدید آمد خروش از هر دو لشکر

Расед аз ҳардуи лашкар то ду пайкар

رسید از هردو لشکر تا دو پیکر

зи баси лашкар , науфтодӣ зи афлок

ز بس لشکر، نیفتادی ز افلاک

Фурӯғи зарраи хуршед бар хок

فروغ ذرهٔ خورشید بر خاک

Ту гуфтӣ аз ҷаҳони ном замин шуд

تو گفتی از جهان نام زمین شد

Заминро пушт , кӯҳ оташин шуд

زمین را پشت، کوه آتشین شد

Ту гуфтӣ гирди грдўнисти дигар

تو گفتی گرد گردونیست دیگر

Сари теғу синони даравӣ чу ахтар

سر تیغ و سنان دروی چو اختر

Ҳамаи дашт аз дрФшидни чунон буд

همه دشت از درفشیدن چنان بود

Ки гуфтӣ осмон оташ фишон буд

که گفتی آسمان آتش فشان بود

Фурӯғи худу акси теғу ҷавшан

فروغ خود و عکس تیغ و جوشن

зи машриқ то бмғрб карда равшан

ز مشرق تا بمغرب کرده روشن

Шуданд он шермардони мағзи пӯлод

شدند آن شیرمردان مغز پولاد

Чунонк оҳан азишон тан фурӯ дод

چنانک آهن ازیشان تن فرو داد

Сарафрозон чу кӯҳи оҳанӣни тан

سرافرازان چو کوه آهنین تن

Боҳни кӯҳи оҳан бар замини зан

بآهن کوه آهن بر زمین زن

з бисёре ки тир аз шаст бурҷаст

ز بسیاری که تیر از شست برجست

Заҳри ду сӯии раҳ бар тири дарбаст

زهر دو سوی ره بر تیر دربست

Ҳаво гуфтӣ зи пайкон жола бораст

هوا گفتی ز پیکان ژاله بارست

Замин гуфтӣ зи баси хӯн лола зораст

زمین گفتی ز بس خون لاله زارست

Қиёмати нақду сувару кӯси ғурон

قیامت نقد و صور و کوس غرّان

Хаданги тир ҳамчун номаи парон

خدنگ تیر همچون نامه پرّان

Ҳама рӯй фалак аз мурғи новак

همه روی فلک از مرغ ناوک

Саросар гашта чун домии мушаббак

سراسر گشته چون دامی مشبّک

Зира чун меғ , вази шасти саворон

زره چون میغ، وز شست سواران

Басӯи меғ меборид борон

بسوی میغ میبارید باران

зи акси теғи чархи ҳафт пора

ز عکس تیغ چرخ هفت پاره

Ниҳон шуд рӯзи равшан чун ситора

نهان شد روز روشن چون ستاره

Чунон борид бар гарданкашони теғ

چنان بارید بر گردنکشان تیغ

Ки ҳангоми баҳорони жола аз меғ

که هنگام بهاران ژاله از میغ

зи ҷӯшу наърау фарёди воўоз

ز جوش و نعره و فریاد وآواز

Садо меомад аз ҳафт осмони боз

صدا میآمد از هفت آسمان باز

зи бонги кӯс , вази захми чкочок

ز بانگ کوس، وز زخم چکاچاک

Танин афтод дар на тоси афлок

طنین افتاد در نه طاس افلاک

Чунон шуд захми кӯсу наъраи ҷӯш

چنان شد زخم کوس و نعرهٔ جوش

Ки гардуни пунба муҳкам кард дар гӯш

که گردون پنبه محکم کرد در گوش

Чу бонги кӯс дар дашти аўФтодӣ

چو بانگ کوس در دشت اوفتادی

Замин чун чарх дар гашти аўФтодӣ

زمین چون چرخ در گشت اوفتادی

Замин аз хӯни гирифтаи сҳмнокӣ

زمین از خون گرفته سهمناکی

Шудаи бурҷи фалаки азгрди хокӣ

شده برج فلک ازگرد خاکی

Ғубори хоки зери пои бора

غبار خاک زیر پای باره

Шуда чун серумаи дрчшми ситора

شده چون سرمه درچشم ستاره

Чу ҳар теғии миёни бҳрхўн буд

چو هر تیغی میان بحرخون بود

зи баҳри хӯни миёни теғ чун буд

ز بحر خون میان تیغ چون بود

Ҳама рӯй замини дарёӣ хӯн шуд

همه روی زمین دریای خون شد

Фалак биравӣ чу таштӣ сарнигӯн шуд

