Кардӣ эй аътор бар олами нисор
کردی ای اعطار بر عالم نثار
Нофаи асрор ҳар дами сад ҳазор
نافهٔ اسرار هر دم صد هزار
Аз ту пар атраст офоқи ҷаҳон
از تو پر عطرست آفاق جهان
Вази ту дар шӯранд ушшоқи ҷаҳон
وز تو در شورند عشاق جهان
Гуҳи дами ишқи алии алохлоқи зан
گه دم عشق علی الاخلاق زن
Гуҳ навой пардаи ушшоқи зан
گه نوای پردهٔ عشاق زن
Шеъри ту ушшоқро сармоя дод
شعر تو عشاق را سرمایه داد
Ошиқонро доими ин сармоя дод
عاشقان را دایم این سرمایه داد
Хатм шуд бар ту чу бар хуршеди нур
ختم شد بر تو چو بر خورشید نور
Мантиқи алтиру мақомоти туюр
منطق الطیر و مقامات طیور
Аз сари дардии бад-ӣни майдони дарой
از سر دردی بدین میدان درآی
Ҷони сипари зору бад-ӣни девони дарой
جان سِپُر زار و بدین دیوان درآی
Дар чунин майдон ки шуд ҷони нопадид
در چنین میدان که شد جان ناپدید
Бал ки шуд ҳам низ майдони нопадид
بل که شد هم نیز میدان ناپدید
Гар ниёе аз сари дардии дарав
گر نیایی از سر دردی درو
Рӯй нанамояд турои гардии дарав
روی ننماید ترا گردی درو
Дар азали дарди ту чун шуд гоми зан
در ازل درد تو چون شد گام زن
Гар зании гомии ҳама бар коми зан
گر زنی گامی همه بر کام زن
То нагардад ноМуродии қӯти ту
تا نگردد نامرادی قوت تو
Кӣ шавад зиндаи дили мабҳути ту
کی شود زنده دل مبهوت تو
Дард ҳосил кун ки дармони дарди тест
درد حاصل کن که درمان درد تست
Дар ду олами доруии ҷони дарди тест
در دو عالم داروی جان درد تست
Дар китоб ман макун эй марди роҳ
در کتاب من مکن ای مرد راه
Аз сари шеъру сари куброи нигоҳ
از سر شعر و سر کبری نگاه
Аз сари дардӣ нигаҳ кун дафтарам
از سر دردی نگه کن دفترم
То зи сад як дарди дории боварам
تا ز صد یک درد داری باورم
Гӯии давлати он барад то пешгоҳ
گوی دولت آن برد تا پیشگاه
Каз сар дардӣ кунад инро нигоҳ
کز سر دردی کند این را نگاه
Дар гузар аз зоҳидӣу содагӣ
در گذر از زاهدی و سادگی
Дард бояд , дарду корафтодагӣ
درد باید، درد و کارافتادگی
Ҳркрои дрдист дирамонаш мабод
هرکرا دردیست درمانش مباد
Ҳрк дармон хоҳад ӯ ҷонаш мабод
هرک درمان خواهد او جانش مباد
Мард бояд ташна ва бе хӯрду хоб
مرد باید تشنه و بیخورد و خواب
Ташнае кӯ то абад нарасад ба об
تشنهای کو تا ابد نرسد به آب
Ҳрки зини шеваи сухан дардӣ наёфт
هرک زین شیوه سخن دردی نیافت
Аз тариқи ошиқон гардӣ наёфт
از طریق عاشقان گردی نیافت
Ҳрки инро хонд мард кор шуд
هرک این را خواند مرد کار شد
Вонк ин дарёфт бархӯрдор шуд
وانک این دریافت برخوردار شد
Аҳли сӯрати ғарқи гуфтор ман анд
اهل صورت غرق گفتار من اند
Аҳли маънии марди асрор ман анд
اهل معنی مرد اسرار من اند
Ин китоб ороишаст айём ро
این کتاب آرایش است ایام را
Хосро дода насибу ом ро
خاص را داده نصیب و عام را
Гар чу яхи афсурда Эй дид ин китоб
گر چو یخ افسردهای دید این کتاب
Хуш бурун омад ҷавобаш аз ҳиҷоб
خوش برون آمد جوابش از حجاب
Назми ман хосиятӣ дорад аҷиб
نظم من خاصیتی دارد عجیب
Зонк ҳар дам бештар бахшад насиб
زانک هر دم بیشتر بخشد نصیب
Гар басии хондан муяссар оядат
گر بسی خواندن میسر آیدت
Бешаккӣ ҳар бор хуштар оядат
بیشکی هر بار خوشتر آیدت
Зини арӯси хонагӣ дар хидри ноз
زین عروس خانگی در خدر ناز
Ҷуз ба тадриҷӣ науфтад пардаи боз
جز به تدریجی نیفتد پرده باز
То қиёмат низ чун ман бе худӣ
تا قیامت نیز چون من بیخودی
Дар сухан наниҳад қалам бар коғазӣ
در سخن ننهد قلم بر کاغذی
