Шуд яқин кандар замони Мустафо

شد یقین کاندر زمان مصطفی

Чанд ҷанг саъб шуд асҳоб ро

چند جنگ صعب شد اصحاب را

Пеш аз ҷанги аҳади ин ҷанг буд

پیش از جنگ احد این جنگ بود

Ки замин аз хӯни душмани ранг буд

که زمین از خون دشمن رنگ بود

Ҷанги хандақ буд ҷанги мушкилӣ

جنگ خندق بود جنگ مشکلی

Дар майонишон буд марди прдлӣ

در میانشان بود مرد پردلی

Амри ъбдўдўи сари дори ҳама

عمرو عبدوُدّو سر دار همه

Паҳливонии пари дилии ёри ҳама

پهلوانی پر دلی یار همه

Худ ҳамин Амри араби бади паҳлавон

خود همین عمرو عرب بد پهلوان

Дод мардӣ ӯ бидода дар ҷаҳон

داد مردی او بداده در جهان

Андари он асру замон чун ӯ набӯд

اندر آن عصر و زمان چون او نبود

ӯ ба мардии тоҷи султонони рабӯд

او به مردی تاج سلطانان ربود

Аз синон ӯ дили хораи шикофт

از سنان او دل خاره شکافت

Вази наҳифаши марги ҷой худ наёфт

وز نهیبش مرگ جای خود نیافت

ӯ ба мардӣ дар ҷаҳони машҳур буд

او به مردی در جهان مشهور بود

Ҳар ки ҷон май хост аз ваии давр буд

هر که جان می‌خواست از وی دور بود

Буд ӯро як фарс чун барқи шаб

بود او را یک فرس چون برق شب

Карда буд аз ҳайбаташи хуршеди таб

کرده بود از هیبتش خورشید تب

Ҳар ки ӯро бар чунон мураккаб бидид

هر که او را بر چنان مرکب بدید

Аз наҳифаши Зуҳраи андар тан дарид

از نهیبش زهره اندر تن درید

Буд ӯ дар малики олами кӯҳи зӯр

بود او در ملک عالم کوه زور

АўФкндаҳи зӯр ӯ дар кӯҳи шӯр

اوفکنده زور او در کوه شور

Гуфт бо лашкар ки ман Фрдобгоаҳ

گفت با لشکر که من فردابگاه

Ин Мадинаро кунам чун хоки роҳ

این مدینه را کنم چون خاک راه

Омаданд аз қаҳру каф бар каф заданд

آمدند از قهر و کف بر کف زدند

Гирд бар гирди Мадина саф заданд

گرد بر گرد مدینه صف زدند

Чу Муҳамад дид лашкар бе адад

چو محمّد دید لشکر بی عدد

Гуфт бо холиқи ту моро кун мадад

گفت با خالق تو ما را کن مدد

Мардуми моондку душмани азим

مردم مااندک و دشمن عظیم

Тавба раҳмат кун мададмон эй Карим

توبه رحمت کن مددمان ای کریم

Мо бтў умедворем эй илоҳ

ما بتو امیدواریم ای اله

Мо бтў овардаем охири паноҳ

ما بتو آورده‌ایم آخر پناه

Пас набӣ фармуд худ асҳоб ро

پس نبی فرمود خود اصحاب را

Баҳри осоиш ба шайху шоб ро

بهر آسایش به شیخ و شاب را

Гирд бар гирди Мадинаи ҷири занед

گرد بر گرد مدینه جر زنید

Дар даруни ҷири яке хандақ кунед

در درون جر یکی خندق کنید

То ки монад амни ин манзили тамом

تا که ماند امن این منزل تمام

Худ набошад роҳи кас дар ин мақом

خود نباشد راه کس در این مقام

Аз наҳифаши мардумон тарсон шуданд

از نهیبش مردمان ترسان شدند

Ҳамчуи барги бидҳм ларзон шуданд

همچو برگ بیدهم لرزان شدند

Мустафо фармуд кӣ ёрони ман

مصطفی فرمود کی یاران من

Худ бихонед ин замони қуръони ман

خود بخوانید این زمان قرآن من

То худо фатҳӣ диҳад моро бар ӯ

تا خدا فتحی دهد ما را بر او

Ин чунин фатҳӣ ки ноед ғайр ӯ

این چنین فتحی که ناید غیر او