فلک بروی چو طشتی سرنگون شد

Чу баҳри хӯни зи сари ҳад ҷаҳон шуд

چو بحر خون ز سر حدّ جهان شد

Фалак чун киштеи брхўн равон шуд

فلک چون کشتیی برخون روان شد

Чу мавҷи хӯни зсрдрмигзштӣ

چو موج خون زسردرمیگذشتی

Бидон дарё фурӯ карданд таштӣ

بدان دریا فرو کردند طشتی

Бхшкӣ бар аҷали киштӣ равон дид

بخشکی بر اجل کشتی روان دید

Ки дарёи пурнаҳанги ҷон ситон дид

که دریا پرنهنگ جان ستان دید

Дарон дарёи аҷалро кӣ амал буд

دران دریا اجل را کی عمل بود

Ки ҳаряки мард , мейри сдоҷл буд

که هریک مرد، میر صداجل بود

Сипаҳи якбора рўёрў фитоданд

سپه یکباره رویارو فتادند

Бхўни икдгр бозу кушоданд

بخون یکدگر بازو گشادند

Шуданд аз гирди сипаҳи хуршеди гумроҳ

شدند از گرد سپه خورشید گمراه

Сияҳ шуд ҳамчуи холи дилбарон , моҳ

سیه شد همچو خال دلبران، ماه

Заминро як тибқ аз гирд бархест

زمین را یک طبق از گرد برخاست

Фалакро як тибқ аз гирд шуд рост

فلک را یک طبق از گرد شد راست

Ҷаҳон аз грдраҳ пар шуд саросар

جهان از گردره پر شد سراسر

Замин бо осмон омад баробар

زمین با آسمان آمد برابر

Нмидиднди лашкари икдгр ро

نمیدیدند لشکر یکدگر را

БиФгнднди ин теғи он сипар ро

بیفگندند این تیغ آن سپر را

з бисёре ки гирд вхок бархест

ز بسیاری که گرد وخاک برخاست

Бики раҳ аз ҷаҳон фарёд бархест

بیک ره از جهان فریاد برخاست

Чу шуд рӯй замини дрзири хӯн бар

چو شد روی زمین درزیر خون بر

Басӯии пушти моҳии баради хӯни сар

بسوی پشت ماهی برد خون سر

Фурӯ шуд то бмоҳии хӯни лашкар

فرو شد تا بماهی خون لشکر

Баромад то бмоаҳи аллоҳи Акбар

برآمد تا بماه اللّه اکبر

Яке хўнризро беруни ҳамеи тохт

یکی خونریز را بیرون همی تاخت

Якеро сӯии майдони хӯни ҳамеи тохт

یکی را سوی میدان خون همی تاخت

Ҳамаи саҳро чаҳ озод ва чаҳ банда

همه صحرا چه آزاد و چه بنده

Тан бе сари сар бе тани Фгндаҳ

تن بی سر سر بی تن فگنده

Шаҳи хусрави басони кӯҳи пора

شه خسرو بسان کوه پاره

Бтиғ хӯн фишон мекунад хора

بتیغ خون فشان میکند خاره

Бадасташи ханҷари заҳр об дода

بدستش خنجر زهر آب داده

БФтрокши каманд тоб дода

بفتراکش کمند تاب داده

Зрмҳши хусравонро хӯн чу ҷӯӣ

زرمحش خسروان را خون چو جویی

зи теғаши саракашонро сар чу гӯйӣ

ز تیغش سرکشان را سر چو گویی

Бохри хусрави сад пел дар пеш

بآخر خسرو صد پیل در پیش

Бики раҳ бонг зад бар лашкари хеш

بیک ره بانگ زد بر لشکر خویش

Чу пел ва чун сипаҳро ҷумла кард ӯ

چو پیل و چون سپه را جمله کرد او

Чу кӯҳии сӯии кӯҳии ҳамлаи барад ӯ

چو کوهی سوی کوهی حمله برد او

Сипоҳи хасмро барканд азҷоӣ

سپاه خصم را برکند ازجای

Даромади лашкари саргашта аз пой

درامد لشکر سرگشته از پای

Ҳзоҳз дар миён лашкар афтод

هزاهز در میان لشکر افتاد

Ту гуфтӣ оташӣ дар кишвар афтод

تو گفتی آتشی در کشور افتاد

Чаҳ гӯям кони сипаҳ чун ҷанг карданд

چه گویم کان سپه چون جنگ کردند

Ки дашт аз куштаи брхўд танг карданд

که دشت از کشته برخود تنگ کردند

Сари марди муборизи ҷумлаи сафдар

