Пермардӣ буд солики ҳамчуи ман

پیرمردی بود سالک همچو من

Роҳи ирфони рафта дар ҳар анҷуман

راه عرفان رفته در هر انجمن

Солҳо бо аҳли дили ҳамроз буд

سالها با اهل دل همراز بود

Дар мақоми ҷони вдли мумтоз буд

در مقام جان ودل ممتاز بود

Гуфтамаш эй солики роҳи илоҳ

گفتمش ای سالک راه اله

Борҳо гуфтӣ бмн аз сари шоҳ

بارها گفتی بمن از سرّ شاه

Ҳарчӣ гўӣии ту бмн ман бишинавам

هرچه گوئی تو بمن من بشنوم

Ҳарчӣ Фрмоӣии ту ман ҳам пайравам

هرچه فرمائی تو من هم پیروم

Ҳар чаҳ ояд аз забонат дар буд

هر چه آید از زبانت در بود

Гӯшам аз дар маъонии пар буд

گوشم از درّ معانی پر بود

Бозгу эй пери солик аз аён

بازگو ای پیر سالک از عیان

Чаҳ аҷоиб дидӣ охир аз ҷаҳон

چه عجایب دیدی آخر از جهان

Гуфт гӯям як аҷоиб гӯш кун

گفت گویم یک عجایب گوش کن

Ҷоми маъниро биё худнӯш кун

جام معنی را بیا خودنوش کن

Буд дар айёми ман як воқифӣ

بود در ایّام من یک واقفی

Номадории обидии хуши орифӣ

نامداری عابدی خوش عارفی

Дар камоли ҳикмат ӯ огоҳ буд

در کمال حکمت او آگاه بود

Ҳмчўмнсўри ҳусайн ӯ шоҳи барад

همچومنصور حسین او شاه برد

Гуфт бо ман як ҳадис аз ҳоли худ

گفت با من یک حدیث از حال خود

Аз мақоми сайри взоҳўоли худ

از مقام سیر وزاحوال خود

Ман бкрдм ончӣ кардӣ ӯ сухан

من بکردم آنچه کردی او سخن

Гӯши ҳикмати дори як бории бмн

گوش حکمت دار یک باری بمن

Солҳо ифшои роз ва сар накард

سالها افشای راز و سر نکرد

Ҳеҷ аз сари худо зоҳир накард

هیچ از سرّ خدا ظاهر نکرد

Ногуҳии сайраш ба Бағдоди аўФтод

ناگهی سیرش به بغداد اوفتاد

Дид ғўғоӣии миёни боғи вдод

دید غوغائی میان باغ وداد

Рафт то бинад ки чаҳ ғавғост ин

رفت تا بیند که چه غوغاست این

Дид шахсеи рўнҳодаҳ бар замин

دید شخصی رونهاده بر زمین

Гуфт ё раби огаҳӣ аз кори ман

گفت یا رب آگهی از کار من

Аз бад ва аз нек ва аз гФтормн

از بد و از نیک و از گفتارمن

ё илоҳии пеши ту равшан шуда

یا الهی پیش تو روشن شده

Кини ҷаҳон бар ман яке гулхан шуда

کین جهان بر من یکی گلخن شده

ё илоҳии ман гуноҳи хеш ро

یا الهی من گناه خویش را

Бо ту гӯям то кунӣ онро даво

با تو گویم تا کنی آن را دوا

Ман надорам худ гунаҳи ту воқифӣ

من ندارم خود گنه تو واقفی

Бар ҷамеъи халқи олами орифӣ

بر جمیع خلق عالم عارفی

ё илоҳи имони худ ҳамроҳ кун

یا اله ایمان خود همراه کن

Аз бадӣҳо дасти ман кӯтоҳ кун

از بدیها دست من کوتاه کن

ё илоҳии як замони битўи ним

یا الهی یک زمان بیتو نیم

Гар занам бе ту дамии худ кӣ зем

گر زنم بی‌تو دمی خود کی زیم

ё илоҳӣ дод ман зинони ситон

یا الهی داد من زینان ستان

Ҷумлагӣ ҳастанд ӣнҷои осӣон

جملگی هستند اینجا عاصیان

ё илоҳии ту ҳамеи доне ки ман

یا الهی تو همی دانی که من

Шарм медорам миёни марду зан

شرم می‌دارم میان مرد و زن

ё илоҳии ҷумларо кун сарнигӯн

یا الهی جمله را کن سرنگون

Зонкаҳ ҳастанд ин ҳамаи аздини бурун

زآنکه هستند این همه ازدین برون

ё илоҳӣ май рӯми ман аз ҷаҳон

یا الهی می‌روم من از جهان

Дод ман охир аз инҳо ту ситон

داد من آخر از اینها تو ستان

Чун аз ӯ бишунид шайх ӯ он замон

چون از او بشنید شیخ او آن زمان

Гуфт эй ҷаллоди теғ худ барон

گفت ای جلّاد تیغ خود بران

