Чунин гуфт ӯ ки кард аз ваии ривоят

چنین گفت او که کرد از وی روایت

Касе кӯ буд ровии ҳикоят

کسی کو بود راوی حکایت

Ки чун хусрави зи ранҷ ва ғам биёсуд

که چون خسرو ز رنج و غم بیاسود

Ҳамеша шодмону Комрон буд

همیشه شادمان و کامران بود

Нёсуд аз сурӯд равад внхҷир

نیاسود از سرود رود ونخجیر

На аз ҷом мева наз нағмаи зер

نه از جام می و نز نغمهٔ زیر

бад-инсон то ки шуд бисёр солаш

بدینسان تا که شد بسیار سالش

Наомад ҳеҷ нуқсон дар камолаш

نیامد هیچ نقصان در کمالش

Вазони пас бади шабии андар бар гул

وزان پس بد شبی اندر بر گل

Бсди нозу хушӣ дар бистари гул

بصد ناز و خوشی در بستر گل

Дили биноаши хобӣ саҳмгин дид

دل بیناش خوابی سهمگین دید

Ки ҳамчун бед аз саҳмаш билразед

که همچون بید از سهمش بلرزید

Бурун шуд рӯзи дигари сӯии нахҷӣр

برون شد روز دیگر سوی نخجیر

Магар каз ваии бигардади бади бтдбир

مگر کز وی بگردد بد بتدبیر

Шуданд андари рикоби ваии хиромон

شدند اندر رکاب وی خرامان

зи хуишону надимони вғломон

ز خویشان و ندیمان وغلامان

Тании садро саворони гузида

تنی صد را سواران گزیده

Шикории аФгнони кори дида

شکاری افگنان کار دیده

Сагу шоҳину чрғи виўзу шаҳбоз

سگ و شاهین و چرغ ویوز و شهباز

Ҳамеи бурданди мардони сари афроз

همی بردند مردان سر افراز

Дўониднди андари дашт ҳар сӯ

دوانیدند اندر دشت هر سو

Якояк дар шикори мурғу оҳӯ

یکایک در شکار مرغ و آهو

БиФгнднд бисёре шикорӣ

بیفگندند بسیاری شکاری

Аз оҳӯу зи Кебеки кӯҳсорӣ

از آهو و ز کبک کوهساری

Падед омад паии гӯрон бисёр

پدید آمد پی گوران بسیار

Ҳамеи бурданд зон паии раҳи биҳанҷор

همی بردند زان پی ره بهنجار

Фитоданд аз ақабашон дар биёбон

فتادند از عقبشان در بیابان

Барон аспон чун девони шитобон

بران اسپان چون دیوان شتابان

Азон гӯрон наомад ҳеҷ дарпеш

ازان گوران نیامد هیچ درپیش

БиФгнднди чизе аз кам ва беш

بیفگندند چیزی از کم و بیش

бад-инсон то бишуд як нимаи рӯз

بدینسان تا بشد یک نیمهٔ روز

Бгшт аз чархи меҳри гетии афрӯз

بگشت از چرخ مهر گیتی افروز

зи тоби офтобу захми гармо

ز تاب آفتاب و زخم گرما

Шуданд азтшнгии ҳайрону шайдо

شدند ازتشنگی حیران و شیدا

Ҳамеи рафтанд аз ҳар сӯии пӯён

همی رفتند از هر سوی پویان

Ҳамаи кӯҳу биёбони роҳи ҷӯён

همه کوه و بیابان راه جویان

Чу бисёре заҳр ҷониб бирафтанд

چو بسیاری زهر جانب برفتند

Умед аз ҷон ширин барграфтанд

امید از جان شیرین برگرفتند

Қазоро сабзаеи диданди сероб

قضا را سبزهیی دیدند سیراب

Дарон ҷониб дўониднд башитоб

دران جانب دوانیدند بشتاب

Яке чашма бидонҷо обкӣ кам

یکی چشمه بدانجا آبکی کم

Замини гардиши гирифтаи андакии нам

زمین گردش گرفته اندکی نم

Бигард чашмаи андар ҳалқа карданд

بگرد چشمه اندر حلقه کردند

Аз он чашмаи якояк об хӯрданд

از آن چشمه یکایک آب خوردند

Биорон гуфт шоҳ ном бурдор

بیاران گفت شاه نام بردار

Ки ман имрӯз дидам ранҷ бисёр

که من امروز دیدم رنج بسیار

Надорам чашмаи хуршедро тоб

ندارم چشمهٔ خورشید را تاب

Бибояд хуфт пеши чашмаи об

بباید خفت پیش چشمهٔ آب

Чу шоҳ ин гуфт ҳолеи боргоҳаш

چو شاه این گفت حالی بارگاهش

Кашиданд ва бигард ӯ сипоҳаш

کشیدند و بگرد او سپاهش

Бигард чашмаи фарши хусравӣ ро

بگرد چشمه فرش خسروی را

БиФгнднди шоҳи мунзавӣ ро

بیفگندند شاه منزوی را

Дарун шуд шаҳ на касро хонд вена гуфт

درون شد شه نه کس را خواند ونه گفت

Бадали нохуш ҷлобӣ хӯрд ва хуш хуфт

بدل ناخوش جلابی خورد و خوش خفت

зи бсхўшӣ ки дил дар хоб будаш

ز بسخوشی که دل در خواب بودش

Сипеҳри пер хобӣ дид зудаш

سپهر پیر خوابی دید زودش

Чунон хобяш дид вҳилаҳ омехт

چنان خوابیش دید وحیله آمیخت

Ки ҷонаши барад ва аз хобаш на ангехт

که جانش برد و از خوابش نه انگیخت

Қазоро афъӣӣ ҳар рӯз дар тоб

قضا را افعیی هر روز در تاب

з гармо омадӣ то чашмаи об

ز گرما آمدی تا چشمهٔ آب

Барон нам соъатӣ хуфтӣ ва будӣ

بران نم ساعتی خفتی و بودی

Чу туфаш кам шудӣ рафтӣ чу дӯдӣ

چو تفّش کم شدی رفتی چو دودی

Буқати хеш боз омад дарон рӯз

بوقت خویش باز آمد دران روز

БдонҷохФтаҳи бади шоҳи дили афрӯз

بدانجاخفته بد شاه دل افروز

Чу шаҳ дар хоб буду ҷои холӣ

چو شه در خواب بود و جای خالی

Бузад бар шоҳ ва хушкаш кард ҳоле

بزد بر شاه و خشکش کرد حالی

Чу шаҳро кишти хок тар бирафт ӯ

چو شه را کشت خاک تر برفت او

Ҳам онҷо ҳалқае зад хуш бихуфт ӯ

هم آنجا حلقهیی زد خوش بخفت او

Шаҳи дилдодаи ҷон дар қаҳри монда

شهٔ دلداده جان در قهر مانده

Лаб чун нӯш ӯ пари заҳри монда

لب چون نوش او پر زهر مانده

Фалак чун гӯй саргурдонаш карда

فلک چون گوی سرگردانش کرده

Бҷон оварда онгаҳ ҷонаши барда