سر مرد مبارز جمله صفدر

Ҷудои ҳаряки сари мардии бкФ дар

جدا هریک سر مردی بکف در

Бохр аз қазои бади шабонгоҳ

بآخر از قضای بد شبانگاه

Шикаст афтод бар шопӯр ногоҳ

شکست افتاد بر شاپور ناگاه

Намонад ороми он хайлу ҳашам ро

نماند آرام آن خیل و حشم را

Нигунсорӣ падед омад илм ро

نگونساری پدید آمد علم را

Илмро буд дар сари боди пиндор

علم را بود در سر باد پندار

Бурун шуд аз сараш чун шуд нигунсор

برون شد از سرش چون شد نگونسار

Гурезон шуд шаҳи шопӯри сармаст

گریزان شد شه شاپور سرمست

Бшҳр омад ниҳони дарвозаи дарбаст

بشهر آمد نهان دروازه دربست

Ҳамаи шаби баҳр рафтан кор мекард

همه شب بهر رفتن کار میکرد

зи симу зари шутурро бормикрд

ز سیم و زر شتر را بارمیکرد

Гултарро шабонгаҳ бо сипоҳӣ

گل تر را شبانگه با سپاهی

Бтрмди барад аз дуздидаи роҳӣ

بترمد برد از دزدیده راهی

Чу ин майдони миногўн нигин ёфт

چو این میدان میناگون نگین یافت

Арӯси ҳафт торам бар замин тофт

عروس هفت طارم بر زمین تافت

зи тоб рӯй ӯ рӯй замона

ز تاب روی او روی زمانه

Чу оташ мезад аз ҳар сӯи забона

چو آتش میزد از هر سو زبانه

Чу равшан шуд ҷаҳон тира бӯда

چو روشن شد جهان تیره بوده

Фурӯи монданди халқ хира бӯда

فرو ماندند خلق خیره بوده

Буруни рафтанд чун соҳиби гуноҳон

برون رفتند چون صاحب گناهان

зи шоҳи покдли зинҳори хоҳон

ز شاه پاکدل زنهارّ خواهان

Ки моро бар замин бӯдани замони даҳ

که ما را بر زمین بودن زمان ده

Бҷон , халқи ҷаҳониро амони даҳ

بجان، خلق جهانی را امان ده

Бҷони бандади ҷаҳони пешати миён ро

بجان بندد جهان پیشت میان را

Агар ҷонии диҳии халқи ҷаҳон ро

اگر جانی دهی خلق جهان را

зи халқи ҳечкас кас кӣна нагирифт

ز خلق هیچکس کس کینه نگرفت

Ғазанфари сайди лоғар сина нагирифт

غضنفر صید لاغر سینه نگرفت

Шаҳи эшонро бникўиӣ касе кард

شه ایشان را بنیکویی کسی کرد

Биҷой ҳар яке шафқат басӣ кард

بجای هر یکی شفقت بسی کرد

Ду ҳафта буд взонҷоми субҳгоҳӣ

دو هفته بود وزانجام صبحگاهی

Равон шуд сӯии Тирмиз бо сипоҳӣ

روان شد سوی ترمذ با سپاهی

Сипоҳии каши адади азҳди бурун буд

سپاهی کش عدد ازحد برون بود

зи регу барг ва кавкабҳо фузун буд

ز ریگ و برگ و کوکبها فزون بود

Бохр чун сӯии термади расиданд

بآخر چون سوی ترمد رسیدند

Бигард қалъа аўсФ кашиданд

بگرد قلعهٔ اوصف کشیدند

Чунон он хандақ ӯ буд пари об

چنان آن خندق او بود پر آب

Ки моҳӣ бар замин мекард шиноб

که ماهی بر زمین میکرد شیناب

Чунон бурҷаши Бамаи пайваста будӣ

چنان برجش بمه پیوسته بودی

Ки маро дар шудани раҳи баста будӣ

که مه را در شدن ره بسته بودی

Магари моҳи фалак аз бурҷ ӯ тофт

مگر ماه فلک از برج او تافت

Ки авҷи хештан дар бурҷ ӯ ёфт

که اوج خویشتن در برج او یافت

Фарозу шебаш аз ма то бмоҳӣ

فراز و شیبش از مه تا بماهی

Чаҳ мегӯям куҷо будаш сбоҳӣ

چه میگویم کجا بودش سباهی

На пул буд вена бар обаши гузар буд

نه پل بود ونه بر آبش گذر بود

зи сар то пои онро поу сар буд

