Пок динӣ гуфт сӣ соли тамом

پاک دینی گفت سی سال تمام

Умр бе худ май гузорам бар давом

عمر بی‌خود می‌گذارم بر دوام

Ҳамчуи асмъил дар худ нопадид

همچو اسمعیل در خود ناپدید

Он замони кӯро падар сар ме бурид

آن زمان کو را پدر سر می‌برید

Чун буд онкас ки ӯ умрӣ гузошт

چون بود آنکس که او عمری گذاشت

Ҳамчуи он як дам ки асмъил дошт

همچو آن یک دم که اسمعیل داشت

Кас чаҳ донад то дарин ҳабси тъб

کس چه داند تا درین حبس تعب

Умри худ чун май гузорами рӯзу шаб

عمر خود چون می‌گذارم روز و شب

Гоҳ май сӯзам чу шамъ аз интизор

گاه می‌سوزم چو شمع از انتظار

Гоҳ мегарем чу абри навбаҳор

گاه می‌گریم چو ابر نوبهار

Ту фурӯғи шамъ май бинии хушӣ

تو فروغ شمع می‌بینی خوشی

наменабинӣ дар сар ӯ оташӣ

می‌نبینی در سر او آتشی

Онк аз берун кунад дар тани нигоҳ

آنک از بیرون کند در تن نگاه

Кӣ буд ҳаргизи даруни синаи роҳ

کی بود هرگز درون سینه راه

Дар хами чавгон чаҳ гӯйӣ , ҳеҷ ҷой

در خم چوگان چه گویی، هیچ جای

наменадонам пой аз сар , сари зи пой

می‌ندانم پای از سر، سر ز پای

Аз вуҷӯдам худ накардам ҳеҷ суд

از وجودم خود نکردم هیچ سود

Конч кардам вонч гуфтам ҳеҷ буд

کانچ کردم وانچ گفتم هیچ بود

эй дариғо нест аз кас ёрем

ای دریغا نیست از کس یاریم

Умри зойеъи гашт дар бе корем

عمر ضایع گشت در بی‌کاریم

Чун тавонистам надонистам , чаҳ суд

چون توانستم ندانستم ، چه سود

Чун бдонстм , тавонистам набӯд

چون بدانستم، توانستم نبود

Ин замони ҷузи аҷзу ҷузи бечорагӣ

این زمان جز عجز و جز بیچارگی

наменадорам чораи як борагӣ

می‌ندارم چارهٔ یک بارگی