بجان آورده آنگه جانش برده

Бидод аз бихўдии ҷон бе сутӯҳӣ

بداد از بیخودی جان بی ستوهی

Бики ҷӯи заҳри мардии ҳамчуи кӯҳӣ

بیک جو زهر مردی همچو کوهی

Бики соъат чунон шуд хусрави ял

بیک ساعت چنان شد خسرو یل

Ки бо сад сола мурда шуд муқобил

که با صد ساله مرده شد مقابل

Шикориро , бурун шуд шаҳ дариғо

شکاری را، برون شد شه دریغا

Шикор ӯ шуд чунин ногуҳ дариғо

شکار او شد چنین ناگه دریغا

Ҳамаи олам на моҳаст ва на меғаст

همه عالم نه ماهست و نه میغست

Вале баҳрии пар аз мавҷ дареғаст

ولی بحری پر از موج دریغست

Агар ҳар зарраро аз ҳам кунӣ боз

اگر هر ذرّه را از هم کنی باز

Дариғо ёбяш анҷому оғоз

دریغا یابیش انجام و آغاز

Чу дорад ҳар ки зод ӯ марг аз пас

چو دارد هر که زاد او مرگ از پس

Сухан зу чист аноллаҳу бас

سخن زو چیست انّاللّه و بس

Чу Тифл аз пардаи азми ин ҷаҳон кард

چو طفل از پرده عزم این جهان کرد

Чу зод ӯ мотами худ он замон кард

چو زاد او ماتم خود آن زمان کرد

Азон дар гиря омад чун бзод ӯ

ازان در گریه آمد چون بزاد او

Ки андари мотами хеши аўФтод ӯ

که اندر ماتم خویش اوفتاد او

Чаҳ грмрғии длороми аўФтодӣ

چه گرمرغی دلارام اوفتادی

Басӣ бгарӣ ки дар доми аўФтодӣ

بسی بگری که در دام اوفتادی

Чу зодан аз барои марг омад

چو زادن از برای مرگ آمد

Крои ин зистани пар барг омад

کرا این زیستن پر برگ آمد

зи як дам то бимирии хўорўи оҷиз

ز یک دم تا بمیری خوارو عاجز

Бадӣгар дам нагардӣ зиндаи ҳаргиз

بدیگر دم نگردی زنده هرگز

Чаро бошӣ зи умрии монда дар дом

چرا باشی ز عمری مانده در دام

Ки як як дам бибояд марди ноком

که یک یک دم بباید مرد ناکام

Турои ин зиндагонии ошкора

ترا این زندگانی آشکاره

Наоне ҳаст марги бораи бора

نهانی هست مرگ باره باره

Бирав умрӣ гузин зин ба ки дорӣ

برو عمری گزین زین به که داری

Ки он беҳтар ки ин мӯҳмал гузорӣ

که آن بهتر که این مهمل گذاری

СроФшонон чу айби умри диданд

سرافشانان چو عیب عمر دیدند

Шаҳодати лоҷарам шоҳид гузиданд

شهادت لاجرم شاهد گزیدند

Чаҳ хоҳӣ кард дар ҷое ки ҳаргиз

چه خواهی کرد در جایی که هرگز

Касе қодир нашуд ногашта оҷиз

کسی قادر نشد ناگشته عاجز

Ту аз бодӣ тилисмӣ карда бар пой

تو از بادی طلسمی کرده بر پای

Куҷо монад тилисм аз боди барҷоӣ

کجا ماند طلسم از باد برجای

Чароат азъолм ва аз хеш бас нест

چرات ازعالم و از خویش بس نیست

Ки бунёди ту ҷуз бар як нафас нест

که بنیاد تو جز بر یک نفس نیست

Дамӣ каз ту бромди он нафаси пок

دمی کز تو برامد آن نفس پاک

Фурӯ шуд рӯзату дигари кафии хок

فرو شد روزت و دیگر کفی خاک

Ман ва ман чанд гӯйӣ чанд пайчи

من و من چند گویی چند پیچی

Ки як ман хоку дигари ҳеҷ ҳайчи

که یک من خاک و دیگر هیچ هیچی

Манӣ хокии ту ман ман гуфтанат чист

منی خاکی تو من من گفتنت چیست

Ту ҳайчии ин ҳама ошФтнт чист

تو هیچی این همه آشفتنت چیست

Ман ва ман чанд гӯйӣ кин ман ту

من و من چند گویی کاین من تو

Дамасту баси ҳамон ман душмани ту

دمست و بس همان من دشمن تو

Тилисмӣ каз дамӣ гармаст бар ҷой

طلسمی کز دمی گرمست بر جای

Чу он дами сард гашт афтод аз пой

چو آن دم سرد گشت افتاد از پای

Чу он дам рафт номонад магари ҳеҷ

چو آن دم رفت ناماند مگر هیچ

Мазан дами хешро дон ва дигар ҳеҷ

مزن دم خویش را دان و دگر هیچ

Валикин то ки ндиҳанд он дамати боз

ولیکن تا که ندهند آن دمت باز

Хабари надиҳад касе зон оламати боз

خبر ندهد کسی زان عالمت باز

Ту ин дам мрдхў карда бинозӣ

تو این دم مردخو کرده بنازی

Бъодт мекунӣ кории маҷозӣ

بعادت میکنی کاری مجازی

Қадам дар на дарин дарёӣ бе бен

قدم در نه درین دریای بی بن

Ки аз ту ном монад ноз мекун

که از تو نام ماند ناز میکن

Ҷаҳон дар фарбеҳӣ ва дар гудозат

جهان در فربهی و در گدازت

Фароғат дод аз озу ниёзат

فراغت داد از آز و نیازت

Ҷаҳонро аз ғами ту ҳеҷ ғам нест

جهان را از غم تو هیچ غم نیست

Ки аз шодии ту шодяш кам нест

که از شادی تو شادیش کم نیست

Агар ту ғами хуригар шод бошӣ

اگر تو غم خوری گر شاد باشی

Бик нархаст то озод бошӣ

بیک نرخست تا آزاد باشی

Агар сад чун ту ҳар рӯзии бимирад

اگر صد چون تو هر روزی بمیرد

Замини гардӣ , фалак сӯзӣ нагирад

زمین گردی، فلک سوزی نگیرد

Манеҳ бар гардан эй ғофили басии бор

منه بر گردن ای غافل بسی بار

Ки дар гардан кунӣ худро басии кор

که در گردن کنی خود را بسی کار

Ҳазорон бор агар брпшт гирӣ

هزاران بار اگر برپشت گیری

Чунонаст онкӣ бар ангушт гирӣ

چنانست آنکه بر انگشت گیری

Чаро бар дасти чандини печи дорӣ

چرا بر دست چندین پیچ داری

Ки башмурдӣ ҳазорон ҳеҷ дорӣ

که بشمردی هزاران هیچ داری

Ки хоҳад дар ҳисобии бози мондан