ز سر تا پای آن را پا و سر بود

Бохр чун илм зад шамъи анҷум

بآخر چون علم زد شمع انجم

Бгрдўн шуд хурӯш аз ҷамъи мардум

بگردون شد خروش از جمع مردم

Сипаҳи сӯии ҳисор оҳанг карданд

سپه سوی حصار آهنگ کردند

Бтиру санги лухтӣ ҷанг карданд

بتیر و سنگ لختی جنگ کردند

Касеро каз ду лашкари ин ҳавас хост

کسی را کز دو لشکر این هوس خاست

Нашуд азҳичи сӯеи кори каси рост

نشد ازهیچ سویی کار کس راست

Бохри ҳам бад-ӣни кирдори як моҳ

بآخر هم بدین کردار یک ماه

Бимонад он лашкари дармонда дар роҳ

بماند آن لشکر درمانده در راه

Шабии фаррух бар хусрав дарун шуд

شبی فرّخ بر خسرو درون شد

Магари он шаби бтзўир ва фусун шуд

مگر آن شب بتزویر و فسون شد

Бхсрў гуфт инро нест тадбир

بخسرو گفت این را نیست تدبیر

Магари онрои бадасти орми бтзўир

مگر آنرا بدست آرم بتزویر

Кигар сад соли зер он нишинам

که گر صد سال زیر آن نشینم

Яқин донам ки рӯй он набинам

یقین دانم که روی آن نبینم

Фитод андешае дар роҳам акнӯн

فتاد اندیشهیی در راهم اکنون

Бигӯям то чаҳ гуяд шоҳам акнӯн

بگویم تا چه گوید شاهم اکنون

Бияёд ҳар шабии мардии тавоно

بیاید هر شبی مردی توانا

зи хандақи об каш гардад бболо

ز خندق آب کش گردد ببالا

Бчндон баркашад азхндқ ӯ об

بچندان برکشد ازخندق او آب

Ки хандақ зу бихоҳад шуд фурӯи об

که خندق زو بخواهد شد فرو آب

Марои ъзмист то икшби бзўрқ

مرا عزمیست تا یکشب بزورق

Шавам оҳиста то онсӯии хандақ

شوم آهسته تا آنسوی خندق

Чу марди он далви сад манро дарорад

چو مرد آن دلو صد من را درآرد

Нишинам ман дарав то бар сари орад

نشینم من درو تا بر سر آرد

Чу рафтам , гар диҳад иқболи ёрӣ

چو رفتم، گر دهد اقبال یاری

Бирезам дар замини хунаши бхўорӣ

بریزم در زمین خونش بخواری

Вазони пас заврақӣ садрост кун ту

وزان پس زورقی صدراست کن تو

Нишони он зи ман дархост кун ту

نشان آن ز من درخواست کن تو

Ки то чун бозёбии он нишоне

که تا چون بازیابی آن نشانی

Тании садро бзўрқ дар нишоне

تنی صد را بزورق در نشانی

Якоякро бболо баркашам ман

یکایک را ببالا برکشم من

Ки гар пеласт танҳо баркашам ман

که گر پیلست تنها برکشم من

Чу бар боло расад мардии сад , онгоҳ

چو بر بالا رسد مردی صد، آنگاه

Дар он қалъа бигушоӣем бар шоҳ

در آن قلعه بگشاییم بر شاه

Пули он қалъаро бар оби бандем

پل آن قلعه را بر آب بندیم

Бдўлти душманонро хоби бандем

بدولت دشمنان را خواب بندیم

Ҷаҳон гардад бкоми шери мардон

جهان گردد بکام شیر مردان

Агар ёрӣ диҳад ин чархи гардон

اگر یاری دهد این چرخ گردان

Чунон шаҳро хуш омад гуфта ӯ

چنان شه را خوش آمد گفتهٔ او

Ки шуд якборагии ошуфта ӯ

که شد یکبارگی آشفتهٔ او

Фаровон офариниш кард шҳзод

فراوان آفرینش کرد شهزاد

Ки пеши бандагонати бандаи шаҳи бод

که پیش بندگانت بنده شه باد

Бғоити рой ва тадбирӣ савобаст

بغایت رای و تدبیری صوابست

Дилати софӣ ва роят офтобаст

دلت صافی و رایت آفتابست

Накӯ афтод ин андешаи мандӣ

نکو افتاد این اندیشه مندی