Буд айвонӣ дар он манзили баланд

بود ایوانی در آن منزل بلند

Мардро оварад ва зон айвон фиканд

مرد را آورد و زان ایوان فکند

Бар замин афтоду ҷон бо ҳақ бидод

بر زمین افتاد و جان با حق بداد

Ин чунин зулмӣ бишуд бар номурод

این چنین ظلمی بشد بر نامراد

Баъд аз он дар оташаш андохтанд

بعد از آن در آتشش انداختند

Дар миёни оташаши бгдохтнд

در میان آتشش بگداختند

Шайхи зоҳирбин ки чун аҳрӣман аст

شیخ ظاهربین که چون اهریمن است

Душмани дарвешу дев раҳзан аст

دشمن درویش و دیو رهزن است

Ман бигӯям номи он кин зулм кард

من بگویم نام آن کین ظلم کرد

Буд номаши шайхи Абдуллоҳи рад

بود نامش شیخ عبدالله ردّ

Буд он дарвеши ҳам ҳамном ӯ

بود آن درویش هم همنام او

Дар миёни соликони ором ӯ

در میان سالکان آرام او

Абди солики номи он дарвеш буд

عبد سالک نام آن درویش بود

Гӯии маъниро чу Мансур ӯ рабӯд

گوی معنی را چو منصور او ربود

Пеш рафтам дар миёни ҷамъи ман

پیش رفتم در میان جمع من

Истодам наздашон чун шамъи ман

ایستادم نزدشان چون شمع من

Гуфтам ин ғавғо ва ин хӯнӣ ки буд

گفتم این غوغا و این خونی که بود

Ин чунин заҷрӣ ки карданд аз чаҳ буд

این چنین زجری که کردند از چه بود

Гуфт шахсе каз кҷоӣӣ эй ҷавон

گفت شخصی کز کجائی ای جوان

Коинчнини сарро ндонӣ ту аён

کاینچنین سرّ را ندانی تو عیان

Гуфтамаш мардии ғарибами венаи замон

گفتمش مردی غریبم وین زمان

Май расм аз водии Ҳиндӯстон

می‌رسم از وادی هندوستان

Гуфт пас бишинав зи ман аҳвол ӯ

گفت پس بشنو ز من احوال او

Ман бигӯям ҷумлаи қилу қол ӯ

من بگویم جمله قیل و قال او

Чанд рӯзии ҷумлагии ин мардумон

چند روزی جملگی این مردمان

Бар лаб диҷла нишастандӣ равон

بر لب دجله نشستندی روان

Суҳбатии некӯу халқии бишмор

صحبتی نیکو و خلقی بیشمار

Бар лаб диҷла нишаста бар қатор

بر لب دجله نشسته بر قطار

Дар миёни ҷамъ даравишон баданд

در میان جمع درویشان بدند

Ҷумла дар асрори ҳақ пинҳон баданд

جمله در اسرار حق پنهان بدند

Ҷамъи дигари олимони бокамол

جمع دیگر عالمان باکمال

Ҷумлаи хондаи илмҳои қилу қол

جمله خوانده علمهای قیل و قال

Ҷамъи дигар аз авоми анноси ҳам

جمع دیگر از عوام الناس هم

Ҳамчуи дӯдӣ бар лаби дарёии ғам

همچو دودی بر لب دریای غم

Ҳар яке аз қавл худ гуфтанд ҳол

هر یکی از قول خود گفتند حال

АўФтоди андар майонишон қилу қол

اوفتاد اندر میانشان قیل و قال

Баси масоил дар майонишон аўФтод

بس مسائل در میانشان اوفتاد

Ҳар яке аз пеши худ лаб мекушод

هر یکی از پیش خود لب میگشاد

Он яке гуфтӣ сухан аз лаби лаб

آن یکی گفتی سخن از لبّ لب

Ваон дигар гуфто ки набӯд дар кутуб

وان دگر گفتا که نبود در کتب

Он яке гуфто ки одами асл буд

آن یکی گفتا که آدم اصل بود

Ва Андгари гуфтои Муҳамади васл буд

و آندگر گفتا محمّد وصل بود

Он дигар гуфтои Муҳамад з анбиёст

آن دگر گفتا محمّد ز انبیاست

Хатми ин маънӣ ба шоҳ авлиёст

ختم این معنی به شاه اولیاست

Он яке гуфтои набиро Фзлҳост

آن یکی گفتا نبی را فضلهاست

Бар вилояти ин сухани майдони ту рост

بر ولایت این سخن میدان تو راست

Андгари гуфто ғалат гуфтӣ на рост

آندگر گفتا غلط گفتی نه راست

Худ на охири ин ҳадиси мстФост ?

خود نه آخر این حدیث مصطفاست؟