Зини сухани мурғони водии сар ба сар
زین سخن مرغان وادی سر به سر
Сарнигӯни гаштанд дар хӯни ҷигар
سرنگون گشتند در خون جگر
Ҷумла донистанд кини шеваи камон
جمله دانستند کین شیوه کمان
Нест бар бозуии муштии нотавон
نیست بر بازوی مشتی ناتوان
Зин сухан шуд ҷони эшон бе қарор
زین سخن شد جان ایشان بیقرار
Ҳам дар он манзил басӣ марданд зор
هم در آن منزل بسی مردند زار
Ваон ҳамаи мурғони ҳамаи он ҷойгоҳ
وان همه مرغان همه آن جایگاه
Сар ниҳоданд аз сари ҳасрат ба роҳ
سر نهادند از سر حسرت به راه
Солҳо рафтанд дар шебу фароз
سالها رفتند در شیب و فراز
Сарф шуд дар роҳашони умрии дароз
صرف شد در راهشان عمری دراز
Ончи эшонро дарин раҳ рух намӯд
آنچ ایشان را درین ره رخ نمود
Кӣ тавонад шарҳи он посух намӯд
کی تواند شرح آن پاسخ نمود
Гар ту ҳам рӯзии Фрўоиӣ ба роҳ
گر تو هم روزی فروآیی به راه
Ақабаи он раҳ кунӣ як як нигоҳ
عقبهٔ آن ره کنی یک یک نگاه
Боздонии онч эшон карда анд
بازدانی آنچ ایشان کردهاند
Равшанат гардад ки чун хӯн хӯрда анд
روشنت گردد که چون خون خوردهاند
Охири аламр аз миёни он сипоҳ
آخر الامر از میان آن سپاه
Кам раҳеи раҳи барад то он пеши гоҳ
کم رهی ره برد تا آن پیش گاه
Зон ҳамаи мурғи андакӣ онҷо расед
زان همه مرغ اندکی آنجا رسید
Аз ҳазорон каси яке онҷо расед
از هزاران کس یکی آنجا رسید
Бози баъзе ғарқа дарё шуданд
باز بعضی غرقهٔ دریا شدند
Бози баъзе маҳв ва нопидо шуданд
باز بعضی محو و ناپیدا شدند
Бози баъзе бар сари кӯҳи баланд
باز بعضی بر سر کوه بلند
Ташна ҷон доданд дар гарму газанд
تشنه جان دادند در گرم و گزند
Бози баъзеро зи туфи офтоб
باز بعضی را ز تف آفتاب
Гаштпурҳо сӯхта , дилҳо кабоб
گشت پرها سوخته، دلها کباب
Бози баъзеро палангу шери роҳ
باز بعضی را پلنگ و شیر راه
Кард дар як дам ба расвои табоҳ
کرد در یک دم به رسوایی تباه
Бози баъзе низ ғоиби монданд
باز بعضی نیز غایب ماندند
Дар кафи зоти алмхолби монданд
در کف ذات المخالب ماندند
Бози баъзе дар биёбони хушки лаб
باز بعضی در بیابان خشک لب
Ташна дар гармо бамурданд аз тъб
تشنه در گرما بمردند از تعب
Бози баъзе зи орзӯии дона Эй
باز بعضی ز آرزوی دانهای
Хешро киштанд чун девона Эй
خویش را کشتند چون دیوانهای
Бози баъзе сахт ранҷур омаданд
باز بعضی سخت رنجور آمدند
Бози пас монданд ва маҳҷӯр омаданд
باز پس ماندند و مهجور آمدند
Бози баъзе дар аҷоибҳои роҳ
باز بعضی در عجایب های راه
Боз устоданд ҳам бар ҷойгоҳ
باز استادند هم بر جایگاه
Бози баъзе дар тамошои тараб
باز بعضی در تماشای طرب
Тан фурӯ доданд фориғ аз талаб
تن فرو دادند فارغ از طلب
Оқибат аз сад ҳазорон то яке
عاقبت از صد هزاران تا یکی
Беш нарасиданд онҷои андакӣ
بیش نرسیدند آنجا اندکی
Олимии пари мурғ май бурданди роҳ
عالمی پر مرغ میبردند راه
Беш нарасиданд сӣ он ҷойгоҳ
بیش نرسیدند سی آن جایگاه
Сӣ тан беболу пар , ранҷуру суст
سی تن بیبال و پر، رنجور و سست
Дили шикаста , ҷон шуда , тани нодуруст
دل شکسته، جان شده، تن نادرست
Ҳазратии диданд бе васфи васфат
حضرتی دیدند بیوصف وصفت
Бартар аз идроки ақлу маърифат
برتر از ادراک عقل و معرفت
Барқи истиғно ҳаме афрӯхтӣ
برق استغنا همی افروختی
Сад ҷаҳон дар як замон май сӯхтӣ
صد جهان در یک زمان میسوختی