که خواهد در حسابی باز ماندن

Ки охири даст азон бояд фишондан

که آخر دست ازان باید فشاندن

Заҳри дастии ҳисобии ёди дорӣ

زهر دستی حسابی یاد داری

Вале дар дасти охири боди дорӣ

ولی در دست آخر باد داری

Бохр чун намози дайгарӣ буд

بآخر چون نماز دیگری بود

На шоҳ омад на хобашро сиррӣ буд

نه شاه آمد نه خوابش را سری بود

Сипаҳи рафтанду шаҳ дар хоби диданд

سپه رفتند و شه در خواب دیدند

Бар ӯ афъӣии партоби диданд

برِ او افعیی پرتاب دیدند

Миёни зҳршаҳро ғарқа карда

میان زهرشه را غرقه کرده

зи сар то пои худро ҳалқа карда

ز سر تا پای خود را حلقه کرده

Тани шаҳи тиратар азмшк гашта

تن شه تیره تر ازمشک گشته

Чу кофурии зи сардӣ хушк гашта

چو کافوری ز سردی خشک گشته

Чу дидандаши чунон ёрону хуишон

چو دیدندش چنان یاران و خویشان

Чгўими ман ки чун гаштанди эшон

چگویم من که چون گشتند ایشان

зи ашки он чашмаро Ҷайҳун гирифтанд

ز اشک آن چشمه را جیحون گرفتند

Бснги он морро дар хӯн гирифтанд

بسنگ آن مار را در خون گرفتند

Чаҳ суд аз афъӣӣ дар пеш карда

چه سود از افعیی در پیش کرده

Ки буд он шавам кор хеш карда

که بود آن شوم کار خویش کرده

Чу зон бади заҳр , дили пардози гаштанд

چو زان بد زهر، دل پرداز گشتند

Басӯии куштаи худ бози гаштанд

بسوی کشتهٔ خود باز گشتند

Хабари бурданди сӯии пери фартут

خبر بردند سوی پیر فرتوت

Ки хусрав кушта шуд , бифирист тобут

که خسرو کشته شد، بفرست تابوت

зи ёри хеши глрхро хабар кун

ز یار خویش گلرخ را خبر کن

Ҷаҳонгири ҷаҳонро пеши дркн

جهانگیر جهان را پیش درکن

Дарин мотами барангезони қиёмат

درین ماتم برانگیزان قیامت

Ки нанишинад чунин ҷое маломат

که ننشیند چنین جایی ملامت

Даромади қосиди нохуши хабари зуд

درامد قاصد ناخوش خبر زود

Хабар бар гуфт то шаҳро хабар буд

خبر بر گفت تا شه را خبر بود

Бромди тунди бодӣ бе саломат

برامد تند بادی بی سلامت

Ҷаҳони пар шӯр шуд ҳамчун қиёмат

جهان پر شور شد همچون قیامت

Ҷигар хӯн шуд азон бодӣ ки бархест

جگر خون شد ازان بادی که برخاست

Зиҳии зорӣу фарёдӣ ки бархест

زهی زاری و فریادی که برخاست

Хурӯшӣ дар миён рӯм афтод

خروشی در میان روم افتاد

Ки хусравро шикорӣ шавам афтод

که خسرو را شکاری شوم افتاد

Чу дарёи кишварӣ пурҷӯш мешуд

چو دریا کشوری پرجوش میشد

Касе кон мешунид аз ҳуш мешуд

کسی کان میشنید از هوش میشد

Ҷаҳонгир аз пас қайсар бурун рафт

جهانگیر از پس قیصر برون رفت

Кунун кори мусӣбати байн ки чун рафт

کنون کار مصیبت بین که چون رفت

Чу дигари рӯз субҳ афтод бар роҳ

چو دیگر روز صبح افتاد بر راه

Ҷаҳонии халқ гирд омад бадаргоҳ

جهانی خلق گرد آمد بدرگاه

Касе ногоҳ глрхро хабар кард

کسی ناگاه گلرخ را خبر کرد

Ки ҷонони ту ҷон бододгар кард

که جانان تو جان بادادگر کرد

Чунин буд ва чунин бниўши ҳолаш

چنین بود و چنین بنیوش حالش

Дариғо хусраву ҳасану ҷамолаш

دریغا خسرو و حسن و جمالش

Бҷаҳ аз ҷой ва дар пеши ори раҳ ро

بجه از جای و در پیش آر ره را

Бурун бар рахти коўрднди шаҳ ро

برون بر رخت کاوردند شه را

Чгўими ман ки гули зини ҳол чун шуд

چگویم من که گل زین حال چون شد

Дар оташи аўФтоду ғарқ хӯн шуд

در آتش اوفتاد و غرق خون شد

Бурун омад з дар он шамъи хубон

برون آمد ز در آن شمع خوبان

Занони ду дасти барсари пои кӯбон

زنان دو دست برسر پای کوبان

Пилос афганда бар сар рӯй хаста

پلاس افگنده بر سر روی خسته

Кнб бар сари биҷои мӯии баста

کنب بر سر بجای موی بسته

Бнхи нах , перҳанро чок карда

بنخ نخ، پیرهن را چاک کرده

зи пои афтода бар сар хок карда

ز پای افتاده بر سر خاک کرده

Бурӣдаи мӯии анбари бор аз сар

بریده موی عنبر بار از سر

Фгндаҳи ҷомаи зари кор аз бар

فگنده جامهٔ زر کار از بر

Замин аз ашк дар тӯфони гирифта

زمین از اشک در طوفان گرفته

Ҳамаи бозори азуи афғони гирифта

همه بازار ازو افغان گرفته

Бнохни нуқраи нилӣ фом карда

بناخن نقره نیلی فام کرده

Бофусуни тани чўнил хом карда

بافسون تن چونیل خام کرده

На дил дар сина ва на ақл бар ҷой

نه دل در سینه و نه عقل بر جای

На Муқаннаъ бар сари венаи кафш дар пой

نه مقنع بر سر ونه کفش در پای

зи сӯзи дилбараш дил гашта бирён

ز سوز دلبرش دل گشته بریان

Ҷаҳонии халқ бар гул гашта гирён

جهانی خلق بر گل گشته گریان

зи ҳалқаш то фалак овоз мешуд

ز حلقش تا فلک آواز میشد

Бпиши куштаи худ боз мешуд

بپیش کشتهٔ خود باز میشد

Фиғон бардошта гул то бъиўқ

فغان برداشته گل تا بعیّوق

Ки ошиқи зин ба ояд назд маъшӯқ

که عاشق زین به آید نزد معشوق

Намондам то з ту мондам ҷудои ман

نماندم تا ز تو ماندم جدا من

Куҷо рафтӣ куҷо ҷӯям турои ман

کجا رفتی کجا جویم ترا من

