Имомии коФтоби хоФқинст

امامی کافتاب خافقینست

Эмом аз моҳ то моҳӣ ҳусайнаст

امام از ماه تا ماهی حسینست

Чу хуршедии ҷаҳонро хусрав омад

چو خورشیدی جهان را خسرو آمد

Ки на маъсӯми покаши пас рӯ омад

که نه معصوم پاکش پس رو آمد

Чу он хуршед асл хонадонаст

چو آن خورشید اصل خاندانست

Бмҳрш на фалак аз пай равонаст

بمهرش نه فلک از پی روانست

Чароғи осмони мкрмт буд

چراغ آسمان مکرمت بود

Ҷаҳони илму баҳри маърифат буд

جهان علم و بحر معرفت بود

Баҳамат ҳар ду олам кам гирифта

بهمّت هر دو عالم کم گرفته

Вале нураши ҳамаи олами гирифта

ولی نورش همه عالم گرفته

Рух ӯ буд хуршеди илоҳӣ

رخ او بود خورشید الهی

Шабии торик , мӯяш аз сиёҳӣ

شبی تاریک، مویش از سیاهی

Касе кӯи офтобу шаби баҳами хост

کسی کو آفتاب و شب بهم خواست

Ҳасани он аз ҳусайн омад баҳами рост

حسن آن از حسین آمد بهم راست

Эмоми даҳ ва ду ҳақ кард қисмат

امام ده و دو حق کرد قسمت

Ки ҳар як пардае созад зи исмат

که هر یک پردهیی سازد ز عصمت

Даҳ ва ду парда зон омад падедор

ده و دو پرده زان آمد پدیدار

Ҳусайнӣ буд аммо пардаеи зор

حسینی بود امّا پردهیی زار

Бабради ин роҳ ӯгар мубтало буд

ببرد این راه او گر مبتلا بود

Вале хўнриз ӯ дар Карбало буд

ولی خونریز او در کربلا بود

Агар ҳастӣ ту аҳли пардаи роз

اگر هستی تو اهل پردهٔ راز

Азин парда бзорӣ медаҳ овоз

ازین پرده بزاری میده آواز

Басӣ хӯн кардаанд аҳли маломат

بسی خون کرده‌اند اهل ملامت

Вале ин хӯни нхсбд то қиёмат

ولی این خون نخسبد تا قیامت

Ҳар он хӯнӣ ки бар рӯй замонааст

هر آن خونی که بر روی زمانهست

Бирафт аз чашм ва ин хӯн ҷовдонааст

برفت از چشم و این خون جاودانهست

Чу зотши офтоби ҷовдон буд

چو ذاتش آفتاب جاودان بود

зи хӯн ӯ шафақи боқӣ азон буд

ز خون او شفق باقی ازان بود

Чу он хуршед дайн шуд нопадедор

چو آن خورشید دین شد ناپدیدار

Дар он хӯн чарх мегардад чу паргор

در آن خون چرخ میگردد چو پرگار