Сад ҳазорон офтоби муътабар
صد هزاران آفتاب معتبر
Сад ҳазорон моҳу анҷуми бештар
صد هزاران ماه و انجم بیشتر
Ҷамъ май диданди ҳайрони омада
جمع میدیدند حیران آمده
Ҳамчуи зарраи пои кӯбони омада
همچو ذره پای کوبان آمده
Ҷумла гуфтанд эй аҷаб чун офтоб
جمله گفتند ای عجب چون آفتاب
Зарра маҳваст пеши ин ҳисоб
ذره محوست پیش این حساب
Кӣ падед ойем мо ин ҷойгоҳ
کی پدید آییم ما این جایگاه
эй дариғо ранҷи баради мо ба роҳ
ای دریغا رنج برد ما را به راه
Дил ба кул аз хештан бардоштем
دل به کل از خویشتن برداشتیم
Нест зон дасти ин ки мо пиндоштем
نیست زان دست این که ما پنداشتیم
Он ҳамаи мурғон чу бе дили монданд
آن همه مرغان چو بیدل ماندهاند
Ҳамчуи мурғи ним бсмли монданд
همچو مرغ نیم بسمل ماندهاند
Маҳв мебуданду гум , ночизи ҳам
محو میبودند و گم، ناچیز هم
То баромади рӯзгорӣ низ ҳам
تا برآمد روزگاری نیز هم
Охир аз пишони олии даргаӣ
آخر از پیشان عالی درگهی
Човуши иззати баромади ногуҳӣ
چاوش عزت برآمد ناگهی
Дид сӣ мурғи хрФро мондаи боз
دید سی مرغ خرف را مانده باز
Бол ва пурна , ҷон шуда , дар тани гудоз
بال و پرنه، جان شده، در تن گداز
Пой то сар дар таҳайюри монда
پای تا سر در تحیر مانده
На тиҳии шани монда на пари монда
نه تهی شان مانده نه پر مانده
Гуфт ҳон эй қавм аз шаҳр ки ед
گفت هان ای قوم از شهر کهاید
Дар чунин манзили гуҳ аз баҳр чаҳ ед
در چنین منزل گه از بهر چهاید
Чист эй бе ҳосилони номи шумо
چیست ای بیحاصلان نام شما
ё куҷо будаст ороми шумо
یا کجا بودست آرام شما
ё шуморо кас чаҳ гуяд дар ҷаҳон
یا شما را کس چه گوید در جهان
Бо чаҳ короинди муштии нотавон
با چه کارآیند مشتی ناتوان
Ҷумла гуфтанд омадеми ин ҷойгоҳ
جمله گفتند آمدیم این جایگاه
То буд симурғи моро подшоҳ
تا بود سیمرغ ما را پادشاه
Мо ҳама саргаштагон даргаем
ما همه سرگشتگان درگهیم
Бедилон ва беқаророн раҳем
بیدلان و بیقراران رهیم
Муддатӣ шуд то дарин роҳи омадем
مدتی شد تا درین راه آمدیم
Аз ҳазорон , сӣ ба даргоҳи омадем
از هزاران، سی به درگاه آمدیم
Бар умедии омадем аз роҳи давр
بر امیدی آمدیم از راه دور
То буд моро дарин ҳазрати ҳузур
تا بود ما را درین حضرت حضور
Кӣ писандади ранҷи мо он подшоҳ
کی پسندد رنج ما آن پادشاه
Охир аз Лутфӣ кунад дар мо нигоҳ
آخر از لطفی کند در ما نگاه
Гуфт он човуши к-эии саргаштагон
گفت آن چاوش کای سرگشتگان
Ҳамчу дар хӯни дили оғиштагон
همچو در خون دل آغشتگان
Гар шумо бошед ва гарна дар ҷаҳон
گر شما باشید و گرنه در جهان
ӯст мутлақи подшоҳи ҷовдон
اوست مطلق پادشاه جاودان
Сад ҳазорон олами пар аз сипоҳ
صد هزاران عالم پر از سپاه
Ҳаст мӯрӣ бар дар ин подшоҳ
هست موری بر در این پادشاه
Аз шумо охир чаҳ хезади ҷузи зҳир
از شما آخر چه خیزد جز زحیر
Бозпас гардид эй муштии ҳақир
بازپسگردید ای مشتی حقیر
Зон сухан ҳар як чунон навмед шуд
زان سخن هر یک چنان نومید شد
Кони замон чун мурда ҷовид шуд
کان زمان چون مردهٔ جاوید شد
Ҷумла гуфтанд ин муаззами подшоҳ
جمله گفتند این معظم پادشاه
Гар диҳад моро бхўории сар ба роҳ
گر دهد ما را به خواری سر به راه
Зу касеро хоре ҳаргиз набӯд
زو کسی را خواریی هرگز نبود
Вар буд зу хоре аз ъз набӯд
ور بود زو خواریی از عز نبود