Чрокрдии чунин қасди шикорӣ

چراکردی چنین قصد شکاری

Ки худ гаштии шикори рӯзгорӣ

که خود گشتی شکار روزگاری

Чу глрхро бад-инсон пои бастӣ

چو گلرخ را بدینسان پای بستی

Шудӣ ногоҳ ва кардӣ пишдстӣ

شدی ناگاه و کردی پیشدستی

Манам аз дарди ту чун мори печон

منم از درد تو چون مار پیچان

Ту чун гаштии бадаради азмори биҷон

تو چون گشتی بدرد ازمار بیجان

Нахоҳам зинда бар рӯй замини ман

نخواهم زنده بر روی زمین من

Чигуна бинмти охири чунин ман

چگونه بینمت آخر چنین من

Бадӣдори писари он пери фартут

بدیدار پسر آن پیر فرتوت

Бараҳна пой мешуд пеши тобут

برهنه پای میشد پیش تابوت

Даридаи перҳан , хайли ваҳшам ро

دریده پیرهن، خیل وحشم را

Фгндаҳи сари нигуни чатру илм ро

فگنده سر نگون چتر و علم را

Ҳазорон аспи ёлу дами бурӣда

هزاران اسپ یال و دم بریده

Лагому зин ӯ аз ҳам дарида

لگام و زین او از هم دریده

Ҳазорон моҳрухи рухсори канда

هزاران ماهرخ رخسار کنده

Бмрҷон рӯй чун гулнори канда

بمرجان روی چون گلنار کنده

Ҳамаи хоки замин бар сар нишаста

همه خاک زمین بر سر نشسته

Ҷаҳон дар хок ва хокистар нишаста

جهان در خاک و خاکستر نشسته

Чу аз дарвозаи пайдои гашти тобут

چو از دروازه پیدا گشت تابوت

Равон шуд бар замини рӯми ёқӯт

روان شد بر زمین روم یاقوت

На чандон хоки Пошиданад ҳар ҷой

نه چندان خاک پاشیدند هر جای

Ки касро ҳеҷ хокӣ монад дар пой

که کس را هیچ خاکی ماند در پای

На чандон ашк бориданд ҳар сӯй

نه چندان اشک باریدند هر سوی

Ки хокӣ монад гули нокарда дар гӯй

که خاکی ماند گل ناکرده در گوی

На чандон сӯзу зорӣ буд он рӯз

نه چندان سوز و زاری بود آن روز

Ки битавон гуфт дарсади соли он сӯз

که بتوان گفت درصد سال آن سوز

Пай тобут мешуд гул чу мисатон

پی تابوت میشد گل چو مستان

Гуҳии рухсори хстии гоҳи пистон

گهی رخسار خستی گاه پستان

Гуҳии сар бар сар тобут мезад

گهی سر بر سر تابوت میزد

Гуҳии хоки об чун ёқӯт мезад

گهی خاک آب چون یاقوت میزد

Гуҳии хушҳои ҳоӣ ме баровард

گهی خوش های هایی می برآورد

Гуҳии оҳии з ҷое мебар оварад

گهی آهی ز جایی می بر آورد

Замонӣ мефитод аз ҳуш мешуд

زمانی میفتاد از هوش میشد

Замонӣ бо дилии пар ҷӯш мешуд

زمانی با دلی پر جوش میشد

Чунон фарёд мекард аз дили танг

چنان فریاد میکرد از دل تنگ

Ки аз зоряш хӯн мешуд дили санг

که از زاریش خون میشد دل سنگ

Азон аҳди вафояш ёд мекард

ازان عهد وفایش یاد میکرد

Чу чангӣ ҳар рагаш фарёд мекард

چو چنگی هر رگش فریاد میکرد

Канизони гирд ӯ ҳангома карда

کنیزان گرد او هنگامه کرده

Бабр дар аз пилосӣ ҷома карда

ببر در از پلاسی جامه کرده

Ҷаҳонгар тираи гирдонеи бмотм

جهان گر تیره گردانی بماتم

зи феъли худ наастад бози олам

ز فعل خود نه استد باز عالم

Чу сӯии қасри бурдандаши зи берун

چو سوی قصر بردندش ز بیرون

Тан ӯро фурӯ шастанд аз хӯн

تن او را فرو شستند از خون

Бхўобониди гул бар тахти зарринаш

بخوابانید گل بر تخت زرّینش

Нашуд як дмздни фориғи зи болинаш

نشد یک دمزدن فارغ ز بالینش

Замонии парда аз рӯйиши кушодӣ

زمانی پرده از رویش گشادی

Замонӣ рӯй бар рӯйиш наҳодӣ

زمانی روی بر رویش نهادی

Замонии ашк бар рӯйиш фишондӣ

زمانی اشک بر رویش فشاندی

Замонии сайл бар рӯйиши брондӣ

زمانی سیل بر رویش براندی

Бнгзошти он смнбри кони тани пок

بنگذاشت آن سمنبر کان تن پاک

Ниҳанд аз тахти заррин дар дили хок

نهند از تخت زرّین در دل خاک

Шбонрўзӣ барон тахташ раҳо кард

شبانروزی بران تختش رها کرد

Чаҳ гӯям ман ки он бедил чҳо кард

چه گویم من که آن بیدل چها کرد

Чаҳгар хусрав ниҳон шуд зери кофур

چه گر خسرو نهان شد زیر کافور

Влкини бади тани симинаши пари нур

ولکین بد تن سیمینش پر نور

Ду бодомаши бпжмрд аз латифӣ

دو بادامش بپژمرد از لطیفی

Чўҷўзӣ дар гўоФтод аз заъифӣ

چوجوزی در گوافتاد از ضعیفی

Ду лаъли сабзи пӯш ӯ базӯдӣ

دو لعل سبز پوش او بزودی

Чу нил хом шуд аз баси кабӯдӣ

چو نیل خام شد از بس کبودی

Сари зулфаш ки доми ҷону дил буд

سر زلفش که دام جان و دل بود

Ҳаме шуд то бирезади зери гули зуд

همی شد تا بریزد زیر گل زود

Даҳонашро ки будӣ чашмаи хур

دهانش را که بودی چشمهٔ خور

Бмҳлўҷши бёгнднду кофур

بمحلوجش بیاگندند و کافور

Бохр чун кафани пӯшеди хусрав

بآخر چون کفن پوشید خسرو

Гулаш шуд то бгнбди хона , пас рӯ

گلش شد تا بگنبد خانه، پس رو

Шаҳ рӯй замин чун рӯйиши ин буд

شه روی زمین چون رویش این بود

Кафани пӯшед ва шуд зери замини зуд

کفن پوشید و شد زیر زمین زود

Гултар , перҳанро нилгун кард

گل تر، پیرهن را نیلگون کرد

Чу нилӯфари бофусуни сар бурун кард

چو نیلوفر بافسون سر برون کرد

Кабӯд аз баҳри он пӯшеди он моҳ