Мустафои анои Фтҳноро бихонад

مصطفی انّا فتحنا را بخواند

Ҷабраилаши ҳам мададҳо мерасонад

جبرئیلش هم مددها میرساند

Ногаҳон дар тохти он малъуни габр

ناگهان در تاخت آن ملعون گبر

Бар лаби хандақи хурушони ҳамчуи бабр

بر لب خندق خروشان همچو ببر

Нърҳо зад тунд ва гуфт эй Мустафо

نعرها زد تند و گفت ای مصطفی

Зуд бархезу бензади ман биё

زود برخیز و بنزد من بیا

То кунем имрӯз бо ҳам ҳарбу ҷанг

تا کنیم امروز با هم حرب و جنگ

То киро уфтад ҳамаи дунёи бчнг

تا که را افتد همه دنیا بچنگ

Ман зи баҳри ту ба лашкари омадам

من ز بهر تو به لشکر آمدم

На збҳр дидани ҷири омадам

نه زبهر دیدن جر آمدم

Худ марои пурвои ҷир ва қалъа нест

خود مرا پروای جر و قلعه نیست

Худ ба пеши ман Мадинаи ҳуққаи ист

خود به پیش من مدینه حقه‌ایست

Кардаам вайрони ҳазорон қалъа беш

کرده‌ام ویران هزاران قلعه بیش

з онкӣ дорам дар бағали асноми хеш

ز آنکه دارم در بغل اصنام خویش

Пас набӣ фармуд бо асҳоби хеш

پس نبی فرمود با اصحاب خویش

Кӯ шудаи мардӯд ҳамчун боби хеш

کو شده مردود همچون باب خویش

Ҳечкасро нест тоби ҷанг ӯ

هیچکس را نیست تاب جنگ او

Хештанро пас нигаҳдоред азу

خویشتن را پس نگهدارید ازو

Дарди моро ҳақи ҳаме дармон кунад

درد ما را حق همی درمان کند

Корҳоро оқибат осон кунад

کارها را عاقبت آسان کند

Бори дигар наъра зад бар аҳли дайн

بار دیگر نعره زد بر اهل دین

Бо умри гуфто ки дорам бо ту кин

با عمر گفتا که دارم با تو کین

зи онкии тарки лоат ва ъзӣ карда Эй

ز آنکه ترک لات و عزّی کرده‌ای

Раҳи басӯии дайни Аҳмади барда Эй

ره بسوی دین احمد برده‌ای

Хезу тарки дайни аҳмдсозўоӣ

خیز و ترک دین احمدسازوآی

Тока бошад лоату азояти худоӣ

تاکه باشد لات و عزّایت خدای

Пас фалони печид ва худро ҳеҷ кард

پس فلان پیچید و خود را هیچ کرد

Ва ончунон ҳайбати фалон рогиҷ кард

و آنچنان هیبت فلان راگیج کرد

Мустафоу асҳоб ӯ ҳайрон шуданд

مصطفی و اصحاب او حیران شدند

Бар дар бории ҳама нолон шуданд

بر در باری همه نالان شدند

К-эй худовандо тўӣии шоҳи ду дор

کای خداوندا توئی شاه دو دار

Аз сари мо шар ӯро даври дор

از سر ما شرّ او را دور دار

Пас дигар фарёд зад ӯ бар мулло

پس دگر فریاد زد او بر ملا

Гуфт он хуршеди ҳақро носазо

گفت آن خورشید حقّ را ناسزا

Бади алии пеши набии ҳайрон шуда

بُد علی پیش نبی حیران شده

ӯ згФти он лъини ғурон шуда

او زگفت آن لعین غرّان شده

Гарчи кӯдак буд дар кохи сутург

گرچه کودک بود در کاخ سترگ

Лек он шаҳ буд дар маънии бузург

لیک آن شه بود در معنی بزرگ

Гар басӯрат буд он кӯдак вале

گر بصورت بود آن کودک ولی

Лек бади нури бузургӣ зу ҷлӣ

لیک بد نور بزرگی زو جلی

Қиссаи салмон магар нашунида Эй

قصّهٔ سلمان مگر نشنیده‌ای

ё ки дашти аржанаи нодида Эй

یا که دشت ارژنه نادیده‌ای

Онкӣ дода қарзи аъробии шутур

آنکه داده قرض اعرابی شتر

Ҷоми кавсари худ бадаст ӯст пар

جام کوثر خود بدست اوست پر

Ҳеҷ майдонӣ ъробӣу шутур