Ҳастам аз баҳри ҳақиқати дирафшон
هستم از بحر حقیقت درفشان
Хатм шуд бар ман сухан инак нишон
ختم شد بر من سخن اینک نشان
Гар саноӣ хештан гӯям басӣ
گر ثنای خویشتن گویم بسی
Кӣ писандади он сано аз ман касе
کی پسندد آن ثنا از من کسی
Лек худ мунсифи шиносади қадари ман
لیک خود منصف شناسد قدر من
Зонк пинҳон нест нури бадари ман
زانک پنهان نیست نور بدر من
Ҳоли худ сар баста гуфтам андакӣ
حال خود سر بسته گفتم اندکی
Худ сухан дон дод бидиҳад бе шаккӣ
خود سخن دان داد بدهد بیشکی
Ончи ман бар фарқи халқ афшонда ам
آنچ من بر فرق خلق افشاندهام
Гар нмонм то қиёмат монда ам
گر نمانم تا قیامت ماندهام
Дар зФони халқ то рӯзи шумор
در زفان خلق تا روز شمار
Ёди гирдам , бас буд ин ёдгор
یاد گردم، بس بود این یادگار
Гар бирезад аз ҳам ин на доира
گر بریزد از هم این نه دایره
Кам нагардад нуқтаи зини тазкира
کم نگردد نقطهٔ زین تذکره
Гар касеро раҳи намояди ин китоб
گر کسی را ره نماید این کتاب
Пас барандозади зи пеш ӯ ҳиҷоб
پس براندازد ز پیش او حجاب
Чун ба осоиш расад зини ёдгор
چون به آسایش رسد زین یادگار
Дар дуои гӯяндаро гӯи ёди дор
در دعا گوینده را گو یاد دار
Гул фишонӣ кардаам зини бӯстон
گل فشانی کردهام زین بوستان
Ёд доредам ба худ эй дӯстон
یاد داریدم به خود ای دوستان
Ҳар яке худро дар он навъе ки буд
هر یکی خود را در آن نوعی که بود
Кард лухтии ҷилва ва бигузашт зуд
کرد لختی جلوه و بگذشت زود
Лоҷарами ман низ ҳамчун рафтагон
لاجرم من نیز همچون رفتگان
Ҷилва додам мурғи ҷон бар хуфтагон
جلوه دادم مرغ جان بر خفتگان
Зини сухангар хуфтае умрии дароз
زین سخن گر خفتهای عمری دراز
Як нафаси бедор дил гардад ба роз
یک نفس بیدار دل گردد به راز
Бешаккӣ доим барояд кори ман
بیشکی دایم برآید کار من
Мунқатиъ гардад ғаму тимори ман
منقطع گردد غم و تیمار من
Бас ки худро чун чароғии сӯхтам
بس که خود را چون چراغی سوختم
То ҷаҳониро чу шамъ афрӯхтам
تا جهانی را چو شمع افروختم
Ҳамчу мшкотӣ шуд аз дӯдами димоғ
همچو مشکاتی شد از دودم دماغ
Шамъи хулдӣ то ки аз дӯди чароғ
شمع خلدی تا که از دود چراغ
Рӯз хӯрдам рафт , шаб хобам намонад
روز خوردم رفت، شب خوابم نماند
Зотши дил бар ҷигар обам намонад
زآتش دل بر جگر آبم نماند
Бо дилам гуфтам ки эй бисёр гӯй
با دلم گفتم که ای بسیار گوی
Чанд гӯйӣ , тани зану асрори ҷӯй
چند گویی، تن زن و اسرار جوی
Гуфт ғарқи оташам айбам макун
گفت غرق آتشم عیبم مکن
намебисӯзам гар намегӯям сухан
می بسوزم گر نمیگویم سخن
Баҳр ҷонам мезанад сад гӯнаи ҷӯш
بحر جانم میزند صد گونه جوش
Чун тавонам буд як соъат хамӯш
چون توانم بود یک ساعت خموش
Бар касе фахрӣ наме орми бад-ӣн
بر کسی فخری نمیآرم بدین
Хешро машғӯл медорам бад-ӣн
خویش را مشغول میدارم بدین
Гарчи аз дил нест холии дарди ин
گرچه از دل نیست خالی درد این
Чанд гӯям чун ним ман марди ин
چند گویم چون نیم من مرد این
Ин ҳамаи афсона ӣ беҳудагӣаст
این همه افسانه ی بیهودگیست
Кори мардон аз манӣ полўдгист
کار مردان از منی پالودگیست
Дил ки ӯ машғӯли ин беҳуда шуд
دل که او مشغول این بیهوده شد
Зўчаҳ ояд чун сухан фарсӯда шуд
زوچه آید چون سخن فرسوده شد
Май бибояд тарки ҷон нҳмор кард
می بباید ترک جان نهمار کرد
Зини ҳамаи беҳуда истиғфор кард
زین همه بیهوده استغفار کرد
Чанд хоҳии баҳри ҷон дар ҷӯш буд
چند خواهی بحر جان در جوش بود
Ҷон фишондан бояду хомӯш буд
جان فشاندن باید و خاموش بود