Буд дар малики Бухорои обидӣ
بود در ملک بخارا عابدی
Дошт доими ҷо ба кунҷи масҷидӣ
داشت دایم جا به کنج مسجدی
ӯ бузурги олимони малик буд
او بزرگ عالمان ملک بود
Буд доим дар рукӯъ ва дар суҷуд
بود دایم در رکوع و در سجود
Аз Бухоро мисли ӯ каси брнхост
از بخارا مثل او کس برنخاست
Пеши арбоби яқин аз авлиёст
پیش ارباب یقین از اولیاست
Зоҳидии машҳури бади андари ҷаҳон
زاهدی مشهور بُد اندر جهان
Номи он шаҳи ибн фазл омад бидон
نام آن شه ابن فضل آمد بدان
Дар ҳидоят ӯ эмоми аср буд
در هدایت او امام عصر بود
Олимӣ бар остонаши чеҳраи суд
عالمی بر آستانش چهره سود
ӯ мурӣди биҳд вондозаҳ дошт
او مرید بیحد واندازه داشت
Тухми маънӣ дар ҳамаи дилҳо бкошт
تخم معنی در همه دلها بکاشت
ӯ мурӣдӣ дошт аз хосони худ
او مریدی داشت از خاصان خود
Дошт дар бзозӣ ӯ дукони худ
داشت در بزّازی او دکّان خود
Буд муҳаррами пеши он марди худо
بود محرم پیش آن مرد خدا
Дар маҳали хавфу ҳангоми раҷо
در محلّ خوف و هنگام رجا
Як писар буд аз ҷаҳони бзоз ро
یک پسر بود از جهان بزّاز را
Ки бова кардӣ дукони худ раҳо
که باو کردی دکان خود رها
Аз қазоро аўФтодши ҳодиса
از قضا را اوفتادش حادثه
Буд дар моҳи сиёми он воқеа
بود در ماه صیام آن واقعه
Ногуҳ ӯро деви шаҳват роҳ зад
ناگه او را دیو شهوت راه زد
Гашти зоҳир зон писари як феъли бад
گشت ظاهر زان پسر یک فعل بد
Дид ӯро ногаҳони як меҳтарӣ
دید او را ناگهان یک مهتری
Дар миёни кори бад бо духтарӣ
در میان کار بد با دختری
Шаҳна аш бигирифт ва кардаш синаи риш
شحنهاش بگرفت و کردش سینه ریش
Гашти охири думали деринаи риш
گشت آخر دمّل دیرینه ریش
Чун падар бишунид он савту садо
چون پدر بشنید آن صوت و صدا
Гуфт ин дардам надорад худ даво
گفت این دردم ندارد خود دوا
Рафт пеши он бузурги дайн ва гуфт
رفت پیش آن بزرگ دین و گفت
Ин суханро аз ту чун созам наҳуфт
این سخن را از تو چون سازم نهفت
Ин чунин ҳоле ба пешами омада
این چنین حالی به پیشم آمده
Ханҷарӣ бар ҷони ришами омада
خنجری بر جان ریشم آمده
Хона ман шуд харобу дили кабоб
خانهٔ من شد خراب و دل کباب
Кушта хоҳад шуд писар баргӯ ҷавоб
کشته خواهد شد پسر برگو جواب
Худ бузург дайн бирафт аз ҳоли хеш
خود بزرگ دین برفت از حال خویش
Гуфт портро чаҳ омад худ ба беш
گفت پورت را چه آمد خود به بیش
Ин чаҳ ҳолат буд ва ин савдо чаҳ буд
این چه حالت بود و این سودا چه بود
Барсар оташ бирафт ӯ худ чу дӯд
برسر آتش برفت او خود چو دود
Чораи дарди дилами рооини замон
چارهٔ درد دلم رااین زمان
Раҳм кун бар ин фақири нотавон
رحم کن بر این فقیر ناتوان
Аз карам бифирист ва кун ӯро халос
از کرم بفرست و کن او را خلاص
Зонкаҳ ҳикмат ҳаст брҳри оми вхос
زآنکه حکمت هست برهر عام وخاص
Шайхи гуфтои каси равони созам валек
شیخ گفتا کس روان سازم ولیک
Ҳечкасро дар зино кас гуфта нек ?