هیچ میدانی عرابی و شتر

Ин маъонӣ ҳаст ғалатони ҳамчу дар

این معانی هست غلطان همچو درّ

Ҳеҷ майдонӣ ки аждари додхост

هیچ میدانی که اژدر دادخواست

Ва ончунон додӣ зи олами мар ки рост

و آنچنان دادی ز عالم مر که راست

Ҳеҷ майдонӣ ки ҳиаҳ кӣ дарид

هیچ میدانی که حیه کی درید

Воин ҳидоят ӯ бҳд маҳд дид

واین هدایت او بحدّ مهد دید

Ҳеҷ майдонӣ ки мӯъҷиз он кист

هیچ میدانی که معجز آن کیست

Воин ҳамаи мадҳу сано дар шаън кист

واین همه مدح و ثنا در شأن کیست

Қиссаи салмону дашти аржана

قصّهٔ سلمان و دشت ارژنه

Бишинав ва хӯрдаш мубини андари тана

بشنو و خوردش مبین اندر تنه

Онкии андари каъба аз модари бзод

آنکه اندر کعبه از مادر بزاد

Онкӣ бар боз ӯ кабӯтарро надод

آنکه بر باز او کبوتر را نداد

Худ ниҳод ӯ пой бар китфи расӯл

خود نهاد او پای بر کتف رسول

Кард аз кули ҷаҳонаши ҳақи қабул

کرد از کل جهانش حق قبول

Пеши кӯрон гарчи кӯдак ме намӯд

پیش کوران گرچه کودک می‌نمود

ӯ бмънии малики дайнро мерабӯд

او بمعنی ملک دین را میربود

Ки бидиҳ худ тоҷдори анмо

که بُده خود تاجدار انّما

Ки бидиҳ дар малики маънии ҳилли ато

که بُده در ملک معنی هل اتا

Ки бидиҳ қуръони нотиқ дар баён

که بده قرآن ناطق در بیان

Ки шуда дар луи кашфи асрордон

که شده در لو کشف اسراردان

Кист боби илми азгФти расӯл

کیست باب علم ازگفت رسول

Худ кро бӯдааст дар олами батул

خود کرا بوده است در عالم بتول

Пас амирмؤмнон гуфт эй набӣ

پس امیرمؤمنان گفت ای نبی

Нест ғайр аз изни ҷангами матлабӣ

نیست غیر از اذن جنگم مطلبی

Ҳаст Амри андари ҷаҳони ҷоҳилӣ

هست عمرو اندر جهان جاهلی

Зулму куфр аз сӯрат ӯ мнҷлӣ

ظلم و کفر از صورت او منجلی

Даҳ иҷозат то рӯми наздик ӯ

ده اجازت تا روم نزدیک او

Ва ин ҷаҳонро танги гардонам бар ӯ

و این جهان را تنگ گردانم بر او

Гуфт пайғамбари иҷозат кӣ даҳум

گفت پیغمبر اجازت کی دهم

зи онкии ҷонӣ дар даруни ин танам

ز آنکه جانی در درون این تنم

Ман нахоҳам ҷони худ рафтани зи тан

من نخواهم جان خود رفتن ز تن

эй шудаи андари бадан чун ҷони ман

ای شده اندر بدن چون جان من

Пас дигар зад наъраи сахти он лъин

پس دگر زد نعرهٔ سخت آن لعین

Гуфт аз лотми ту май тарсии яқин

گفت از لاتم تو می‌ترسی یقین

Ман натарсам аз ту вена аз худоат

من نترسم از تو ونه از خدات

Омадами пеши ту аз қалъаи барот

آمدم پیش تو از قلعه برات

Пеши лоату ъзими о бе сухан

پیش لات و عزّیم آ بی سخن

То бибинӣ ту худоемро чу ман

تا ببینی تو خدایم را چو من

Хезу баҳри ҷанги пеши ман биё

خیز و بهر جنگ پیش من بیا

Токро нусрат диҳад ин дами худо

تاکرا نصرت دهد این دم خدا

Ҳар крои нусрат буд ҳақи з он ӯст

هر کرا نصرت بود حق ز آن اوست

Ҷумлаи офоқ дар фармон ӯст

جملهٔ آفاق در فرمان اوست

Муртазо ҷӯшед бар худ ҳамчуи шер

مرتضی جوشید بر خود همچو شیر

Сӯии он малъун равон шуд аўдлир

سوی آن ملعون روان شد اودلیر

Наъра Эй зад ҷуст аз хандақи амир

