Чун ба нзғ афтод он донои дайн

چون به نزغ افتاد آن دانای دین

Гуфт агар донстмии ман пеши азин

گفت اگر دانستمی من پیش ازین

Кини шинав бар гуфт чун дорад шараф

کین شنو بر گفت چون دارد شرف

Дар сухан кӣ кардамӣ умрии талаф

در سخن کی کردمی عمری تلف

Гар сухан аз некӯӣ чун зар буд

گر سخن از نیکوی چون زر بود

Он сухани ногуфтаи некӯтар буд

آن سخن ناگفته نیکوتر بود

Кор омад ҳиссаи мардони мард

کار آمد حصهٔ مردان مرد

Ҳисса мо гуфт омад , инат дард

حصهٔ ما گفت آمد، اینت درد

Гар чу мардони дарди дайн будӣ туро

گر چو مردان درد دین بودی ترا

Онч мегӯям яқин будӣ туро

آنچ می‌گویم یقین بودی ترا

зи ошнои худ дилати бегонаи ист

ز آشنای خود دلت بیگانه‌ایست

Ҳарч мегӯям турои афсонаи ист

هرچ می‌گویم ترا افسانه‌ایست

Ту бхсб аз ноз ҳамчун саркашӣ

تو بخسب از ناز همچون سرکشی

То миннат афсона мегӯям хушӣ

تا منت افسانه می‌گویم خوشی

Хуши хушати аттор агар афсона гуфт

خوش خوشت عطار اگر افسانه گفت

Хоб хуштар оядат ту хуш бихуфт

خواب خوشتر آیدت تو خوش بخفت

Бас ки мо дар реги рӯ ғам рехтем

بس که ما در ریگ رو غم ریختیم

Баси гуҳар каз ҳалқ хӯк овехтем

بس گهر کز حلق خوک آویختیم

Бас ки мо ин хон фурӯ оростем

بس که ما این خوان فرو آراستیم

Бас казин хон гурусна бархестем

بس کزین خوان گرسنه برخاستیم

Бас ки гуфтам нафасро фармони набард

بس که گفتم نفس را فرمان نبرد

Бас ки дору кардашу дармони набард

بس که دارو کردش و درمان نبرد

Чун нахоҳад омад аз ман ҳеҷ кор

چون نخواهد آمد از من هیچ کار

Шастам аз худ даст ва рафтам барканор

شستم از خود دست و رفتم برکنار

Ҷазбаи ҳақ бояд азишон кард хост

جذبه حق باید ازیشان کرد خواست

Кин ба даст ман нахоҳад гашти рост

کین به دست من نخواهد گشت راست

Нафас ҳар лаҳза чу фарбеҳ тар шавад

نفس هر لحظه چو فربه‌تر شود

Нест рӯй онки азин беҳтар шавад

نیست روی آنک ازین بهتر شود

Ҳеҷ нашунӯд ӯ казон фарбеҳ нашуд

هیچ نشنود او کزان فربه نشد

Ин ҳама башнавад як дам ба нашуд

این همه بشنود یک دم به نشد

То бимирами ман ба сад зории зор

تا بمیرم من به صد زاری زار

ӯ нагирад панд , ё раб зинҳор

او نگیرد پند، یا رب زینهار