Буд дар Бағдоди некӯи мқблӣ

بود در بغداد نیکو مقبلی

Сайиди покизаи халқии пари дилӣ

سیّد پاکیزه خلقی پر دلی

Зоҳиду обиди баду прҳизкор

زاهد و عابد بُد و پرهیزکار

Нек рӯйу неки халқ ва бо виқор

نیک روی و نیک خلق و با وقار

Буд ном ӯ Абулқосими тамом

بود نام او ابوالقاسم تمام

Сайид ва ҳам солеҳ ва ҳам никном

سید و هم صالح و هم نیکنام

Кард азми Кӯфа ӯ бо корвон

کرد عزم کوفه او با کاروان

То ки ҳосил гардадаш мақсӯди ҷон

تا که حاصل گرددش مقصود جان

Буд дар раҳи бешаи баси ҳавлнок

بود در ره بیشهٔ بس هولناک

Сад ҳазорон тан дар ӯ рафтаи бхок

صد هزاران تن در او رفته بخاک

Ногуҳӣ аз корвон пешӣ гирифт

ناگهی از کاروان پیشی گرفت

Роҳи дарвешӣ ва длришӣ гирифт

راه درویشی و دلریشی گرفت

Як ҳморӣ дошт мирбоўқор

یک حماری داشت میرباوقار

намешудӣ гуҳ бар ҳмори худ савор

می شدی گه بر حمار خود سوار

Чун бишуд як пораи он дарвеши роҳ

چون بشد یک پاره آن درویش راه

Дид як ширии ситодаи пеши роҳ

دید یک شیری ستاده پیش راه

Пилтани пари зӯру мардуми хору тунд

پیلتن پر زور و مردم خوار و تند

Гашта аз ҳуши ҳазорон фаҳм кунад

گشته از هوش هزاران فهم کند

Ҳамла кард онширу пеш ӯ давид

حمله کرد آنشیر و پیش او دوید

Аз чунон ҳайбати хар Сайид рамед

از چنان هیبت خر سیّد رمید

Ҷусти Сайид бар замин гуфт эй илоҳ

جست سیّد بر زمین گفت ای اله

Ҷумлаи мискинони оламро паноҳ

جمله مسکینان عالم را پناه

Аз чунин меҳнати ҷдоӣии даҳ маро

از چنین محنت جدائی ده مرا

Вази балои бдрҳоӣии даҳ маро

وز بلای بدرهائی ده مرا

Зини сухан чун фориғу озоди гашт

زین سخن چون فارغ و آزاد گشت

Ногаҳони андари замир ӯ гузашт

ناگهان اندر ضمیر او گذشت

Онкии рӯзии орифӣ бо ӯ бигуфт

آنکه روزی عارفی با او بگفت

Шерро бошад ҳаё дар чашми ҷуфт

شیر را باشد حیا در چشم جفت

Ҳаркии чашм худ бичишам шери баст

هرکه چشم خود بچشم شیر بست

Шерро бо ӯ набошад ҳеҷ даст

شیر را با او نباشد هیچ دست

Ҳарки брчшмш бидӯзад чашми гарм

هرکه برچشمش بدوزد چشم گرم

Ҳечкасро менаранҷоанд зи шарм

هیچکس را می نرنجاند ز شرم

Худ чунон наздик бо он шер буд

خود چنان نزدیک با آن شیر بود

Каз дами он шери ҷонаши сайр буд

کز دم آن شیر جانش سیر بود

Чашми Сайид чун бичишам шер дӯхт

چشم سید چون بچشم شیر دوخت

Сари бзири афканди шер ва бар фурухт

سر بزیر افکند شیر و بر فروخت

Сар ба пеши афканди он шер аз ҳаё

سر به پیش افکند آن شیر از حیا

Чашм биравӣ буд Сайиди зода ро

چشم بروی بود سیّد زاده را

Пас ғуломи Сайид аз пай дар расед

پس غلام سیّد از پی در رسید

Хоҷаи худро ба пеш шер дид

خواجهٔ خود را به پیش شیر دید

Наъра зад гуфт эй махдуми ман

نعرهٔ زد گفت ای مخدوم من

Мекашад ин шерати охир бе сухан

میکُشد این شیرت آخر بی‌سخن

Рӯи басӯии корвон фарёд кард

رو بسوی کاروان فریاد کرد

Шер бурҷасту варо бар бод кард

شیر برجست و ورا بر باد کرد

Шер бар дарид аз якдигараш

شیر بر دریّد از یکدیگرش

Пора пора кард аз по то сараш

پاره پاره کرد از پا تا سرش

Пас фидои ҷон Сайид шуд ғулом

پس فدای جان سیّد شد غلام

Ин маъонӣ ҳаст дар ҷомеъи тамом

این معانی هست در جامع تمام

Чун халосӣ ёфт аз шери он замон

چون خلاصی یافت از شیر آن زمان

Рафт сӯии Кӯфаи он Сайиди равон

رفت سوی کوفه آن سید روان

Чун бкўФаҳ кард он Сайиди мақом

چون بکوفه کرد آن سید مقام

Ҷамъи гардиданди хешонаши тамом

جمع گردیدند خویشانش تمام

Гашта буданд огаҳи он мардуми тамом

گشته بودند آگه آن مردم تمام

Аз ҳадиси шеру қатли он ғулом

از حدیث شیر و قتل آن غلام

Зин ?илам гуфтанд мо бедили шудем

زین الم گفتند ما بیدل شدیم

Чун кабӯтар дар ғамати бсмли шудем

چون کبوتر در غمت بسمل شدیم

Шукрҳо кардем акнӯн ин замон

شکرها کردیم اکنون این زمان

Каз балоӣ шер монадӣ дар амон

کز بلای شیر ماندی در امان

Дар миёни шан буд перии хеш ӯ

در میان شان بود پیری خویش او

Марҳамии баҳри даруни риш ӯ

مرهمی بهر درون ریش او

Буд номи нек ӯ Сайиди алӣ

بود نام نیک او سید علی

Ъам яҳё буд он нақд вале

عم یحیی بود آن نقد ولی

Гуфт қавл Мустафо нашунида ед

گفت قول مصطفی نشنیده‌اید

Ин чунин ҳолати магар кам дида ед

این چنین حالت مگر کم دیده‌اید

Ҳарки бошад бишк аз насли батул

هرکه باشد بیشک از نسل بتول

Кӣ кунад захми сбоъ ӯро малул

کی کند زخم سباع او را ملول

зи онкӣ бар оли набӣ эй дайни параст

ز آنکه بر آل نبی ای دین پرست

Ҳеҷ даранда нахоҳад ёфт даст

هیچ درّنده نخواهد یافت دست