Кунун бархез то заврақ бабандӣ

کنون برخیز تا زورق ببندی

Бохр чун накӯ шуд кори заврақ

بآخر چون نکو شد کار زورق

Дигар шаб рафт фаррухи сӯии хандақ

دگر شب رفت فرخ سوی خندق

Шабӣ буд аз сиёҳии ҳамчуи рӯзӣ

شبی بود از سیاهی همچو روزی

Ки давр уфтад дилӣ аз длФрўзӣ

که دور افتد دلی از دلفروزی

зи машриқ то бмғрб тира гашта

ز مشرق تا بمغرب تیره گشته

зи зулмати чашми анҷум хира гашта

ز ظلمت چشم انجم خیره گشته

Бзўрқ барнишаст он марди макор

بزورق برنشست آن مرد مکّار

Равон шуд ҳамчунон то зери девор

روان شد همچنان تا زیر دیوار

Чу марди он далв аз боло дарандохт

چو مرد آن دلو از بالا درانداخت

Сипаҳгар хешро танҳо дарандохт

سپه گر خویش را تنها درانداخت

Базӯдии мард бар боло кашидаш

بزودی مرد بر بالا کشیدش

Ки то фаррухи ҷигари гуҳ бар даридаш

که تا فرّخ جگر گه بر دریدش

Шабии торик буду марди ғофил

شبی تاریک بود و مرد غافل

зи дасти хасм захмӣ хӯрд бар дил

ز دست خصم زخمی خورد بر دل

Нишони он буд кони далви сабки рӯ

نشان آن بود کان دلو سبک رو

Занад бар оби даҳ раҳ назд хусрав

زند بر آب ده ره نزد خسرو

Чу фаррухи далвро даҳ раҳ чунон кард

چو فرّخ دلو را ده ره چنان کرد

Базӯдии шоҳи заврақҳо равон кард

بزودی شاه زورقها روان کرد

Фгнди алқсаҳи фаррухи он расан ро

فگند القصّه فرّخ آن رسن را

Бболо баркашид ӯ шаст тан ро

ببالا برکشید او شصت تن را

Дигар ёрони танӣ сад баркашиданд

دگر یاران تنی صد برکشیدند

Бики раҳи азмён ханҷар кашиданд

بیک ره ازمیان خنجر کشیدند

Аз онҷо то пас дарвозаи рафтанд

از آنجا تا پس دروازه رفتند

Ниҳон бебонг ва бе овозаи рафтанд

نهان بی بانگ و بی آوازه رفتند

Пас дарвозаи даҳ тан хуфта буданд

پس دروازه ده تن خفته بودند

Надонам то шаҳодат гуфта буданд

ندانم تا شهادت گفته بودند

Бзорӣ ҳар даҳ онҷои куштаи гаштанд

بزاری هر ده آنجا کشته گشتند

Миёни хӯни дили оғиштаи гаштанд

میان خون دل آغشته گشتند

Пас онгаҳ дар наоне дар кушоданд

پس آنگه در نهانی در گشادند

Биравӣ оби хандақ пул ниҳоданд

بروی آب خندق پل نهادند

Чу биниҳоданд пул , лашкар даромад

چو بنهادند پل، لشکر درآمد

Хӯришӣ аз сипаҳ яксар баромад

خورشی از سپه یکسر برآمد

Шаҳи шопӯр то шуд огаҳ аз кор

شه شاپور تا شد آگه از کار

Фурӯ шуд лашкару лашкари гуҳи азкор

فرو شد لشکر و لشکر گه ازکار

На чандон шӯри он шаб дар ҷаҳон буд

نه چندان شور آن شب در جهان بود

Ки дар рӯзи қиёмат беш азон буд

که در روز قیامت بیش ازان بود

Шабӣ монанди рӯзи растхезӣ

شبی مانند روز رستخیزی

Фитода ҳар гуруҳе дар гурезӣ

فتاده هر گروهی در گریزی

Хурӯши он сипаҳ бар моҳ мешуд

خروش آن سپه بر ماه میشد

Касе кон мешунӯд аз роҳ мешуд

کسی کان میشنود از راه میشد

Сипоҳи ҳурмузи он шаби хӯни чунон рехт

سپاه هرمز آن شب خون چنان ریخت

Ки борони баҳории зи исмони рехт

که باران بهاری ز اسمان ریخت

Чу пули бастанд каз пули хӯни нмишд

چو پل بستند کز پل خون نمیشد

Чаро он хӯни бпли беруни нмишд