کبود از بهر آن پوشید آن ماه

Ки шуд рӯзаши сияҳ бе талъати шоҳ

که شد روزش سیه بی طلعت شاه

Чу глрх дар кабӯдӣ шуд базӯдӣ

چو گلرخ در کبودی شد بزودی

зи хиҷлат моҳ шуд зери кабӯдӣ

ز خجلت ماه شد زیر کبودی

Чу шуд бар дахмаи шаҳро гўрхонаҳ

چو شد بر دخمه شه را گورخانه

Муҷовири гашти гул бар остона

مجاور گشت گل بر آستانه

Басӣ гуфтанд гулро , кам нашуд сӯз

بسی گفتند گل را، کم نشد سوز

Буруни номад аз он гунбади шабу рӯз

برون نامد از آن گنبد شب و روز

Фурӯ мерехт ашк аз чашми намнок

فرو میریخت اشک از چشم نمناک

Бмшк зулф мерафт аз замини хок

بمشک زلف میرفت از زمین خاک

Чу дар дил дошт гули зонгўнаҳи ёрӣ

چو در دل داشت گل زانگونه یاری

Набӯдаш рӯзу шаби ҷузи гиряи корӣ

نبودش روز و شب جز گریه کاری

Чу он бедили бзории хӯни грстӣ

چو آن بیدل بزاری خون گرستی

зи сад абри баҳори афзӯни грстӣ

ز صد ابر بهار افزون گرستی

Ҳар ашкии кӯ дар он мотами шимурдӣ

هر اشکی کو در آن ماتم شمردی

зи дили бгдохтии вази дами Фсрдӣ

ز دل بگداختی وز دم فسردی

Шуда якборагӣ биравӣ ҷаҳони танг

شده یکبارگی بروی جهان تنگ

Ҷаҳон бар хеш карда чун даҳони танг

جهان بر خویش کرده چون دهان تنگ

Фиғон мекард ва мегуфт эй дили афрӯз

فغان میکرد و میگفت ای دل افروز

Куҷо ҷӯям туро дар олами имрӯз

کجا جویم ترا در عالم امروز

Чаро гули рози худ маҳҷӯри дорӣ

چرا گل راز خود مهجور داری

зи наздиконати домани даври дорӣ

ز نزدیکانت دامن دور داری

Тиҳӣ чун байнам аз ту тахт эй дӯст

تهی چون بینم از تو تخت ای دوست

Бамурдам ман зи маргати сахт эй дӯст

بمردم من ز مرگت سخت ای دوست

Нахоҳам ҷони ширин дар ҷавонӣ

نخواهم جان شیرین در جوانی

зи марги талхи ту эй зиндагонӣ

ز مرگ تلخ تو ای زندگانی

Бнохн санг кандан ҳаст осон

بناخن سنگ کندن هست آسان

Шикеб бӯдан аз рӯй ту натавон

شکیبا بودن از روی تو نتوان

Чўнохнгар бибарандами сар аз тан

چوناخن گر ببرّندم سر از تن

Бароед зорзўмндии сар аз ман

براید زارزومندی سر از من

Куҷо рафтӣ бад-ӣни зӯдии нигоро

کجا رفتی بدین زودی نگارا

Зиҳии ҳасрат дариғо ранҷи мо ро

زهی حسرت دریغا رنج ما را

Манам ҷонӣ ва чандон шӯри даравӣ

منم جانی و چندان شور دروی

Ки натавон кард чандини зӯри даравӣ

که نتوان کرد چندین زور دروی

Шбонрўзии бўслми ғарқа будӣ

شبانروزی بوصلم غرقه بودی

Ки бо ман чун нигин дар ҳалқа будӣ

که با من چون نگین در حلقه بودی

Кунун аз ҳалқа берунам наҳодӣ

کنون از حلقه بیرونم نهادی

Шудӣ дар хок ва дрхўнм наҳодӣ

شدی در خاک و درخونم نهادی

Басии шаб дар ғамам то рӯз будӣ

بسی شب در غمم تا روز بودی

Кунун чун шамъи дили пурсӯз будӣ

کنون چون شمع دل پرسوز بودی

Дилами зини ғам чу бо неру бисӯзад

دلم زین غم چو با نیرو بسوزد

Яқин донам ки оташ зу бисӯзад

یقین دانم که آتش زو بسوزد

Тавонам сӯхти гардунро бики оҳ

توانم سوخت گردون را بیک آه

Чунонк оташи бнншинди бики моҳ

چنانک آتش بننشیند بیک ماه

Вале тарсам кигар оҳӣ барорам

ولی ترسم که گر آهی برآرم

Гурези ҳалқро роҳӣ барорам

گریز حلق را راهی برآرم

Манам ҷонӣ ва чандон шӯри даравӣ

منم جانی و چندان شور دروی

Ки натавон кард чандон зӯр биравӣ

که نتوان کرد چندان زور بروی

Зиҳии меҳнат ки дар дил дорам азтў

زهی محنت که در دل دارم ازتو

Зиҳии ҳасрат ки ҳосил дорам аз ту

زهی حسرت که حاصل دارم از تو

Азин меҳнату зини ҳасрати чгўим

ازین محنت و زین حسرت چگویم

Фурӯ мондам бсди ҳайрати чгўим

فرو ماندم بصد حیرت چگویم

Бохри ҳам бад-инсон буд он моҳ

بآخر هم بدینسان بود آن ماه

Тавон бӯдан бад-инсон аз чунон шоҳ

توان بودن بدینسان از چنان شاه

На нон хӯрдӣ ва на шаб хоб кардӣ

نه نان خوردی و نه شب خواب کردی

Баҳри рӯзии яке ҷлоб хӯрдӣ

بهر روزی یکی جلّاب خوردی

Чунон гашти он смнбр аз нзорӣ

چنان گشت آن سمنبر از نزاری

Ки биравӣ хӯни грстндии бзорӣ

که بروی خون گرستندی بزاری

Ҷаҳонгираш шудӣ ҳар дам бар ӯ

جهانگیرش شدی هر دم برِ او

Ббўсидии зи поиш то сар ӯ

ببوسیدی ز پایش تا سرِ او

Басии хоҳиши басии зории бкрдӣ

بسی خواهش بسی زاری بکردی

Дилаш додӣу дилдории бкрдӣ

دلش دادی و دلداری بکردی

Валикини гули набардии ҳеҷ фармон

ولیکن گل نبردی هیچ فرمان

Ки напазируфт дардаши ҳеҷ дармон

که نپذیرفت دردش هیچ درمان

Бохр чун бромди як ма ва ним

بآخر چون برامد یک مه و نیم

Фурӯ шуд моҳи он хуршеди иқлӣм

فرو شد ماه آن خورشید اقلیم

Буқати субҳгоҳӣ буд танҳо

بوقت صبحگاهی بود تنها

Бадал мегуфт бо хусрави суханҳо

بدل میگفت با خسرو سخنها

зи ҳол ӯ ба ҷузи ҳақро хбрнаҳ

ز حال او به جز حق را خبرنه

Бадали доно , забонаши кор гарна

بدل دانا، زبانش کار گرنه