نعره‌ای زد جست از خندق امیر

Онкӣ будӣ дар ду олам бе назир

آنکه بودی در دو عالم بی‌نظیر

Амри ъбдўд чун он наъра шунид

عمرو عبدود چون آن نعره شنید

Хешро аз ҷони худ бегона дид

خویش را از جان خود بیگانه دید

Амрро он наъра худ бурдор кард

عمرو را آن نعره خود بردار کرد

Ҳамчуи алмосӣ ки дар ҷон кор кард

همچو الماسی که در جان کار کرد

Гуфт ин кӯдаки аҷоиби мзҳрист

گفت این کودک عجایب مظهریست

Паҳливонии маро ӯ дрхўрист

پهلوانیّ مرا او درخوریست

Завҷа ӯ духтарӣ чун ма кунам

زوجهٔ او دختری چون مه کنم

Бар сари ин лашкар ӯ роҳ шаҳ кунам

بر سر این لشکر او راه شه کنم

Балки ман худ тоҷу тахти хеш ро

بلکه من خود تاج و تخت خویش را

Микшм дар пеш ӯ бе моҷаро

میکشم در پیش او بی ماجرا

Чун шаҳи олам ба пеш ӯ расед

چون شه عالم به پیش او رسید

Амри он шаҳро бзоҳр хӯрд дид

عمرو آن شه را بظاهر خورد دید

Гуфт кӯдаки номи худ бо ман бигӯ

گفت کودک نام خود با من بگو

Каз араб шахсе надидам мисли ту

کز عرب شخصی ندیدم مثل تو

Кӯдаку чусту нкўрўии вдлир

کودک و چست و نکوروی ودلیر

Наъраи ту тунд бошад ҳамчуи шер

نعرهٔ تو تند باشد همچو شیر

Пас амирмؤмнон гуфт эй дағо

پس امیرمؤمنان گفت ای دغا

Ном ман бошад алии Муртазо

نام من باشد علی مرتضی

Амр чун бишунид номи Муртазо

عمرو چون بشنید نام مرتضی

Гуфт дардо ва дариғо ҳсрто

گفت دردا و دریغا حسرتا

Ман бидон будам ки шоҳии бхшмт

من بدان بودم که شاهی بخشمت

Духтари худ гар бихоҳӣ бхшмт

دختر خود گر بخواهی بخشمت

Лек хеши мстФоӣӣ чун кунам

لیک خویش مصطفائی چون کنم

Дидаи худро азин пар хӯн кунам

دیدهٔ خود را ازین پر خون کنم

Пас амирмؤмнони гуфто бова

پس امیرمؤمنان گفتا باو

Тарки дайн худ бигӯӣу шӯи накӯ

ترک دین خود بگوی و شو نکو

Гар бад-ӣни Мустафои бандии камар

گر بدین مصطفی بندی کمر

Бар диҳад шохи умеди ту самар

بر دهد شاخ امید تو ثمر

Он лъини гуфто ки эй кӯдак бирав

آن لعین گفتا که ای کودک برو

Зонкаҳ дорам дил ба пеши ту гарав

زآنکه دارم دل به پیش تو گرو

Дӯстат дорам кунам раҳмат аз он

دوستت دارم کنم رحمت از آن

Ки ту ҳастӣ чусту зебоу ҷавон

که تو هستی چست و زیبا و جوان

наменаризам зи он сабаби ман хӯни ту

می نریزم ز آن سبب من خون تو

Каз таҳаввур омадӣ пешами накӯ

کز تهوّر آمدی پیشم نکو

Наъра бар вай зад шаҳи асрордон

نعره بر وی زد شه اسراردان

Гуфт зон ном худоем бар забон

گفت زان نام خدایم بر زبان

Варна дунёро зи ту холӣ кунам

ورنه دنیا را ز تو خالی کنم

Пари згўҳрҳоӣ иҷлол кунам

پر زگوهرهای اجلال کنم

Гуфт Амраш ончӣ гуфтӣ ин замон

گفت عمروش آنچه گفتی این زمان

Кас нагуфта пеши ман андари ҷаҳон

کس نگفته پیش من اندر جهان

Рӯ ки ояд аздҳонти буии шер

رو که آید ازدهانت بوی شیر

Варна мекардам турои ин дами асир

ورنه می‌کردم ترا این دم اسیر

Сад ҳазорон рустам ва кӣ банда ам

صد هزاران رستم و کی بنده‌ام

Ҳамчуи эшон садҳазор афканда ам

همچو ایشان صدهزار افکنده‌ام