چرا آن خون بپل بیرون نمیشد

Чу субҳи хуши нафаси хуши хуш нафас зад

چو صبح خوش نفس خوش خوش نفس زد

Ҷараси ҷунбони шаби лухтӣ ҷарас зад

جرس جنبان شب لختی جرس زد

Ҳаво аз субҳи ранг омез шуд сард

هوا از صبح رنگ آمیز شد سرد

Замин аз зарда хуршед шуд зард

زمین از زردهٔ خورشید شد زرد

Шаҳи шопӯр бо фирӯзи нснос

شه شاپور با فیروز نسناس

Даромади пеши шаҳ бо теғу карбос

درامد پیش شه با تیغ و کرباس

Заминро бӯса зад зорӣ басӣ кард

زمین را بوسه زد زاری بسی کرد

Ки чун шаҳи кишти зини лашкари басии мард

که چون شه کُشت زین لشکر بسی مرد

Марогар ҳам кашад фармонраво ӯст

مرا گر هم کشد فرمانروا اوست

Вагар гӯям ки бахшад подшооўст

وگر گویم که بخشد پادشااوست

Марои кзраҳи бабради Иблиси макор

مرا کزره ببرد ابلیس مکّار

Ки ман брхўиштни гаштами стмгор

که من برخویشتن گشتم ستمگار

Агар афвам кунад Лутфӣ азимаст

اگر عفوم کند لطفی عظیمست

Ки дили дармаърази умед ва бимаст

که دل درمعرض امّید و بیمست

Миёни хок , хӯни ман ки резад

میان خاک، خون من که ریزد

Ду ман хокам , зи хӯни ман чаҳ хезад

دو من خاکم، ز خون من چه خیزد

Хуш омад шоҳи рогФтори шопӯр

خوش آمد شاه راگفتار شاپور

Фиристодаш бшоҳӣ бо ншобўр

فرستادش بشاهی با نشابور

Вазони пас пеш фаррух рафт фирӯз

وزان پس پیش فرّخ رفت فیروز

Рухии пари ашки хунини суннӣаи пари сӯз

رخی پر اشک خونین سنیه پر سوز

Миёни хоки раҳ бар сар бигардед

میان خاک ره بر سر بگردید

зи чашмаши қулзум гавҳар бигардед

ز چشمش قلزم گوهر بگردید

БФрх гуфт бад кардам басии ман

بفرخ گفت بد کردم بسی من

Вале бо хештан , на бо касе ман

ولی با خویشتن، نه با کسی من

Дар охир гарчи бад кирдор будам

در آخر گرچه بد کردار بودم

Вале бо ту дар аввал ёр будам

ولی با تو در اوّل یار بودم

Агар ман тарк кардам ҳақи ёрӣ

اگر من ترک کردم حقّ یاری

Биҷойовар ту бо ман ҳақи гузорӣ

بجای آور تو با من حق گزاری

Бадиро чашм медорам никуӣ

بدی را چشم میدارم نکویی

Ки шаҳ афвам кунадгар ту бигӯе

که شه عفوم کند گر تو بگویی

зи зории карданаш чун ҷӯй хӯн рафт

ز زاری کردنش چون جوی خون رفت

Биорӣ карданаши фаррух бурун рафт

بیاری کردنش فرّخ برون رفت

Гирифташ дасту пеш шоҳаш оварад

گرفتش دست و پیش شاهش آورد

Ду лаби хушк ва ду рух чун коҳиш оварад

دو لب خشک و دو رخ چون کاهش آورد

Бхсрў гуфт : ин дрхўни бгштаҳ

بخسرو گفت: این درخون بگشته

Бҷон омад макун ёд аз гузашта

بجان آمد مکن یاد از گذشته

Агарчӣ ҷурми сад анбор дорад

اگرچه جرم صد انبار دارد

Вале бар шоҳи ҳақ бисёр дорад

ولی بر شاه حق بسیار دارد

Карам кун зонка шоҳони замона

کرم کن زانکه شاهان زمانه

Карам карданд бо ман ҷовдона

کرم کردند با من جاودانه

Шаҳ аз баҳри дили фаррух чунон кард

شه از بهر دل فرخ چنان کرد

Ки ҳаргиз бар накукорӣ зиён кард ?

که هرگز بر نکوکاری زیان کرد؟

Чу ту на хори ин роҳӣ на гулзор

چو تو نه خار این راهی نه گلزار

Маёзор аз касу касро маёзор

میازار از کس و کس را میازار