Даромади оташӣ аз мағзи ҷонаш

درامد آتشی از مغز جانش

Равон шуд сайли хӯн аз дидагонаш

روان شد سیل خون از دیدگانش

Рухи пари хӯни ниҳоди он моҳ бар хок

رخ پر خون نهاد آن ماه بر خاک

Хурӯшӣ хуш баровард аз дили пок

خروشی خوش برآورد از دل پاک

Бзорӣ гуфт эй хусрави ман инак

بزاری گفت ای خسرو من اینک

Надонам ҷон куҷост аммо тан инак

ندانم جان کجاست امّا تن اینک

Кунун миоимт гар ме бихонӣ

کنون میآیمت گر می بخوانی

Вагарна мерӯмгар май бароне

وگرنه میروم گر می برانی

Ҳазорон ҷони пок аз синаи ман

هزاران جان پاک از سینهٔ من

Фидои ҳамдами деринаи ман

فدای همدم دیرینهٔ من

Марои ҷони ҷаҳон чун аз ҷаҳон рафт

مرا جان جهان چون از جهان رفت

зи шахси гули ҷаҳони нодида ҷон рафт

ز شخص گل جهان نادیده جان رفت

Биҳамдиллоҳ ки мондам аз ҷаҳони боз

بحمداللّه که ماندم از جهان باز

Ниҳодам рӯй ҷононро бҷони боз

نهادم روی جانان را بجان باز

Кунун ҷон медаҳум аз носабурӣ

کنون جان میدهم از ناصبوری

Ки ҷон додани басӣ ба каз ту даврӣ

که جان دادن بسی به کز تو دوری

Бигуфт ину басари баради ин ҷаҳон ро

بگفت این و بسر برد این جهان را

Бсди зорӣ бҷонон дод ҷон ро

بصد زاری بجانان داد جان را

Забон ӯ ки шурӣ дар шукри баст

زبان او که شوری در شکر بست

Бикдми он забонро қуфл бар баст

بیکدم آن زبان را قفل بر بست

Яке ходим ки хдмтгор будаш

یکی خادم که خدمتگار بودش

Бгрдониди сӯии қиблаи зудаш

بگردانید سوی قبله زودش

Аноят кард ҳақ то аз ъно раст

عنایت کرد حق تا از عنا رست

Бики соъати зсди гӯнаи блорст

بیک ساعت زصد گونه بلارست

Худованди ҷаҳон фармон бидода

خداوند جهان فرمان بداده

Дўрх бар хоки глрх ҷон бидода

دورخ بر خاک گلرخ جان بداده

Дарин бустон чу гул аз хоки хезад

درین بستان چو گل از خاک خیزد

Ббодии тунди ҳам бар хоки резад

ببادی تند هم بر خاک ریزد

Гулии брхоки рехт аз ҷаври айём

گلی برخاک ریخت از جور ایّام

Ки ба зон гул набинад даври айём

که به زان گل نبیند دور ایّام

Чаҳ хоҳӣ дид азин гардандаи паргор

چه خواهی دید ازین گردنده پرگار

Ки хоҳӣ шуд бдом ӯ гирифтор

که خواهی شد بدام او گرفتار

Казин гардандаи паргори сабки рӯ

کزین گردنده پرگار سبک رو

Намонад ҳечкас на гул на хусрав

نماند هیچکس نه گل نه خسرو

Бромди тунди бодӣ аз канорӣ

برامد تند بادی از کناری

Бабради он ҳар ду танро чун ғуборӣ

ببرد آن هر دو تن را چون غباری

Чаҳ ҳосил гарчи умрӣ ғам кашиданд

چه حاصل گرچه عمری غم کشیدند

Ки бибареданд чу дарҳами расиданд

که ببریدند چو درهم رسیدند

Чу зини вайрона , дили партоби рафтанд

چو زین ویرانه، دل پرتاب رفتند

Бҳсрт ҳар ду хуши дрхўоби рафтанд

بحسرت هر دو خوش درخواب رفتند

Чу чархи пер хунхорӣ надидам

چو چرخ پیر خونخواری ندیدم

Биҷузи хӯн хӯрданаш корӣ надидам

بجز خون خوردنش کاری ندیدم

Чу кжбозст бо ту чархи гардон

چو کژبازست با تو چرخ گردان

Бунаи раги рости гарданро чу мардон

بنه رگ راست گردن را چو مردان

Ту мебояд ки чандон панд гирӣ

تو میباید که چندان پند گیری

Азон як марг каз меҳнати бимирӣ

ازان یک مرگ کز محنت بمیری

Ту худ аз ғояти ғифлати чунонӣ

تو خود از غایت غفلت چنانی

Кигар сад марги бинии ҳеҷ доне

که گر صد مرگ بینی هیچ دانی

Чу бисёре бало дар пеши дорӣ

چو بسیاری بلا در پیش داری

Неи оқил ки дил бар хеши дорӣ

نیی عاقل که دل بر خویش داری

Чу чандинии балот аз пеш ва пас ҳаст

چو چندینی بلات از پیش و پس هست

Аҷаб набӯд агар маргат кунад паст

عجب نبود اگر مرگت کند پست

Аҷаби миоидм гар ме ндонӣ

عجب میآیدم گر می ندانی

Ки бо чандини бало чун зиндаи Монӣ

که با چندین بلا چون زنده مانی

Аҷаб корӣаст кори одамизод

عجب کاریست کار آدمیزاد

Ки дар кам будагӣ ва дар камии зод

که در کم بودگی و در کمی زاد

Бадасти худ срштндши боғоз

بدست خود سرشتندش بآغاز

Бадаст дев доданд охираши боз

بدست دیو دادند آخرش باز

Зиҳии биқдрӣ ӯ каз чунон даст

زهی بیقدری او کز چنان دست

Бадаст дев уфтад ғофилу маст

بدست دیو افتد غافل و مست

Касе каз дасти девони сари афроз

کسی کز دست دیوان سر افراز

Бадаст дӯст нарасад оқибати боз

بدست دوست نرسد عاقبت باز

Надонам то буд фардо дар он сӯз

ندانم تا بود فردا در آن سوز

Бад-ӣни сӯрат ки мардум ҳаст имрӯз

بدین صورت که مردم هست امروز

Дило ту хуфтае ва ҳар замонӣ

دلا تو خفتهیی و هر زمانی

Бад-ӣни водӣ бепоён чаҳ Монӣ

بدین وادی بی پایان چه مانی

Фурӯи рафтанд то чун хоҳад омад

فرو رفتند تا چون خواهد آمد

Вазин водӣ ки берун хоҳад омад

وزین وادی که بیرون خواهد آمد

Чаҳ дарёӣаст ин дарёии хунхор

چه دریاییست این دریای خونخوار

Ки кас дар ваии нмиоиди падедор ?