هیچکس را در زنا کس گفته نیک؟
Ин ҳикоят худ намеояд змн
این حکایت خود نمیآید زمن
Зонка худ аз шаръ давраст ин сухан
زانکه خود از شرع دور است این سخن
Дар зино бошад шафоати нонакӯ
در زنا باشد شفاعت نانکو
Ман нахоҳам ин шафоатро аз ӯ
من نخواهم این شفاعت را از او
Рафт он бзоз чун шуд ноумед
رفت آن بزّاز چون شد ناامید
Коғазӣ оварад пеши он ваҳид
کاغذی آورد پیش آن وحید
Гуфт пас банавис бо молики салом
گفت پس بنویس با مالک سلام
Зонкаҳ бошад ҷумларо онҷои мақом
زآنکه باشد جمله را آنجا مقام
Вонгҳӣ банавис кӯи худ зон мост
وآنگهی بنویس کو خود زان ماست
Гар шафоат мекунӣ ӯро равост
گر شفاعت میکنی او را رواست
Ту мсўзонш ба дӯзах ҳар замон
تو مسوزانش به دوزخ هر زمان
Дор ӯро аз азоби андари амон
دار او را از عذاب اندر امان
Гуфт он обид чаҳ май гўӣии бмн
گفت آن عابد چه میگوئی بمن
Дон ки бас аз ақл давраст ин сухан
دان که بس از عقل دور است این سخن
Молики дӯзах буд аз пеши ҳақ
مالک دوزخ بود از پیش حق
Кӣ тавонам дод ӯро ман сабақ
کی توانم داد او را من سبق
Кӣ тавонам кард ман ҳукмии чунин
کی توانم کرد من حکمی چنین
Зонка аўдорди дарунии оташин
زانکه اودارد درونی آتشین
Ҳар кро хоҳад бисӯзад дам бидам
هر کرا خواهد بسوزد دم بدم
Зонка ӯ ҳоким буд бар беш ва кам
زانکه او حاکم بود بر بیش و کم
Хоҷаи пас гуфтои худ инсофам бидиҳ
خواجه پس گفتا خود انصافم بده
Зонка ҳастӣ обид ва бар халқи ма
زانکه هستی عابد و بر خلق مه
Суҳбати ман бо ту аз баҳр худост
صحبت من با تو از بهر خداست
Дар ду олам зон умед ман равост
در دو عالم زان امید من رواست
Андари ин дунёи чунин бе ҳосилӣ
اندر این دنیا چنین بیحاصلی
Вондри он олам набошад восилӣ
واندر آن عالم نباشد واصلی
Чун нёӣӣ ту бадунёем бакор
چون نیائی تو بدنیایم بکار
Пас марои зини пас бакори худ гузор
پس مرا زین پس بکار خود گذار
Ҳоли воўқотм дар ин дунёи хароб
حال واوقاتم در این دنیا خراب
Вондри он дунёи ҳамаи байнами азоб
واندر آن دنیا همه بینم عذاب
Чун дар аинднёи чунин ту муфлисӣ
چون در ایندنیا چنین تو مفلسی
Ту бъқбӣ кӣ бФрёдми рисӣ
تو بعقبی کی بفریادم رسی
Як замонии он бузург бо вафо
یک زمانی آن بزرگ با وفا
Сар ба пеши афканд ва гуфт эй бенаво
سر به پیش افکند و گفت ای بینوا
Рост мегуяд ба пешами ин сухан
راست میگوید به پیشم این سخن
Ҳақ неъмат дораду ҳақи куҳан
حقّ نعمت دارد و حقّ کهن
Хизматамро ӯ з рӯй сидқ кард
خدمتم را او ز روی صدق کرد
Рафт аз роҳами ҳамаи хошоку гирд
رُفت از راهم همه خاشاک و گرد
Дар тариқ орифон набӯд чунин
در طریق عارفان نبود چنین
Кӯ бимонад дар чунин меҳнати ҳазин
کو بماند در چنین محنت حزین
Пас равон бархест он донои вақт
پس روان برخاست آن دانای وقت
Рафт пеши ҳокиму дорои вақт
رفت پیش حاکم و دارای وقت
Гуфт ҷурмашро бубахш эй никроӣ
گفت جرمش را ببخش ای نیکرای