Ту ҳамеи гўӣии худои гўшў чу ман

تو همی گوئی خدا گوشو چو من

Ин магӯ ҳаргиз нагӯям ин сухан

این مگو هرگز نگویم این سخن

Рӯ ба тарки ин сухани гӯи ҷони бабр

رو به ترک این سخن گو جان ببر

Варна дар бозӣ дар ин дами ҷони вср

ورنه در بازی در این دم جان وسر

Пас алӣ Муртазо гуфт эй палид

پس علی مرتضی گفت ای پلید

Нестӣ дар олам аз арбоб дид

نیستی در عالم از ارباب دید

Дар миёни мо ва ту теғаст теғ

در میان ما و تو تیغ است تیغ

Шуд зи зулми ту Мадинаи зери меғ

شد ز ظلم تو مدینه زیر میغ

Он лъин шуд тунд ва гуфт эй ногузир

آن لعین شد تند و گفت ای ناگزیر

Сӯят омад теғ хўнризм бигир

سویت آمد تیغ خونریزم بگیر

Чун амири он теғро бар сар бидид

چون امیر آن تیغ را بر سر بدید

Тунд бар ҷусту сипар бар сар кашид

تند بر جست و سپر بر سر کشید

Теғ ӯ худу сипарро брдрид

تیغ او خود و سپر را بردرید

Дар гузашти азхўд ва бар фарқаш расед

در گذشت ازخود و بر فرقش رسید

Чун худо будӣ баҳри ҷоёўрш

چون خدا بودی بهر جایاورش

Ҷабраил омад нигаҳбони сараш

جبرئیل آمد نگهبان سرش

Теғ ӯ бар фарқи ҳазрати истод

تیغ او بر فرق حضرت ایستاد

Теғ бишикаст ва ду пораи аўФтод

تیغ بشکست و دو پاره اوفتاد

Гуфт ҳайдар кӣ палиди нобакор

گفت حیدر کی پلید نابکار

Зарб худ ронадӣ ва кардӣ корзор

ضرب خود راندی و کردی کارزار

Ман ҳам аз баҳри ту теғии дркшм

من هم از بهر تو تیغی درکشم

Вази ту фарёду дареғии дркшм

وز تو فریاد و دریغی درکشم

Ҳамла зад гуфто бигир ин зулфиқор

حمله زد گفتا بگیر این ذوالفقار

Дон ки ҳастам ман шаҳи длдли савор

دان که هستم من شه دلدل سوار

Чун шунид ӯ аз амири ин як сухан

چون شنید او از امیر این یک سخن

Гуфт к-эии кӯдаки ту кор худ бикун

گفت کای کودک تو کار خود بکن

Ман фикандам бар сарати онгў на теғ

من فکندم بر سرت آنگو نه تیغ

Кӯҳро сдпораҳ кардӣ бе дареғ

کوه را صدپاره کردی بی‌دریغ

Дар сарат аз теғи тезам чок нест

در سرت از تیغ تیزم چاک نیست

Вази чунон шамшери ҳеҷат бок нест

وز چنان شمشیر هیچت باک نیست

Ҳайдар аз номи худо фарёд зад

حیدر از نام خدا فریاد زد

Теғ зад бар фарқи он малъуни рад

تیغ زد بر فرق آن ملعون رد

Аз сипари вази худ ва аз фарқаши гузашт

از سپر وز خود و از فرقش گذشت

Шуд ду нимаи зўдў аз асбаш бикушт

شد دو نیمه زودو از اسبش بکشت

Худ дўнимаҳи гашт ва асбаш шуд ду ним

خود دونیمه گشت و اسبش شد دو نیم

Теғи он шаҳ бар замин омад муқӣм

تیغ آن شه بر زمین آمد مقیم

То бгоўу моҳӣ ӯ беқил шуд

تا بگاو و ماهی او بی قیل شد

Дар миёни ҳоили пар ҷбрил шуд

در میان حایل پر جبریل شد

Пас Нидо омад боҳамд аз алоа

پس ندا آمد باحمد از الاه

Кин сухан бишинав змоҳӣ то бмоаҳ

کین سخن بشنو زماهی تا بماه

ЛоФтии алои алиро гӯшдор

لافتی الّا علی را گوشدار

Гӯии худ лосиФи алои зулфиқор

گوی خود لاسیف الاّ ذوالفقار

Мустафо гуфт ин ҳадис бо сафо

مصطفی گفت این حدیث با صفا

Аз сари таҳқиқ бо султони мо

از سر تحقیق با سلطان ما