که کس در وی نمیآید پدیدار؟

Басии гардун басар хоҳад гузаштан

بسی گردون بسر خواهد گذشتن

Гузаштаст ва дигар хоҳад гузаштан

گذشتست و دگر خواهد گذشتن

Басӣ афлок хоҳад буду туна

بسی افلاک خواهد بود و تونه

Танат дар хок хоҳад буду туна

تنت در خاک خواهد بود و تونه

Агар дар зиндагӣ дар хоку афлок

اگر در زندگی در خاک و افلاک

Туоне гашти хок , онҷои рисии пок

توانی گشت خاک، آنجا رسی پاک

Вагар ин ҳар ду бандат баста дорад

وگر این هر دو بندت بسته دارد

Туро дар мотам пайваста дорад

ترا در ماتم پیوسته دارد

Саъидӣ ,гар ту дар афлоки Монӣ

سعیدی، گر تو در افلاک مانی

Шқӣ бошӣ агар дар хоки Монӣ

شقی باشی اگر در خاک مانی

Вагар зин ҳар ду бигузаштӣ чу мардон

وگر زین هر دو بگذشتی چو مردان

Брстӣ аз замину чархи гардон

برستی از زمین و چرخ گردان

Азин байғӯлаи қасд ошён кун

ازین بیغوله قصد آشیان کن

Чаҳ мебошӣ зи ҳиммат нардбон кун

چه میباشی ز همّت نردبان کن

Агарчун ҷаъфари тайёри азин дом

اگرچون جعفر طیار ازین دام

Буруни парӣ , шӯии мурғии длором

برون پرّی، شوی مرغی دلارام

Чу ҷаъфари ин сафар гиреҳаст роят

چو جعفر این سفر گرهست رایت

Буд бедасту поеи дасту поят

بود بی دست و پایی دست و پایت

Чу парвонаи дарин раҳи тарк ҷон кун

چو پروانه درین ره ترک جان کن

Сафар бепоу сар чун осмон кун

سفر بی پا و سر چون آسمان کن

Чаро ту куштаи нафасу ҳавоӣ

چرا تو کشتهٔ نفس و هوایی

Забеҳи аллоҳи шӯгар марди мое

ذبیح الله شو گر مرد مایی

Се сад сахт душвораст дар роҳ

سه سدّ سخت دشوارست در راه

Яке нон ва яке мол ва яке ҷоҳ

یکی نان و یکی مال و یکی جاه

Чу зин се бугзарад ҳрк аҳл бошад

چو زین سه بگذرد هرک اهل باشد

Гузаштан аз ду кунаш саҳл бошад

گذشتن از دو کونش سهل باشد

Агар хоҳии казин ду бигузарӣ пок

اگر خواهی کزین دو بگذری پاک

Азин ҳар се машав олӯда дар хок

ازین هر سه مشو آلوده در خاک

Танати марду тўдл дар хеши дорӣ

تنت مُرد و تودل در خویش داری

Надории баргу раҳ дар пеши дорӣ

نداری برگ و ره در پیش داری

Чаро раҳро насозӣ барги роҳӣ

چرا ره را نسازی برگ راهی

Ки барги раҳи надории барги коҳӣ

که برگ ره نداری برگ کاهی

Бамурдӣ гӯйии он соъат ки зодӣ

بمُردی گویی آن ساعت که زادی

Шаб омад бар дар он бомдодӣ

شب آمد بر در آن بامدادی

Гирифтор омадӣ дар банди тани ту

گرفتار آمدی در بند تن تو

зи ҷон додан битарс эй ҷони ман ту

ز جان دادن بترس ای جان من تو

Фалак аз марги чандини мигризд

فلک از مرگ چندین میگریزد

Замини митоздши тохўни бирезад

زمین میتازدش تاخون بریزد

Чўҳстии лашкарӣ кам гири бунгоҳ

چوهستی لشکری کم گیر بنگاه

Ки одам ҳаст сари хайли ту дар роҳ

که آدم هست سر خیل تو در راه

Блшкри гоҳи одам бар раҳи имрӯз

بلشکر گاه آدم بر ره امروز

Ки гӯристонаст он лшкргаҳи имрӯз

که گورستانست آن لشکرگه امروز

Пушаймонӣ надорад суд дар хок

پشیمانی ندارد سود در خاک

Чу заҳрати кишт чаҳ ҳосили зи тирёк

چو زهرت کُشت چه حاصل ز تریاک

Ту дар дунё ки ҷои ранҷ ва бораст

تو در دنیا که جای رنج و بارست

Агар сад кори дорӣ ҳеҷ кораст

اگر صد کار داری هیچ کارست

Турои чоҳии қавии афтода дар роҳ

ترا چاهی قوی افتاده در راه

Ки он дунёст ва гунбад дорад ани чоҳ

که آن دنیاست و گنبد دارد ان چاه

Чу гунбад дар дарун чоҳ бошад

چو گنبد در درون چاه باشد

Пас ин гунбад чаро бар моҳ бошад

پس این گنبد چرا بر ماه باشد

Вале чун кори дунёи божгўнҳст

ولی چون کار دنیا باژگونهست

Чаҳ мипрсӣ ки ин гунбад чигунааст

چه میپرسی که این گنبد چگونهست

Чу дорад чоҳи гунбади хосса аз дӯд

چو دارد چاه گنبد خاصه از دود

Дамаш бошад , фурӯ гирад нафаси зуд

دمش باشد، فرو گیرد نفس زود

Фалаки дӯду замини гирдӯи ту хира

فلک دود و زمین گردو تو خیره

Чигуна дами занӣ бо ин ду тира

چگونه دم زنی با این دو تیره