Ту гузори ин довариро бо худоӣ
تو گذار این داوری را با خدای
Гуфт Эй карда сипеҳрати хокбўс
گفت ای کرده سپهرت خاکبوس
эй бар айвони шариъати бардаи кӯс
ای بر ایوان شریعت برده کوس
Ман ббхшидми ҳамаи ҷурмаши бтў
من ببخشیدم همه جرمش بتو
Зонкаҳ ӯ дорад ба пешати обрӯ
زآنکه او دارد به پیشت آبرو
Лек дар шаръи ин куҷо бошад раво
لیک در شرع این کجا باشد روا
Ки чунин зулмӣ шавад худ бар мулло
که چنین ظلمی شود خود بر ملا
Гуфт қозиро бихон ва кун равон
گفت قاضی را بخوان و کن روان
То ризо бастанд аздхтри аён
تا رضا بستاند ازدختر عیان
Пас писарро пешаши оранд аз салоҳ
پس پسر را پیشش آرند از صلاح
То бибандад ҳар дуро бо ҳам никоҳ
تا ببندد هر دو را با هم نکاح
Рафт қозии вази духтар он шунид
رفت قاضی وز دختر آن شنید
Рӯзи он бзоз шуд чун рӯзи ид
روز آن بزاز شد چون روز عید
Он писарро кард қозии бофалоҳ
آن پسر را کرد قاضی بافلاح
Басти қозӣ ҳар дуро бо ҳам никоҳ
بست قاضی هر دو را با هم نکاح
Ҳар ки ӯ дар роҳ ҳақ бошад накӯ
هر که او در راه حق باشد نکو
Ин мададҳо лоҷарам ояд з ӯ
این مددها لاجرم آید ز او
Ҳар ки дорад дар миёни халқи роҳ
هر که دارد در میان خلق راه
Хотири дарвешро дорад нигоҳ
خاطر درویش را دارد نگاه
Ҳар ки дорад бар ту ҳақи хидматӣ
هر که دارد بر تو حقّ خدمتی
Нотавон магузораш андари меҳнатӣ
ناتوان مگذارش اندر محنتی
Ҳар ки дорад бо ту ҳақи маърифат
هر که دارد با تو حقّ معرفت
Бош бо ӯ дар тариқати ҳам сифат
باش با او در طریقت هم صفت
Ҳар ки дорад бар ту ҳақи як салом
هر که دارد بر تو حق یک سلام
Рӯ бидиҳ ту мари варои зи анъоми ом
رو بده تو مر ورا ز انعام عام
Ҳар ки дорад бар ту ҳақи нону об
هر که دارد بر تو حقّ نان و آب
Худ бидиҳ ӯро хабар эй босавоб
خود بده او را خبر ای باصواب
Ҳар ки дорад бар ту ҳақи маърифат
هر که دارد بر تو حق معرفت
Ҳаст аўдри ҳардуи олами неки бахт
هست اودر هردو عالم نیک بخت
Ҳар ки хизмати пеш мавло ме кунад
هر که خدمت پیش مولا میکند
Баҳри нафъи дайн ва дунё ме кунад
بهر نفع دین و دنیا میکند
Ҳар ки ӯ аз дайну дунё ғофил аст
هر که او از دین و دنیا غافل است
Хизмат ӯ лоҷарам беҳосил аст
خدمت او لاجرم بیحاصل است
Хизмат он кун ки озодат кунад
خدمت آن کن که آزادت کند
Роҳи онкаси рӯ ки ӯ шодат кунад
راه آنکس رو که او شادت کند
Ҳар ки дар дунёу дайни муфлис буд
هر که در دنیا و دین مفلس بود
Ҳеҷ оқил кӣ ба дунболаш равад
هیچ عاقل کی به دنبالش رود
эй писари даҳ ботини худро сафо
ای پسر ده باطن خود را صفا
Ҳарчӣ меҷўӣӣ биҷӯ аз Мустафо
هرچه میجوئی بجو از مصطفی
Ту золи Мустафои ҳиммати талаб
تو زآل مصطفی همّت طلب
То диҳандат ҳар ду олам бе сабаб
تا دهندت هر دو عالم بی سبب
Ҳуби оли Мустафо дар дил бигир
حبّ آل مصطفی در دل بگیر
То бигардӣ дар ду олами ту амир
تا بگردی در دو عالم تو امیر