Дамат зон бод ва ояд бар сари роҳ

دمت زان باد و آید بر سر راه

Ки дам дорад чу ҳамдам нест ин чоҳ

که دم دارد چو همدم نیست این چاه

?герати инсоф додан нест пеша

گرت انصاف دادن نیست پیشه

Туе чоҳӣ ки дами дорӣ ҳамеша

تویی چاهی که دم داری همیشه

Зиҳии чоҳии наҷиси сари брФгндаҳ

زهی چاهی نجس سر برفگنده

Дамии ояндау дигари шаванда

دمی آینده و دیگر شونده

Дарунии дорӣ эй ғофили буруни гир

درونی داری ای غافل برون گیر

Дилии саргаштау нафаси забуни гир

دلی سرگشته و نفس زبون گیر

Агар беруни ниёеи зини даруни ту

اگر بیرون نیایی زین درون تو

Бигардӣ чун бхоки оеи бхўни ту

بگردی چون بخاک آیی بخون تو

Зиҳии нафаси адупарвар куҷое

زهی نفس عدو پرور کجایی

Ки бар як ҷои сад ҷо менамое

که بر یک جای صد جا مینمایی

Заҳри шохӣ дигар дории барӣ низ

زهر شاخی دگر داری بری نیز

Бурун кардӣ заҳри равзани сиррӣ низ

برون کردی زهر روزن سری نیز

Ту бо ин ҷумла таррорӣ яқинаст

تو با این جمله طرّاری یقینست

Ки рӯй ҳақ набинӣ рӯят инаст

که روی حق نبینی رویت اینست

Агар кафши куҳан ё жандаи дорӣ

اگر کفش کهن یا ژنده داری

Вагар ноне бхок афганда дорӣ

وگر نانی بخاک افگنده داری

Чрондҳӣ барои ҳақи бдрўиш

چراندهی برای حق بدرویش

Яқини майдон ки биситойанд аз он беш

یقین میدان که بستایند از آن بیش

Мпзсўдо машав мтмъ мапиндор

مپزسودا مشو مطمع مپندار

Ки ҷавкорӣу оради гандумати бор

که جوکاری و آرد گندمت بار

Бмўиигар бадунё баста бошӣ

بمویی گر بدنیا بسته باشی

Чу мардӣ дар ғам пайваста бошӣ

چو مردی در غم پیوسته باشی

Вгрмўиӣ набошад кӯҳ бошад

وگرمویی نباشد کوه باشد

Миндиш онкӣ чун андӯҳ бошад

میندیش آنکه چون اندوه باشد

Бохр чун баромади субҳи хуши рӯ

بآخر چون برآمد صبح خوش رو

На гул буд аз ҷаҳони пайдо на хусрав

نه گل بود از جهان پیدا نه خسرو

Чу гулро дам фурӯ шуд субҳ дам зад

چو گل را دم فرو شد صبح دم زد

Сипедӣ бар саводи шаб рақам зад

سپیدی بر سواد شب رقم زد

Чу дар ҷунбиш фитод ин оташини саҳн

چو در جنبش فتاد این آتشین صحن

Фиғон бархест аз мурғони хуши лаҳн

فغان برخاست از مرغان خوش لحن

Ҷаҳонгир аз пагоҳии рӯзи дигар

جهانگیر از پگاهی روز دیگر

Бар гул рафт ва хӯрд он сӯзи дигар

بر گل رفت و خورد آن سوز دیگر

Миёни хоки модарро чунон дид

میان خاک مادر را چنان دید

Гулиро зардтар аз заъфарон дид

گلی را زردتر از زعفران دید

Бпиши хоки хусрав ҷон бидода

بپیش خاک خسرو جان بداده

Бзории дрғми ҷонони фитода

بزاری درغم جانان فتاده

Чу ҷон бе талъати ҷонони хаҷал буд

چو جان بی طلعت جانان خجل بود

Бидод аз шарми ҷони он тнгдли зуд

بداد از شرم جان آن تنگدل زود

Заниро дар вафои ин буд кирдор

زنی را در وفا این بود کردار

Ту чун авбоши агрҳстии вафодор

تو چون اوباش اگرهستی وفادار

Агар ёрӣ кунӣ борӣ чунин кун

اگر یاری کنی باری چنین کن

Азизонро вафодорӣ чунин кун

عزیزان را وفاداری چنین کن

Дигар раҳи мотамӣ аз сар гирифтанд

دگر ره ماتمی از سر گرفتند

Дгрраҳи бонг ва зорӣ даргирифтанд

دگرره بانگ و زاری درگرفتند

Писар мегуфт к-эии модари куҷое

پسر میگفت کای مادر کجایی

Чу дасти ман фурӯи басти ин ҷудоӣ

چو دست من فرو بست این جدایی

Чу оташ омадӣ чун дӯд рафтӣ

چو آتش آمدی چون دود رفتی

Бадӣдори падари бас зуд рафтӣ

بدیدار پدر بس زود رفتی

Сабк рафтӣ чу бодии пеши хусрав

سبک رفتی چو بادی پیش خسرو

Ки аҳсант эй вафодори сабки рӯ

که احسنت ای وفادار سبک رو

Бохри симбри гул низ чун бод

بآخر سیمبر گل نیز چون باد

Бзир хок шуд кин хоки хӯни бод

بزیر خاک شد کاین خاک خون باد

Чу омад хокро он ганҷ дар хур

چو آمد خاک را آن گنج در خور

зи чандон ранҷ будаш хок бар сар

ز چندان رنج بودش خاک بر سر

Гулӣ каз ноз аз як гирд бигурехт

گلی کز ناز از یک گرد بگریخت

Кунун бо хоки раҳи боҳами бромихт

کنون با خاک ره باهم برآمیخت